-
Główna  -   Rejestr zmian  -   Statystyka  -   Redakcja  -  
-
- -
Przedszkole Miejskie nr 3
im. Koszałka Opałka w Legionowie
ul. Zegrzyńska 71,
05-119 Legionowo
tel./fax: (0-22) 772-96-66
e-mail: przedszkolem3@o2.pl
Foto
Strona Główna

Z życia przedszkola 2019/2020

grupa III Promyki

-
Wersja do drukudruk
grupa III Promyki

adresy do kontaktu z nauczycielami:
piotrowska.ewa@pm3.oswiata-legionowo.pl
krystyna.jop@pm3.oswiata-legionowo.pl



DRODZY RODZICE

W tym roku Wasze dziecko ciężko pracowało i wiele się nauczyło. Ważne jest, by teraz miało czas na odpoczynek: swobodną zabawę, ciekawe wycieczki, spędzanie jak najwięcej czasu na świeżym powietrzu. Dobrze jest jednocześnie pamiętać, że nawet jeśli nie trzeba codziennie rano wstawać o określonej porze, dziecko nadal potrzebuje jasno określonych zasad. Lepiej się będzie czuło, jeśli rytm dnia będzie uregulowany (4–5 posiłków dziennie, usypianie o określonej godzinie), a reguły dotyczące funkcjonowania w domu niezmienne (np. oglądanie bajek, jedzenie słodyczy).

Choć może to zająć trochę czasu, warto pozwolić synowi czy córce na samodzielne spakowanie się przed wyjazdem (oczywiście pod czujnym okiem rodziców!) Na początku może to być trudne zadanie, jednak uczy ono samodzielności i na pewno zaprocentuje w przyszłości.


ŻYCZYMY UDANYCH WAKACJI!


TYDZIEŃ XV
22-26.06.2020 r.

WAKACJE
Ostatni tydzień w tym roku przedszkolnym upłynie nam na rozmowach o wakacjach: zastanowimy się, gdzie można pojechać, jak być bezpiecznym podczas wyjazdów. Posłuchamy drugiej części Letnich opowieści Małgorzaty Szczęsnej – opowiadań: Echo w Tatrach, Zabawy w wodzie, Na plaży, Na zamku oraz Listy i pocztówki. Zastanowimy się, jakimi środkami transportu można podróżować w trakcie wakacji, pobawimy się w przygotowywanie rzeczy i pakowanie walizki. Zaproponujemy udział w różnych zajęciach związanych z górami, rzekami, jeziorami i morzami. Poukładamy górskie pejzaże z figur geometrycznych, pobawimy się w echo, poszukamy przedmiotów w wodzie z zawiązanymi oczami. Zastanowimy się, co można znaleźć w lesie, a co w parku. Dzieci dowiedzą się, co zrobić, gdyby się zgubiły podczas wyjazdu, i nauczą się bezpiecznie posługiwać swoimi danymi (imię, nazwisko, imiona rodziców, adres). Powiemy też o ostrożności w kontaktach z obcymi zwierzętami i podczas aktywności nad wodą.
Porozmawiamy o tym, czym są pocztówki i w jaki sposób się je wysyła – trzeba napisać adres, nakleić znaczek i wrzucić do skrzynki. Zachęcamy do wysyłania ich w czasie wakacji do przedszkola. Będzie to okazja do wizyty na poczcie i przypomnienia, jak ona funkcjonuje oraz do wysłania innych kartek, np. do członków rodziny.

Poniedziałek

„Jadę w góry, góry, góry!” – rozmowa na temat górskich krajobrazów na podstawie doświadczeń dziecka oraz opowiadania Letnie opowieści – echo w Tatrach - Małgorzata Szczęsna.

Byliście kiedyś w Zakopanem, tam gdzie są najwyższe nasze góry? Właśnie tam jedziemy całą rodzinką! Dojeżdżamy już na Jaszczurówkę do przyjaciół rodziców – Bogusi i Janusza. (Zawsze się zastanawiałam, czy kiedyś mieszkały tam jaszczurki?)
Jest wieczór i się ściemnia. Gospodarze otwierają bramę, a ich syn – Kamil, już biegnie, by nas przywitać.
– Witojcie, witojcie – wita nas Janusz po góralsku.
Bogusia i mama jak zwykle ściskają się ze łzami w oczach.
Rozlokowujemy się i jemy kolację w ich przytulnej kuchni. Po posiłku my z Kamilem idziemy do jego pokoju i gramy w gry planszowe, a rodzice długo rozmawiają. Rano szeroko otwieramy okno i podziwiamy widok gór. Przed nami Nosal i Giewont z krzyżem na szczycie. Mimo że jest lato, na wierzchołku Giewontu widać śnieg. My z mamą nie wytrzymujemy i już śpiewamy. Pomóżcie nam:
Biegnie do Nosala, słońce ją przypala.
Siadła na Giewoncie, tam też piecze słońce.
– Jak widać, nie całkiem udało się przegnać zimę! – mówi Karinka.
Janusz proponuje wycieczkę. Zatrzymujemy się w miejscu, skąd możemy oglądać, jak na dłoni, całe Zakopane. Stąd wydaje się takie malutkie.
Jedziemy dalej. Następny nasz przystanek to duży parking.
– Co będziemy teraz robić?
– Idziemy do Morskiego Oka – wyjaśnia ciocia Bogusia. – Czeka nas długi spacer.
Droga chwilami jest trudna i z radością widzimy, że zbliżamy się do celu. Widok jest wspaniały. Staję na dużym kamieniu, z ciupagą w ręku, w góralskim kapeluszu z piórkiem i muszelkami.
Rozpoczyna się sesja zdjęciowa! Wszyscy pstrykają mi zdjęcia. Czuję się jak gwiazda filmowa.
– Chciałabym jeszcze przejść się wokół jeziorka! – mówi mama i patrzy w stronę ścieżki wyłożonej kamieniami.
– Mamo, nie mamy siły, chodźmy na naleśniki do baru – prosi Mateusz.
– Ja przejdę się z mamą! Zamówcie dla mnie z serem i czekoladą! – staję koło mamy.
– Tylko uważajcie, bo często niedźwiedzie schodzą z gór! – przestrzega wujek.
Nikogo nie ma na ścieżce, tylko my. Nagle słyszymy: uuuuu, uuuu.
Przyspieszamy kroku, prawie biegniemy.
– Uuuuu, Uuuuu, Uuuuuuu – głos rozlega się coraz głośniej i dobiega do nas ze wszystkich stron. Stajemy przerażone!
– Uuuuuu – ten głos rozlega się teraz bardzo blisko nas!
Nagle zza krzewu jałowca wybiega w naszym kierunku…. roześmiany wujek Janusz.
– Janusz! – dobiega do nas Bogusia. – To wcale nie jest śmieszne! Bardzo przestraszyłeś dziewczyny.
Gdy dociera do nas, że nie ma żadnego niebezpieczeństwa, wybuchamy śmiechem.
– Wujku, jak to zrobiłeś, że głos dochodził do nas ze wszystkich stron – pytam, rozglądając się.
– To echo! Gdy ryknąłem „uuu”, dźwięk mojego głosu odbił się od ścian lasów, górskich zboczy, skał i powrócił do nas.
– Chodźmy lepiej na te naleśniki – mówi zdecydowanym głosem ciocia Bogusia. Jest jeszcze trochę zdenerwowana na wujka za ten żart.

Po wysłuchaniu opowiadania dziecko bawi się z rodzicem/rodzeństwem w „Stary niedźwiedź mocno śpi”.
Następnie Rodzic zadaje pytania: Dokąd pojechała Ada z rodziną? Narysujcie w powietrzu, jak wyglądają pagórki, wyższe wzniesienia, wysokie góry. Jakie góry zobaczyli przez okno rankiem? Dokąd pojechali na wycieczkę? Co chciała zrobić mama, gdy zobaczyła jezioro? Jaki dźwięk Ada usłyszała na ścieżce? Kto to był? Co należy zrobić, gdy usłyszy się dziwny dźwięk lub zobaczy dzikie zwierzę?
Rozmowa na temat bezpieczeństwa w kontaktach ze zwierzętami w czasie wakacji.

„Zabawa w echo” – zabawa dźwiękonaśladowcza.
Dziecko stoi. Rodzic wypowiada poszczególne słowa: echo, góry, woda, Tatry. Dziecko wymawia te słowa coraz ciszej –
od krzyku do szeptu.

„Moje góry” – układanie pejzaży górskich z figur geometrycznych.
• trzeba wyciąć figury geometryczne

Rytmika – zabawy umuzykalniające.
– Zabawa z pokazywaniem „Boogi, woogi” lub „Zygzaki”.
– Poruszanie się do rytmu granego przez Rodzica na instrumencie lub wyklaskanego: marsz, podskoki, bieg.
– Ćwiczenia oddechowe „Oddech chusty”.
Dziecko stoją. Trzyma chusteczką. Rodzic mówi: Dziś oddychamy, trzymając chustę.
Gdy unosimy ją do góry, robimy wdech, gdy opuszczamy – wydech. Poruszamy chustą powoli, następnie coraz szybciej.
– Rozśpiewanie (Rodzic zwraca uwagę na dykcję).
Dziecko stoi wyprostowane, śpiewa coraz wyżej: słoń – ce, słoń – ce, słoń – ce; kra, kra, kra. (buzia drży); śnieg, śnieg, śnieg (jak kaczka, z zatkanym nosem). Dziecko masuje palcami całe policzki okrężnie, szczególnie żuchwę, przeciąga się i ziewa).
– Taniec do piosenki Jadę pociągiem prawdziwym.

https://www.youtube.com/watch?v=vsFwtviriig

Jadę pociągiem prawdziwym
sł. i muz. Marek Grechuta

Przygrywka (Dzieci w rytm piosenki przeskakują w miejscu z nogi na nogę).
Jedzie pociąg jedzie, wiezie ludzi wiezie, (Biegną w lewo po okręgu.)
puszcza dymu szare kłęby.
Powiedz mi, sąsiedzie, dokąd że ty jedziesz, (Stają.)
bo ja do Szklarskiej Poręby. (Pokazują na siebie.)
Jadę tam do lasu, jadę do sarenki, (Obiema dłońmi od góry kreślą choinkę.)
jadę sobie zbierać grzyby. (Naprzemiennie udają zbieranie grzybów.)
Będę się opalać, będę w słońcu walać, (Kładą się na podłodze i turlają.)
niech poparzą mnie pokrzywy. (Wstają. Tworzą „pociąg”. Kładą lewą dłoń na lewym ramieniu osoby stojącej przed nimi.)
Dam mamusi spokój, spokój tatusiowi, (Rodzic prowadzi slalomem po pokoju.)
niechaj sobie raz odpoczną.
Jedno mnie ciekawi, co oni beze mnie,
co oni beze mnie poczną.
Kto im będzie zbierał okruchy ze stołu jw.
na błękitną ciężarówkę.
A gdy zginie igła albo szpulka nici,
wyśle pod krzesło taksówkę.
Kto syreną wyśle szybkie pogotowie (Wracają do ustawienia naprzeciw siebie.)
po proszek do bólu głowy.
A po tę ostatnią zapałkę pod stołem
bierze szybko straż ogniową. (Biorą się za ręce.)
Jedzie pociąg jedzie, wiezie ludzi wiezie, (Biegną w prawo po okręgu.)
puszcza dymu szare kłęby.
Powiedz mi, sąsiedzie, dokądże ty jedziesz, (Stają.)
bo ja do Szklarskiej Poręby.( Pokazują na siebie.)
Dziś jadę do lasu, jadę do sarenki, (Obiema dłońmi od góry kreślą choinkę.)
jadę sobie zbierać grzyby. (Naprzemiennie udają zbieranie grzybów.)
Po raz pierwszy jadę do prawdziwej stacji. (Tworzą „pociąg” i wykonując drobne kroczki.)
Jadę pociągiem prawdziwym. (Jadą przed siebie.)
– Gra na instrumentach.
Rodzic daje instrument. Dziecko gra do muzyki, starając się utrzymać rytm piosenki (grają ćwierćnutami). Za drugim razem gra i śpiewa pierwszą zwrotkę.
– Muzyczne wyciszenie.
Dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym. Słucha utworu Fryderyka Chopina Preludium deszczowe. Dłońmi naśladuje padający deszcz (ruch palców w rytm muzyki).

„Moja grupa przedszkolna jest jak…” – zabawa słowna.
Dziecko siedzi. Rodzic wspiera w kończeniu zdań: W przedszkolu najbardziej podoba mi się… Gdy wychodzimy do ogrodu przedszkolnego… Najciekawsza nasza wycieczka… Dzięki eksperymentom dowiedziałem się o… Pamiętam, że aby dbać o bezpieczeństwo nie można… Najbardziej lubiłem/łam, gdy na rytmice… Najbardziej lubiłem/łam słuchać opowiadania o… Najbardziej lubię, gdy w przedszkolu… Moje koleżanki z grupy są… Moi koledzy z grupy są….

Zajęcia rozwijające.
Rodzic proponuje dziecku zabawę z farbami – „ Co przypomina ci ta plama”– dziecko zagina kartkę, w zagięciu umieszcza trochę farby, zagina kartkę ponownie, ściska ją i rozkłada. Palcem rozcierają plamę, aby otrzymać to, co sobie wyobraziło.

Wtorek

„Skarby w wodzie” – zabawa sensoryczna.
Dzieci siedzą przy stoliku. Obok stoi miska z wodą i różnymi przedmiotami, które można znaleźć w wodzie: muszle o różnych kształtach, patyki, kamienie. Dziecko z zawiązanymi chustką oczami, wkłada ręce do miski i dotyka znajdujących się tam przedmiotów. Mówi jakie skarby znalazł w wodzie.
• będziemy potrzebować: miska z wodą, muszle o różnych kształtach, patyki, kamienie…

„Gdzie woda jest słodka, a gdzie słona?” – rozmowa na temat rodzajów wód w zbiornikach wodnych na podstawie doświadczeń i opowiadania Letnie opowieści – zabawy w wodzie - Małgorzata Szczęsna.

Znów jestem na Mazurach nad jeziorem u kuzynów – Roberta i Kasi. Może pamiętacie, że bawię się tu z grupą chłopaków: Maksem, Leonem, Klaudiuszem, Dawidem. Obudziłam się, leżę i myślę, co będziemy dziś robić…
– Ada, ty śpiochu! Wstawaj! – krzyczy Maks, pukając w szybę tuż nad moim łóżkiem.
– Już idę! – mówię, uchylając okno. Przed moją przyczepą stoi cała nasza ekipa.
– Idziemy nad jezioro – mówi Leon, trzymając w ręku wiadro.
– Co będziemy robić? – pytam.
– Zobaczysz.
Schodzimy na pomost, gdzie Robert, Paweł i pan Rysiek szykują wędki. Chłopaki podwijają wysoko spodnie i wchodzą do wody. Odgarniają piasek i pokazują mi coś szarego. To glina, którą wyciągamy z wody i wrzucamy do wiadra. Siadamy na pomoście i robimy z niej różne rzeczy – kubeczki, serca, wałki, które ozdabiamy kolorowymi kamykami. Zanosimy nasze wyroby i kładziemy wokół ogniska, by wysuszyły się i wypaliły.
– A teraz robimy kule z gliny i zobaczymy, kto rzuci najdalej! – woła Maks. Robimy stosy kul i rzucamy.
– Najdalej rzucali Klaudiusz i Maks – oceniają panowie z wędkami.
– A teraz wskakujemy do wody – chłopaki zdejmują spodnie i bluzki i w kąpielówkach wchodzą do wody.
– Nie chlapcie! – wołam, przecierając oczy. Powoli wchodzę do wody, a chłopaki ze wszystkich stron nacierają na mnie i obiema rękami rozchlapują wodę. Wtedy potykam się o kamień, przewracam. Robert szybko podbiega, bierze mnie na ręce i grozi chłopakom.
– Ech, ech, ech – kaszlę, bo woda dostała mi się do gardła.
– Ta woda wcale nie jest słodka, ona nie ma smaku – mówię zdziwiona.
– Tak mówi się na wodę, która jest w jeziorach, stawach, rzekach. Tylko taką wodę mogą pić zwierzęta – tłumaczy mi Paweł.
– A słona?
– Słona jest w oceanach i morzach – dodaje pan Rysiek.
– Tak, to prawda, bo jak fala przewróciła mnie, zachłysnęłam się wodą morską i aż drapało mnie w gardle od soli, a oczy mama obmywała mi wodą z butelki.
– Ada, czy ty musisz się ciągle przewracać i próbować, jaka jest woda? – śmieją się chłopaki.
Jeszcze długo bawimy się w wodzie. Pływamy przy brzegu w rękawkach, na dmuchanych kółkach, deskach. Obserwujemy pływającą ławicę maleńkich rybek i rodzinę łabędzi. Nosimy piasek i wodę do piaskownicy, która jest tuż przy brzegu. Próbujemy puszczać kaczki na wodzie, ale nie wychodzi nam to jeszcze. Po obiedzie robimy małe łódeczki z połówki orzecha. Wkładamy do środka trochę gliny i wbijamy w nią wykałaczkę z nabitym na nią liściem. Kładziemy się na brzuchu na pomoście, spuszczamy łódki na wodę i dmuchamy, aby popłynęły daleko.
– Moja najdalej! – woła Maks.
– Nie dmuchajcie tak mocno, bo moja łódka chwieje się i zaraz się przewróci – mówię zdenerwowana.
– Tak jak ty dziś rano, przewróci się i zachłyśnie słodką wodą – śmieją się chłopaki.
Wieczorem dorośli siadają przy ognisku. Na grillu robią kolację: pieką mięsa, kiełbaski, zapiekanki, warzywa posypane przyprawami. Palce lizać!
– Ada, nie jedz tyle, bo nie będziesz miała siły biegać i przegrasz – mówi Leon, wkładając do buzi kolejna kiełbasę.
– Jeden, dwa, trzy…. – liczy Maks, bo już bawimy się w chowanego. Teraz, gdy jest ciemniej, łatwiej się schować.
–…Dziesięć! Szukam!
Siedzę cicho, schowana za najbliższym drzewem i szukam okazji, żeby wyskoczyć i się zaklepać. Myślę, co jutro będziemy robić…

Rodzic zadaje pytania: Dokąd pojechała Ada? Co tam robiła? Co się stało, gdy chłopaki ochlapali Adę? Na wodę, która jest w jeziorze, mówimy, że jest słodka. Gdzie jeszcze jest słodka woda? Gdzie jest słona woda? Dlaczego jest słona? Jaka woda jest w kałużach? W co jeszcze bawiły się dzieci na Mazurach? W co wy się bawicie, gdy jesteście nad wodą? O czym należy pamiętać, gdy bawimy się w wodzie?

Zabawa ruchowa - DUŻY I MAŁY SKOK - piosenka: https://www.youtube.com/watch?v=InxomdEHL8M.

„Gdzie można to znaleźć?” – praca z KP.50
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-46-52.pdf
Dziecko wykonuje ćwiczenia wspomagające rozwój grafomotoryczny (s. 12). Rozmawia o doświadczeniach z zajęć, gdzie dotykiem sprawdzało, co jest w wodzie. Wymienia te przedmioty. Wypowiada się o tym, co można znaleźć w lesie, w parku.

Zajęcia rozwijające.
Rodzic proponuje chętnym dzieciom, aby zrobiły z plasteliny koło i wcisnęły w nie różne naturalne przedmioty: małe patyki, łuski szyszek, muszle, małe kamyki (mogą to robić z zachowaniem harmonii, rytmu lub dowolnie – wg własnych pomysłów).
• potrzebne będą: plastelina, elementy przyrodnicze

Środa
Letnie opowieści – na plaży – wprowadzenie do tematu dnia, słuchanie opowiadania.

Letnie opowieści – na plaży
Małgorzata Szczęsna

Jest lato, gorąco, a my jesteśmy na plaży. My, to znaczy moi rodzice, brat, siostra i ja Ada. Rozkładamy się nad samą wodą. Tata i ja robimy piękny zamek z piasku – z fosą, mostem zwodzonym i czterema wieżami. Mateusz i Karinka grają w piłkę plażową. Później biorą materac i idą do wody. Leżą na brzuchu i ruszają rękami w wodzie, by odpłynąć od brzegu. Mama, mimo że zaangażowana jest w treść czytanej książki, nagle zrywa się i krzyczy. My z tatą wstajemy i patrzymy, jak materac z Matim i Karinką szybko się oddala. Ratownik też to zauważa i głośno gwiżdże. Moje rodzeństwo odwraca się, zawraca materac i płynie już w naszym kierunku.
– Patrzyliśmy w tę stronę, w którą płynęliśmy. Gdy usłyszeliśmy gwizdek i odwróciliśmy się, byliśmy zdziwieni, że jesteśmy tak daleko – tłumaczy się Mateusz.
– Nie przypuszczaliśmy, że tak szybko oddalimy się od brzegu – mówi zdyszana Karinka.
Kładą się na kocach, a ja bawię się zamkiem z piasku. Podchodzą do mnie dzieci, których rodzice leżą koło nas.
– Jaki piękny zamek! Możemy się z tobą pobawić?
Kiwam głową. Najstarsza dziewczynka – Kaja, przynosi wodę w wiaderku i dolewa do fosy.
Wtedy chłopcy – Dominik i Alek, kładą patyki. Obserwujemy, jak płyną. Woda wsiąka w piasek, patyki nieruchomieją.
Po chwili zabawy dzieci podchodzą do swoich rodziców. Kaja bierze pieniądze i cała trójka idzie kupić lody. Lodziarz oddala się, więc dzieci podbiegają do niego. Z lodami w dłoni rozglądają się dookoła. Kaja przeciera dłonią oczy, pewnie płacze. Bierze Dominika i Alka za dłonie. Nie wie, w którą stronę iść, ale trzyma mocno chłopców, by nie zgubili się w tym tłumie ludzi, koców, materacy.
– Mamo, te dzieci, z którymi się bawiłam, zgubiły się. Nie wiedzą, w którą stronę wrócić do rodziców – pokazuję dłonią miejsce, w którym stoją. Mama szybko rusza na pomoc. W kilku susach pokonuje odległość do dzieci. Przykuca, coś
mówi, uśmiecha się i wskazuje dłonią nasze stanowisko. Ja z daleka macham do nich ręką. Kaja rozchmurza się i pewnie idzie do rodziców.

Rodzic zadaje pytania: Dokąd wyjechała Ada z rodziną? W co bawiły się dzieci? Co się stało, gdy Mateusz i Karinka pływali na materacu? Co zrobili, gdy usłyszeli gwizdek ratownika? Kto podszedł do Ady, aby pobawić się zamkiem z piasku? Co się stało, gdy dzieci poszły kupić lody? Co trzeba zrobić, gdy zauważymy, że zgubiliśmy się na plaży? Co powinniśmy powiedzieć ratownikowi? Czy kiedyś byliście w podobnej sytuacji? Dzieci przypominają sobie swój adres zamieszkania.

Swobodny taniec przy piosence: Lato, lato czeka… https://www.youtube.com/watch?v=hPfioB70WC0.

Zajęcia o emocjach – przerażenie związane ze zgubieniem się.
– Zagubiona córka – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.

Zagubiona córka
Dominika Niemiec

Wybraliśmy się z mamą i tatą
na wyjątkową wycieczkę.
Zwiedzamy krakowską starówkę,
ale zaraz, chwileczkę...
Tata tuż obok mnie robił zdjęcia.
Mama szukała pamiątek w sklepiku.
Ja przyglądałam się kamienicom,
a jest ich tu chyba ze sto, bez liku.
I nagle rozglądam się wokół,
na plecach mam gęsią skórkę,
bo moi cudowni rodzice
zgubili własną córkę.
Albo ja się zgubiłam,
właściwie już nie wiem sama.
Jestem naprawdę przerażona.
Ratunku! Gdzie jest mama?
Co robić? Strach mnie obleciał...
Tętno mi przyśpieszyło.
Uwierzcie mi, w tym momencie
do śmiechu mi wcale nie było.
Stanęłam w miejscu i stoję,
stoję, stoję i czekam.
Proszę, niech rodzice mnie znajdą...
Już będę się pilnować, przyrzekam!
I nagle z ulgą zauważam,
że biegnie do mnie mama,
a tata już mi przypomina:
Nie odchodź nigdzie sama!

Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat wiersza: Gdzie wybrała się dziewczynka z rodzicami? Co przydarzyło się dziewczynce? Jak się czuła dziewczynka, gdy się zgubiła? Co poczuła dziewczynka, gdy odnaleźli ją rodzice? Jak powinnaś/ieneś się zachować, gdy się gdzieś zgubisz? Jak myślisz, czy czułabyś/byś się podobnie, gdybyś się zgubiła/ł?

„Przerażenie i ulga” – zabawa słowna z elementem pantomimy i ćwiczeń ortofonicznych.
Dziecko siedzi na dywanie. Rodzic pokazuje obrazek z sytuacją budzącą przerażenie. Zadaniem dziecka jest pokazanie przerażonej miny, a następnie wypowiedzenie „uffff” jako symbolu ulgi i uśmiechnięcie się. Następnie dziecko musi podać pozytywne zakończenie niebezpiecznej, przerażającej sytuacji; uzasadnić, co się stało, że poczuło ulgę.
• ilustracje przedstawiające sytuacje budzące przerażenie, np. zgubienie się, groźny pies, wielki pająk w pokoju (zał.)

„Wakacje nad morzem” – praca z KP.51.
Dziecko opowiada, co przedstawiają ilustracje. Odnajduje na nich takie same elementy.

„Lato” – malowanie kulkami z waty.
Dziecko maluje kulkami z waty i farbami na kartce A4. W tle słychać utwór Lato Antonio Vivaldiego.
https://www.youtube.com/watch?v=hGV-MRdcQOE

Czwartek
Letnie opowieści – na zamku – rozmowa na temat wysłuchanego opowiadania.

Mój brat Mateusz lubi zwiedzać zamki, więc jedziemy do Malborka. Tam jest największy.
– Ada, czy ty wiesz, co to jest zamek? – pyta mnie brat, a ja przecząco kiwam głową.
– To taka dawna budowla obronna. Mieszkał w niej król lub książę ze swoją rodziną, służbą, rycerzami.
– Po co im były takie wysokie mury, fosa, most zwodzony? – pytam, gdy zbliżamy się do zamku.
– Wtedy czasy były trudne. Wciąż ktoś na kogoś napadał. Im wyższe mury, tym było bezpieczniej –tłumaczy mi Karinka.
Gdy wchodzimy do środka, widzę postać w wielkim białym płaszczu z krzyżem.
– A to kto? – pytam.
–To Krzyżak. Ten zamek zbudowali Krzyżacy, nasi wrogowie. Bardzo wiele lat gnębili nasz naród. Wreszcie nasz król Jagiełło wygrał ważną bitwę pod Grunwaldem i skończyła się potęga Krzyżaków – wyjaśnił mi tata.
– Może pobawimy się w tę bitwę? Ty z Karinką będziecie polskimi rycerzami, a ja Krzyżakiem – mówi Mateusz i podaje nam patyki. Z takim zapałem rusza na nas, że Karinka przewraca się na trawę, a ja krzyczę:
– Boli mnie palec! Skaleczyłeś mnie patykiem! – płaczę, patrząc na palec.
Mama przemywa ranę wodą, owija plastrem.
– Teraz jest u nas pokój, nie ma bitew. Proponuję więc pokojowe konkurencje. Zobaczymy, jak poradzicie sobie z celowaniem patykiem w pień drzewa i z wyścigami do bramy zamku i z powrotem – zaśmiał się tata.

Rodzic zadaje pytania: Dokąd pojechała Ada z rodziną? Co to jest zamek? Rodzic pokazuje ilustrację przedstawiającą zamek w Malborku i objaśnia jego elementy. Kto mieszkał w zamku? Jaką zabawę zaproponował Mateusz i jak ona się skończyła? Co zaproponował tata?
• ilustracja przedstawiająca zamek w Malborku (zał.)

„Żegnamy przyjaciół!” – rozmowa na temat przygotowań do wakacji na podstawie doświadczeń, KP.52 i opowiadania o naszych bohaterach – Walizka.

Walizka
Piotr Wilczyński
Wczoraj wszyscy się ze sobą żegnaliśmy. Wszystkie dzieci. Helcia, Bartek, Kosma i Paskal. I wszyscy żegnali się z naszą kochaną panią Kasią. Wiecie dlaczego? Wczoraj był ostatni dzień w przedszkolu. Ostatni dzień przed wakacjami. Było bardzo miło. Pani puszczała muzykę z naszej ulubionej płyty i były tańce, a potem było karaoke. To taka zabawa w prawdziwych piosenkarzy. Pani puszcza taką specjalną płytę. Są na niej piosenki, ale bez słów. Tylko muzyka, a my śpiewamy sami. Ale nie było tak fajnie, jak zawsze, bo troszkę byliśmy smutni. Ja wiem, zdarzało się, że nie chciałam iść do przedszkola. Innym też się nie chciało, ale tak naprawdę to bardzo się polubiliśmy, a teraz długo nie będziemy się widzieć. Dlatego troszkę było nam markotno. Ale po wakacjach znów się spotkamy. My jedziemy na wakacje do cioci Hani, do Jantara. To takie malutkie miasteczko nad morzem. Ładnie się nazywa – Jantar. Tatuś mówi, że bardzo dawno temu tak się mówiło na bursztyn. Tam jest chyba dużo bursztynów. Jak znajdę, to największy dam mamusi. A drugi dam babci. I Michałowi też dam. Ciocia ma domek prawie nad morzem. Trzeba tylko przejść przez lasek na wydmie i już jest plaża. Wezmę mojego dmuchanego rekina i rękawki. Tata powiedział, że mnie nauczy pływać. Już nie mogę się doczekać. Michaś też dziś wyjeżdża z dziadkiem i babcią. Jadą w góry. Jego mama i tata przyjadą później. Wieczorem pakowaliśmy nasze rzeczy. Dużo tego było, bo jedziemy wszyscy. Mama i tato, dziadek z babcią i ja. – Jedziemy na dwa tygodnie, a może być różnie. Musimy więc tak się spakować, wziąć tyle ubrań i butów, żeby nas pogoda nie zaskoczyła. – Mama zawsze myśli o wszystkim. – A ile to jest dwa tygodnie? – Spytałam. – Wystarczy, żebyśmy wszyscy wypoczęli i zdążyli zatęsknić za domkiem – mama uśmiechnęła się do mnie i pogłaskała po głowie. Ja to chyba już trochę tęsknię, bo bardzo lubię mój pokoik i moje zabawki. Najchętniej to bym je wszystkie zabrała ze sobą, ale tata mówi, że nie zmieszczą się do bagażnika i że musimy od siebie odpocząć. Moje zabawki i ja. To trochę dziwne, bo ja się nigdy nie męczę moimi lalkami. Klocki też się nie męczą.
– Tak się tylko mówi. Jak trochę zatęsknisz do nich, to po powrocie z większą radością będziesz się nimi bawić – powiedziała mama i pozwoliła mi zabrać tylko jedną lalkę – Sandrę, mojego dinozaura, książeczki z obrazkami , kolorowanki i kredki. Nie szkodzi, mam przecież wiaderko i łopatkę. Będę robić babki z piasku, a może zbudujemy z mamą pałac dla Sandry. No i pływanie na rekinie.
Od samego rana zaczęło się. Znieśliśmy bagaże na dół. Misiek z dziadkami już tam był. Zaczęliśmy się ganiać dookoła naszych samochodów. – To ja wsiadam do tego! –A ja do tego .– To ja tutaj. – No to ja tutaj – to wsiadaliśmy, to wysiadaliśmy. – Dzieci! Kończymy tę zabawę. Komu w drogę, temu czas. Pożegnajcie się. Ruszamy – zarządziła mama – tylko samochodów nie pomylcie.
– Oj mamo! Przecież nasz samochód jest niebieski, a Michałka czerwony – powiedziałam, gramoląc się do swojego fotelika. Nasi rodzice pożegnali się jeszcze raz, tata zapiął pasy w moim foteliku. Ja siedzę z tyłu, więc jeszcze chwilę machałam Miśkowi przez tylną szybę. Tata też zapiął pasy i ruszyliśmy. Jak tylko wyjechaliśmy na autostradę, słońce zaraz się schowało za chmury. A potem zrobiło się ciemno i zaczął padać deszcz. – Oho! Chyba trzeba będzie wyjąć jakieś ciepłe ubrania, bo jak tak dalej pójdzie, to może się nieźle ochłodzić. Żeby nam się czasem Michasia nie przeziębiła – zatroskała się babcia.
– To się dobrze składa, bo musimy zajechać na stację benzynową. Jak się teraz zatrzymamy, to nie będziemy musieli tankować aż do samego Gdańska – tata był zadowolony. Wjechaliśmy na stację, tata otworzył bak i zaczął wlewać paliwo. Mama z babcią podeszły do bagażnika. –
Michasiu, chcesz sweterek z wyścigówką czy bluzę z piłkarzem? – mama się roześmiała. – Oooo!
A co to? – moja walizka była otwarta, ale zamiast moich sukienek i spódniczek i mojego ulubionego różowego dresiku były jakieś chłopczyńskie spodnie i buty. – To Michała!– krzyknęłam.
No ładnie! Wszystko jasne, pomyliliśmy walizki. Kiedy wszystkie bagaże były już na dole, to nawet się śmialiśmy, że są takie same. – I co teraz? – łezki same popłynęły. – Przecież nie będę w tym chodziła – pokazałam na plamkowe spodnie Michała. – Zaraz coś poradzimy – dziadek wyjął komórkę. – Może nie ujechali daleko. Halooo! Karol? Daleko jesteście? Ach taaak? – dziadziuś uśmiechnął się tajemniczo. – Też się zatrzymaliście i już wiecie? – odetchnął z ulgą – To co? Za pól godziny pod domem? To do zobaczenia. I wszystko się dobrze skończyło. Teraz już siedzimy u cioci Hani na werandzie i popijamy pyszny kompot z rabarbaru. Przed kolacją pójdziemy na spacer na plażę. Założę mój różowy dresik i sandałki z biedronką. – Obejrzymy zachód słońca, a potem spać – tato przeciągnął się – to był dzień pełen wrażeń. Musimy dobrze wypocząć, bo jutro rano czeka nas ciężka praca – zrobił poważną minę.
– Jak to? Przecież miały być wakacje – poczułam, jak mi się buzia układa „w podkówkę”.
Tata od razu zobaczył i szybciutko mnie przytulił. – No przecież budowanie zamków z piasku to „cięęężka” robota, co nie?. – Taaaak – zawołałam, szczęśliwa, że tatuś z tą pracą tylko sobie tak zażartował.
Już wakacje za pasem
skwarne słońce nad polem.
Zatęsknimy też czasem
za naszym przedszkolem.

Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat opowiadania, a następnie wykonuje KP.52. Dziecko ogląda ilustrację i mówi, czym będą podróżować w czasie wakacji osoby przedstawione na obrazku.

Zajęcia rozwijające.
Rodzic wspiera dziecko, doskonaląc umiejętność przeliczania w czasie zabawy – „Ile kroków jest do…”.
Rodzic wydaje polecenia, dziecko mierzy odległość krokami, licząc je. Podaje Rodzicowi wyliczoną liczbę kroków.

Piątek
„Będę o was pamiętać!” – rozmowa na temat powodów wysyłania listów i kart pocztowych na podstawie doświadczeń i opowiadania Letnie opowieści – listy i pocztówki - Małgorzata Szczęsna.

Właśnie siedzę na balkonie. Mama położyła na posadzce koc, przyniosłam zabawki, poduszki. Bawię się dobrze, choć tęsknię za moimi koleżankami i kolegami z przedszkola. Słyszę szczekanie psa i patrzę na dół.
– Mamo, idzie do nas pan listonosz! Czy mogę zejść i spytać, czy ma coś dla nas?
– Chodź, Aduniu, pójdziemy razem.
Za chwilę wracamy z kupką listów, kartek, ulotek reklamowych, druków. Przeglądam kolorowe widokówki, odwracam je i widzę znajome litery: A…D…A
– Mamo, ta karta jest do mnie, i ta też, i ta. Nawet list jest do mnie!
Idę ze swoją korespondencją na balkon. Rozkładam ją na kocu i liczę, ile mam pocztówek: 1… 2… 3… 4 i list. To ile razem? Pięć!
Najpierw biorę list. Po drugiej stronie koperty, na trójkątnej klapie jest napisane: KA… RO… LI… NA. Czytam jeszcze raz. Te literki przecież znam, a nie mogę ich złożyć. Czytam szybciej początek i już wiem! Ten list napisała Karolina.
– Mamusiu! Karolina przysłała mi swoje zdjęcie, jak pływa w dmuchanym różowym kółku
– flamingu! – wołam do mamy po otwarciu listu.
Razem z mamą próbujemy odszyfrować rysunki, które narysowała na kartce. Co chciała mi przekazać?
– Tu widać dwie dziewczynki pływające w basenie, a wokół nich serduszka. Już wiem, pewnie chciałaby, abyśmy poszły razem do parku wodnego, i że bardzo mnie lubi! – domyślam się.
– Pójdziemy tam razem, mamo, proszę!
– Dobrze, już dobrze, córeczko! – mówi mama, a ja mocno ją ściskam za szyję.
– Doskonale radzisz sobie z czytaniem swojej poczty.
Mama idzie do kuchni, a ja rozszyfrowuję dalej.
Czytam, od kogo jest widokówka ze zdjęciem gór: K… U… B… A. To łatwe: Kuba. Narysował dziewczynkę w zielonej czapce i chłopca z opaską na jednym oku. Już wiem – z Kubusiem zawsze bawiłam się w Piotrusia Pana. Pewnie tęskni za mną (w rogu narysował czerwone serce) i wspomina naszą zabawę.
Pocztówka z widokiem morza jest od: A… G… A – oczywiście od Agi. Agnieszka mówiła mi, że jedzie nad morze. Narysowała huśtawki i zjeżdżalnie. Często razem bawiłyśmy się na placyku. Napisała też jakieś cyfry w serduszku. To pewnie numer telefonu jej rodziców. Poproszę mamę i do niej zadzwonię. Biorę do ręki kartę z rysunkiem psa na hulajnodze i już wiem, od kogo ona jest. Odwracam i czytam: K… A… C… P… E… R. Tak, zgadłam – od Kacpra. On uwielbia jeździć na hulajnodze i się wygłupiać. Po drugiej stronie narysował: niebieskie fale, żaglówkę z sercem na maszcie i chłopca. Już wiem, pewnie pływał łódką.
Ostatnia widokówka przedstawia las i domek. Odwracam i czytam: K… A… M… I… L… A. To od Kamili! Na tej stronie są cztery małe rysunki w kwadracikach: grzyby, wiewiórka, poziomki, serce. Już wiem, co to znaczy.
– Mamusiu, napisali do mnie Karolina, Aga, Kuba, Kacper, Kamila. Wszyscy mnie lubią
i tęsknią za mną!
– Teraz już wiesz, jak przyjemnie jest dostawać listy i pocztówki.
– Wiem! Teraz biorę kredki i odpisuję im. Na pewno często użyję czerwonego koloru.

Rodzic zadaje pytania: Kogo zauważyła Ada, gdy bawiła się na balkonie? Co on przyniósł? Od kogo Ada dostała list, a od kogo pocztówki? Co pisały do niej dzieci? W jaki sposób pisały dzieci? Po co piszemy listy i kartki? W jaki jeszcze sposób można do siebie pisać? Czy kiedyś dostaliście list lub pocztówkę?

Zabawa muzyczno-ruchowa: gra na instrumentach z piosenką „Jestem muzykantem”. https://www.youtube.com/watch?v=or-xxFjWMy0

„Wakacyjna pocztówka”
Rozmawiamy z dzieckiem, że będziemy wysyłać pocztówkę z wakacji do przedszkola. Rodzic objaśnia, gdzie piszemy adres i kto jest adresatem. Wyjaśnia, że dziecko zamiast pisać z wakacji, na pustym miejscu może narysować swoje wspomnienia lub poprosić rodziców, aby opisali miejsca, które odwiedzili i co tam robili. Aby widokówka dotarła do przedszkola, należy nakleić w prawym górnym rogu znaczek i wrzucić kartę do skrzynki pocztowej. Gdy rozpocznie się nowy rok przedszkolny, wszyscy zbiorą się razem i nauczyciel przeczyta i pokaże nadesłane przez dzieci wiadomości.

Zajęcia wyrównawcze i rozwijające.
Rodzic proponuje dzieciom, które mają problemy grafomotoryczne, wzmacnianie drobnych mięśni rąk poprzez lepienie z plasteliny: jak wygląda Ptak Nijaki.
• potrzebujemy plasteliny


Podczas zajęć opiekuńczo-wychowawczych PROMYKI integrują się z dziećmi z innych grup i wspólnie podejmują różne aktywności. Poza swobodną zabawą ćwiczą motorykę małą, dużą, stosunki przestrzenne, rozwijają inwencję twórczą, wzmacniają poczucie własnej wartości poprzez budzenie wiary we własne możliwości…

Oto kilka przykładów:





ZAPRASZAMY DO SKORZYSTANIA Z POMYSŁÓW WYDAWNICTWA WSIP.

„Stempelki”
Zabawa kształtuje sprawność rąk, wyobraźnię, a w wersji z rytmami i pętlami – także umiejętność
logicznego myślenia.
„Kolaż”
Zabawa rozwija sprawność rąk, wyobraźnię, a w wersji z wyszukiwaniem przedmiotów z podaną głoską w nazwie – kształtuje umiejętność analizy głoskowej i przygotowuje dzieci do nauki czytania.
„Odciskanki”
Zabawa rozwija wyobraźnię, jest zachętą do samodzielnego eksperymentowania.
„Pyszne ćwiczenia”
Zabawa usprawnia mięśnie języka, dzięki czemu jest dobrym ćwiczeniem logopedycznym.

file:///C:/Users/Ewa/Desktop/Przedszkole-WSiP-online_czesc-25.pdf


„Kolorowe kamienie”
Zabawa rozwija wyobraźnię i kształtuje sprawność rąk.
„Opowiedz mi historię”
Zabawa rozwija sprawność manualną, wyobraźnię i mowę.
„Smaczne potwory”
Zabawa rozwija sprawność rąk, wyobraźnię i zdrowe nawyki żywieniowe dziecka.
„Sznurkowe kwiaty”
Zabawa rozwija wyobraźnię oraz sprawność rąk.

file:///C:/Users/Ewa/Downloads/Przedszkole-WSiP-online_czesc-24%20(1).pdf




To już ostatnia propozycja z projektów realizowanych w naszym przedszkolu w tym roku.
Zapraszam do aktywności.

KIM ZOSTANĘ JAK BĘDĘ DUŻY?”
- program preorientacji zawodowej „POZNAJEMY ZAWODY”


Artyści - malarz, rzeźbiarz, muzyk.


Cele ogólne:
• zapoznanie z różnorodnością zawodów wykonywanych przez artystów
• kształtowanie umiejętności wyrażania własnych doznań i przeżyć w kontaktach ze sztuką
• pobudzenie aktywności oraz ekspresji twórczej
• rozwijanie poczucia estetyki poprzez obcowanie ze sztuką

Cele operacyjne - dziecko:
• swobodnie operuje pojęciami: malarz, malarstwo, rzeźbiarz, rzeźba, muzyk
• wie, czym zajmuje się artysta malarz, rzeźbiarz, muzyk i jakich potrzebuje narzędzi do pracy
• wie, jak się zachować w galerii lub muzeum
• potrafi wykonać portret, rzeźbę, zaśpiewać piosenkę i/lub zagrać na instrumencie
• potrafi wykorzystać środki artystyczne potrzebne do wykonania pracy

Metody:
• obserwacja, zabawa ze śpiewem, działania wymagające aktywności słownej i praktycznego działania plastycznego, manualnego.

Środki dydaktyczne:
• paleta farb, pędzle, zdjęcia malarstwa (oraz imitacje różnych rodzajów sztuki), ekspozycja martwej natury, plastelina, modelina, .

Przebieg zajęć:

MALARZ

W kąciku artystycznym umieszczamy różne farby (akwarele, plakatowe, tempery) z namalowanymi próbkami. W Internecie można poszukać przepisów na własnoręcznie tworzone farby z naturalnych barwników (np. buraki, szpinak). Przybory potrzebne do zabawy to pędzle, kubeczki na wodę, fartuszki i papier (można też wstawić sztalugę, czapkę malarską jako przebranie). Tak zorganizowany kącik pozwala na całodniową i dłuższą swobodną zabawę.

Na początku zajęć możemy zapytać, kto to jest artysta i jakie zawody wchodzą w zakres profesji artystycznych. Następnie prezentujemy zdjęcia bohatera zajęć – malarza oraz sylwetki różnych znanych malarzy polskich i światowych wraz z ich pracami. Można zrobić zagadki, który malarz jest autorem którego obrazu. Starajmy się, aby wybrane malowidła prezentowały różne style malarskie.
Co dawało malarzom pomysł na obraz, czyli czym inspirowali się malarze? Jedni przyrodą, inni otaczającymi ich ludźmi, jeszcze inni przedmiotami i różnymi aktywnościami.

MALARSTWO - OBRAZY WIELKICH MISTRZÓW MALARSTWA
10 najsłynniejszych obrazów świata
http://fineartexpress.pl/malarstwo/33-slynne-obrazy/116-10-najslynniejszych-obrazow-swiata

10 wyjątkowych malarzy polskich
https://www.laminerva.pl/2016/09/10-wyjatkowych-malarzy-polskich-ktorych.html


Propozycje zabaw w malarza/rysownika.

Owinięcie odwróconego do góry nogami stołu folią malarską i swobodna ekspresja dziecka (dłońmi, pędzlami, gąbkami, zwiniętym w kulkę papierem).
Rysowanie na leżąco – dziecko kładzie się na podłodze, a nad twarzą mają ustawione krzesło, pod spodem znajduje się przyklejona biała karta. Dziecko rysuje kredkami swobodnie do muzyki inspirując się melodią.
Rysowanie/malowanie martwej natury lub modela/modelki, którymi mogą być mama, tata, babcia, rodzeństwo...
Założenie na stopy „skarpetek bąbelkowych” – przyklejenie folii do stóp, pomalowanie ich na wybrany kolor. Malowanie stopami po dużej powierzchni papieru umieszczonego na podłodze.

Można także skorzystać:
Zabawa dydaktyczna „LUWR” – zapoznanie z miejscem kultury i sztuki we Francji. pokój urządzony jest tak, że przypomina muzeum sztuki. Jacques (przebrany rodzic za malarza) opowiada, że artystyczną stolicą Europy jest Paryż – jego rodzinne miasto. Już od lat wielu malarzy marzyło tylko o tym, żeby wyjechać do Paryża i tam pokazać swoje obrazy. Jest tam mnóstwo muzeów, galerii i wernisaży, ale najsłynniejszym i najstarszym muzeum sztuki na świecie jest LUWR. Dawno temu była to rezydencja królów Francji. W Luwrze znajdują się nie tylko obrazy, ale także rzeźby, grafiki przykłady rzemiosła artystycznego. To jest budynek Luwru, a to słynna szklana piramida. Chętne dzieci wskazują Francję na mapie Europy, zapamiętują kolory flagi francuskiej. Przypominamy też, że z Francji przywędrował do nas Czerwony Kapturek i Miś Koralgol.

Zabawa dydaktyczna „Rozsypane obrazy” – doskonalimy percepcję wzrokową – puzzle np. z ilustracji malarza.

MUZYK

Kto to jest muzyk? Jakich muzyków zna dziecko - wokalistów i instrumentalistów? Prezentacja zdjęć muzyków dziecięcych, polskich i światowych. Warto wspomnieć, że choć muzycy często występują tylko pod swoim nazwiskiem, to pomaga im dużo osób – instrumentaliści, kompozytorzy, autorzy tekstów, dźwiękowcy, osoby odpowiedzialne za nagranie płyt i organizację koncertów i wiele innych… Tworzenie muzyki to współpraca! A jak dziecko nazwałoby swój zespół muzyczny?
Przez cały dzień dziecku powinny towarzyszyć różne style muzyczne, a rodzic powinien podawać ich nazwę, wykonawcę, tytuł. W kąciku muzycznym zaś umieszczamy instrumenty lub ich zdjęcia, na bieżąco dziecko będzie dołączać własnoręcznie wykonane instrumenty.
Jakie jest miejsce pracy muzyków? Utworzenie domowej sceny do swobodnej zabawy z mikrofonem lub instrumentami. Można także ustawić krzesełka „widowni”, jeśli jest możliwość – zawiesić kurtynę.

Propozycje zabaw w muzyka:

Zabawy wg metody aktywnego słuchania muzyki B. Strauss.

,,Wiosenna pogoda”- zabawa ,, Deszczyk” - wg Bati Strauss- rytmizacja gestykularna przy muzyce - dzieci rytmicznie powtarzają słowa i wykonują odpowiednie ruchy.
Wiosną pogoda jest bardzo zmienna - dz-ci określają cechy pogody. A teraz wiosennie zabawimy się:
„Pada deszczyk / x2 ( naśladowanie gestem opadu deszczu)
wieje, wieje wiatr 2x ( naśladowanie gestem wiejącego wiatru)
I błyskawica grzmot, i błyskawica grzmot, na niebie kolorowa tęcza” / x2.
(Klaśnięcie tupnięcie nogą, uderzenie w udo, zatoczenie kręgu rękami.)
A skoro na niebie pojawiła się tęcza wybierzemy się na wiosenny spacer...


Zabawa ruchowa: „Bravado – Idziemy na spacerek” – wg Bati Strauss - ilustrowanie ruchem treści zabawy - dzieci maszerują w prawą i lewą stronę, poruszają się cwałem bocznym po obwodzie koła w prawą i lewą stronę,.
I. Idziemy na spacerek 3x
II. Płyniemy teraz łódką
III. Idziemy teraz sami 3x
Zatrzymujemy się. Zatrzymujemy się. Zatrzymujemy się.
Wracamy ze spacerku 3x
Płyniemy ze spacerku 3x
Wracamy znowu sami 3x
Zatrzymujemy się. Zatrzymujemy się. I spotykamy się.
Ref.: Uuu, Uuu, raz, dwa, trzy
I kręcimy 3x
Uuu, Uuu, raz, dwa, trzy
W drugą stronę też kręcimy się. 3x

Tworzenie własnych instrumentów – grzechotek z różnych opakowań, kija deszczowego z tekturowego rulonu, gwoździków i ryżu, bębenków oraz innych za pomocą: kartonu, gumek recepturek, sypkich wypełnień i co tylko przyjdzie dzieciom do głowy.
Utworzenie memory dźwiękowego – do kilkunastu takich samych opakowań wrzucamy różne „brzęczące” wypełnienia (ryż, groch, mak, kasze, jeden duży koral etc.) i za pomocą zmysłu słuchu poszukujemy wśród nich par.
Odtwarzanie muzyki ciałem np. wg przykładów muzyki różnych kultur – swobodna ekspresja dziecka.
Poszukiwanie różnych dźwięków w swoim ciele i w domu, tworzenie muzyki za pomocą tych dźwięków: muzyka ufoludków, ulicy, książek, pluszaków, lasu, drzwi, wybranie się na spacer w celu odnalezienia muzyki.
Zabawy w dyrygenta.

Zabawa ruchowo – rytmiczna - „Jakie odgłosy wydaje deszcz?”
Rodzic mówi dziecku rymowankę przy jednoczesnym pokazywaniu ruchów:
Plim, plim, plam – lecą krople z nieba – dziecko uderza palcami o podłogę, opuszczając powoli ręce i machając palcami;
Plim, plim, plum – uderzają palcami o podłogę
więcej ich nie trzeba – uderzają dłońmi o kolana
Plim plim, plam – uderzają palcami o podłogę
Na słońce czekamy - klaszczą w dłonie
Plim, plim, plum – uderzają palcami i podłogę
Dość już deszczu mamy – układają dłonie na kolanach.

RZEŹBIARZ

Przy zabawie w tego artystę chyba będzie najwięcej przygotowywania, mieszania, eksperymentowania, a potem sprzątania… i dobrze! Dla wielu dzieci świetną zabawą będzie samo poznawanie nowej masy plastycznej, obserwowanie jak przechodzi przez palce, doświadczanie faktury bez konieczności ulepienia jakiejś rzeźby, bo nie ze wszystkiego można ją przecież zrobić. Warto jednak, by takie masy znalazły się w kąciku, jak również oczywiście masy, z których da się rzeźbić z powodzeniem.
W kąciku rzeźbiarskim można umieścić znane rzeźby i podobizny ich autorów z pytaniem, czym inspirował się dany artysta. Oprócz własnoręcznie przygotowanych mas, można dodać masy gotowe – plasteliny, ciastoliny, glinę…

Propozycje zabaw w rzeźbiarza:

Rzeźbienie w różnych masach: tematyczne lub swobodne.
Stworzenie „ścieżki sensorycznej” – przechodzenie bosymi stopami pomiędzy miskami wypełnionymi różnymi masami i przedmiotami. Wypełnieniem może być ryż, kamyki, siano, woda z piaskiem, papierowe kule. Miski ustawione są jedna za drugą, aby dziecko stawiając kroki, nie dotykało podłoża, a ostatnia miska zawiera czystą wodę. Może to być świetna zabawa na podwórku, balkonie.
Rozpoznawanie przedmiotów ukrytych w worku po ich kształcie.
Zabawy paluszkowe – ćwiczenie małej motoryki.
Zabawy kulinarne – rzeźbienie form ciasteczek (gotowych lub własnych), wykrajanie kształtów wędliny, sera i warzyw na kanapki.
Zabawa teatralna „Rzeźbiarz” – dziecko jest rzeźbiarzem, a druga osoba poddaje się ustawieniom rzeźbiarza. Do muzyki dziecko swobodnie „lepi” z ciała rodzica, rodzeństwa swoje dzieło.

Karta pracy – szukamy malarza, muzyka, rzeźbiarza (zał.)


TYDZIEŃ XIV
15-19.06.2020 r.

LATO

W tym tygodniu będziemy rozmawiać o lecie. Posłuchamy pierwszej części Letnich opowieści Małgorzaty Szczęsnej – opowiadań Rośliny na mojej działce, Tęcza nad morzem, Zwariowana pogoda i W ogrodzie botanicznym.
Porozmawiamy o cechach charakterystycznych lata: letnich zapachach (słońca, rześkiego powietrza i letniego deszczu), kwiatach, owocach (poziomkach, czereśniach, wiśniach, malinach, gruszkach).
Poznamy wybrane gatunki roślin rosnących w Polsce: kwiat i liść lipy, liść brzozy brodawkowatej, kwiat i liść akacji, liść i owoc maliny, liść i owoc aronii, igły i owoc jałowca, liście mięty, babka lancetowata, mniszek lekarski. Dowiemy się do czego mogą się przydać.

Poniedziałek
„Spacer” – zabawa dramowa.
Dzieci powtarzają: Idziemy do mamy przez las. To zdanie wypowiadają cztery razy na różne sposoby: jak człowiek przestraszony, szczęśliwy, smutny, zdziwiony. Dzieci naśladują ruchy i mówią: Idziemy pod górę. Tu spotykamy kota (dzieci przeciągają się jak kot) i bociana (stają na jednej nodze, ręce w bok). Schodzimy ze stromej góry na plażę z rozgrzanym piaskiem. Przechodzimy po kamieniach przez rzekę. Tu spotykamy mamę i przytulamy ją.

„Malowanie kolorów lata” – praca z KP.47
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-46-52.pdf
Dzieci wykonują KP.47.Następnie Rodzic proponuje chętnym dzieciom malowanie utworzonymi przez siebie kolorami z barw podstawowych przyrody latem (na dodatkowej kartce).
Potrzebujemy: kartki, pędzle, kubki z wodą, farby , talerzyki do mieszania barw.

„Rośliny mogą leczyć!” – pogadanka na temat popularnych roślin, wsparta opowiadaniem „Letnie opowieści – rośliny na mojej działce” i ilustracjami - Małgorzata Szczęsna

Gdy rozpoczyna się lato, wszyscy jedziemy na działkę: rodzice, siostra, brat, babcia Asia, pies, żółw, papugi i ja. Mieszkamy wtedy w pięknym miejscu – z jednej strony las, z drugiej łąka, blisko wieś i rzeczka. Na naszej działce rośnie dużo brzóz, sosen, jałowców, krzewów aronii i ziół. Żółw ma tu swoją zagrodę, aby mógł swobodnie poruszać się i jeść, co chce. Papugi przeprowadzają się z małej klatki do przestronnej woliery, którą zrobił tatuś. Piesek biega jak szalony, sprawdza wszystkie swoje miejsca i zaznacza teren. My zajmujemy się wypakowywaniem, układaniem, wietrzeniem, wieszaniem hamaków,
huśtawek. Mati i Karinka, czyli moje rodzeństwo, wożą z górki świeży piasek do piaskownicy, a ja myję zabawki i pomagam ustawić zjeżdżalnię. Rano budzi mnie śpiew ptaków i cudowny zapach kwiatów i innych roślin. Wszyscy śpią, tylko babci łóżko puste. Wybiegam przed dom i widzę babcię Asię przytuloną do drzewa.
– Dzień dobry babciu, co robisz? – podbiegłam, by dać całusa mojej kochanej babci.
– Cześć Aduniu! Przytulam się do brzozy. Nie wiesz, że rośliny leczą?
– Wiem, czasem piję ziółka z apteki. Ale przytulanie do drzewa?!
– Czytałam o tym i wierzę, że brzoza da mi dużo siły, radości i zdrowia. Nie będą mnie bolały nogi. Po całym roku w mieście muszę się odnowić.
– Mamo, nie przytulaj się tak długo, bo wyssiesz z brzozy wszystkie soki i drzewa nam powysychają – żartuje tata i przeciąga się na progu domu.
– Babciu, a czy to tylko brzoza tak leczy?
– Najlepiej działa na człowieka brzoza, lipa i sosna. – Babcia zamyka oczy, policzkiem dotyka kory, rękami oplata pień drzewa.
– Aduniu, przynieś mi parę listków mięty i dziesięć jagód jałowca, tych starych, pomarszczonych! – woła mama przygotowująca śniadanie.
Prędko zrywam jasnozielone listki mięty, płuczę i wrzucam do dzbanka z wodą i cytryną.
Ranek jest bardzo ciepły i taki napój nas orzeźwi. Ale po co mamie te kulki jałowca? Niosę je do kuchni i patrzę, jak mama rozgniata je, dodaje innych przypraw i posypuje mięso.
– Mamo, po co dajesz jałowiec do jedzenia?
– Roztarte jagody jałowca i inne przyprawy poleżą z mięsem kilka godzin. Potrawa będzie pyszna, pachnąca i lekkostrawna, czyli po zjedzeniu jej nasz brzuszek będzie lekki.
Po śniadaniu idziemy nad rzeczkę. Bierzemy koc, napoje, ciasteczka i ręczniki. Idziemy przez las sosnowy. Jak tu pachnie! Mama każe nam stanąć i wymienić powietrze w płucach. Ale to jest przyjemne!
Rozkładamy koc na miękkiej trawie nad rzeczką. Mateusz schodzi na brzeg i wkłada jedną nogę do wody.
– Brrr! Nie wchodzę, za zimna!
Karinka bierze mnie za rękę. Wbiegamy do wody, rozbryzgując ją.
– Może zrobimy skocznię i poskaczemy z niej do wody!
Bierzemy się do pracy. Mateuszowi spodobała się ta zabawa i dołącza do nas. Oczywiście! On skacze najdalej. Po pikniku na kocu wracamy na działkę. Biegnę przodem, by jak najszybciej opowiedzieć o wszystkim babci. Nagle potykam się o korzeń i upadam na rozbitą butelkę.
– Łał, ,Łał – krzyczę rozpaczliwie, widząc cieknącą krew po kolanie. Tata podnosi mnie, czyści ranę, polewając wodą z butelki.
– Musimy cię nieść. Ale co zrobić, by zatamować krew?
Mama zrywa liście rosnące przy drodze. Przeciera je, przemywa wodą, rozgniata, aż puszczają sok i przykłada mi do rany.
– Co… to… jest? Nie… będzie… szczypać? – łkam.
– Aduniu, uspokój się, to liście babki. Zaraz przestanie ci lecieć krew. Rana się oczyści i szybko zagoi.
Na działkę niosą mnie na zmianę – tata i na zrobionym z dłoni krzesełku Mateusz i Karinka.
Mateusz całą drogę żartuje:
– Gdyby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała!
Naprzeciw nas wybiega zaniepokojona babcia.
– Co się stało?
– Skaleczyłam się, babciu!
– Dobrze, że przyłożyli ci liść babki. Jutro, Aduniu, będziesz jak nowa! A teraz napij się soku z aronii, który zrobiłam poprzedniego lata. Zaraz uspokoisz się i wzmocnisz!
Wypijam soczek, choć jest trochę cierpki. Kładę się w hamaku i, patrząc na lekko poruszające się, maleńkie listki brzozy, zasypiam. Pierwszy dzień tego lata na działce był dla mnie pełen wrażeń. Postanowiłam, że codziennie będziemy zbierać śmieci, które wyrzucają ludzie do lasu. Przynajmniej tu, koło mojej działki, będzie bezpieczna okolica od stłuczonych butelek.

Rodzic zadaje dzieciom pytania: Gdzie Ada spędzała początek lata? Kto pojechał tam z dziewczynką? Jakie prace wykonywali po przyjeździe na działkę? Co robiła babcia? Dlaczego? Dokąd rodzina poszła po śniadaniu? Co tam robili? Co się stało, gdy wracali na działkę? Co zrobiła rodzina, by pomóc Adzie? N. po kolei pokazuje dzieciom zdjęcia przedstawiające rośliny występujące w opowiadaniu.

• zdjęcia: kwiatu i liścia lipy, liścia brzozy brodawkowatej, liścia aronii z owocem, igieł jałowca z owocem, liści mięty, babki lancetowatej (zał.)

Wtorek
„Rośliny w okolicach domu” – zajęcia terenowe z KP.46
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-46-52.pdf
Rodzic mówi, jakie rośliny przedstawione są na karcie. Tłumaczy, jak dzieci mają wykonać zadanie: zaznaczają znakiem X rośliny, które zobaczą w czasie spaceru.

Karta wycieczki przedstawia dziewięć rysunków roślin.
1. Mniszek lekarski (dawna nazwa – dmuchawiec, mlecz to inna roślina).
2. Liście mięty.
3. Liść brzozy brodawkowatej.
4. Liść maliny z owocem.
5. Igły jałowca z owocem.
6. Babka lancetowata.
7. Kwiat i liść lipy.
8. Liść aronii z owocem.
9. Kwiat i liść akacji (w czerwcu są liście i kwiaty – dzieci mogą skreślić liść, by zapamiętały, że jest trujący).

Rodzic opowiada, w jaki sposób stosuje się daną roślinę. Przypomina, że liście akacji są trujące.
Rodzic przypomina: Żadnych samodzielnie zerwanych roślin (kwiatów, liści, owoców) nie należy wkładać do ust bez zgody dorosłych!

Rytmika – zabawy umuzykalniające.
– DUŻY I MAŁY SKOK - piosenka: https://www.youtube.com/watch?v=InxomdEHL8M.
– Dzieci poruszają się do rytmu granego na instrumencie: marsz, podskoki, bieg.
– Ćwiczenia oddechowe „Zapach kwiatów”.
Dziecko ma wstążkę. W czasie wdechu podnosi wstążkę do góry, w czasie wydechu ją opuszcza. Rodzic mówi: Jesteśmy na łące. Tańczymy ze wstążką. Na mój znak przykucnij, weż wdech nosem, a na wydechu długo wypuszczaj powietrze przez otwarte usta, zachwycając się pięknym zapachem kwiatów (potrzebujemy wstążkę).
– Rozśpiewanie (Zwracamy uwagę na dykcję).
Stoimy wyprostowani. Śpiewamy coraz wyżej, rytmicznie poruszając wstążką: ru – mia – nek, sto – krot – ka. Śpiewamy coraz niżej: bąk, bąk, bąk. Śpiewają coraz wyżej: tri, tri, tri (buzia drży). Śpiewamy coraz wyżej: nie, nie, nie (jak kaczka, z zatkanym nosem). Dziecko masuje palcami całe policzki okrężnie, szczególnie żuchwę, przeciąga się, ziewa.
– Gra na instrumentach z piosenką „Jestem muzykantem”: https://www.youtube.com/watch?v=or-xxFjWMy0
Muzyczne wyciszenie.
Dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym. Słucha utworu Lato Antonio Vivaldiego: https://www.youtube.com/watch?v=hGV-MRdcQOE, wykonując improwizację paluszkową.

Karta pracy (kodowanie) – rozwiąż sudoku (zał.).
Dodatkowo można jeszcze rozwiązać kolejne sudoku (zał. 2).

Środa
„Deszcz, słońce, wiatr – powódź, susza, zniszczenia” – zabawa dydaktyczna.
Dziecko siedzi na dywanie. Rodzic zadaje pytania i nakierowuje na poprawne odpowiedzi: Kiedy pada deszcz? (gdy powstanie dużo chmur) Co się dzieje, gdy bardzo długo pada deszcz? (w rzekach przybiera woda, wylewa się i jest powódź) Kiedy słońce grzeje najmocniej? (latem, gdy słońce jest najwyżej, czyli w południe) Co się dzieje, gdy jest gorąco, świeci słońce i długo nie pada deszcz? (rośliny wysychają, jest susza) Dlaczego wieje wiatr? Rodzic wyjaśnia, że wiatr wieje wtedy, gdy zła pogoda walczy z dobrą pogodą i próbują się nawzajem przepędzić. Wiatr cichnie, gdy któraś z nich wygra.
Co się dzieje, gdy wieje bardzo silny wiatr? (dochodzi do zniszczeń: złamane drzewa, zerwane dachy)

Zabawa: Dziecko uważnie słucha poleceń. Gdy Rodzic powie: deszcz – chowa się pod stolik. Gdy powie: deszcz, deszcz, deszcz – dziecko woła: powódź, dziecko udaję, że wsiada do łodzi z wiosłuje. Gdy Rodzic powie: słońce – spaceruje po pokoju, uśmiechając się.
Gdy Rodzic powie: słońce, słońce, słońce – dziecko woła: susza i ucieka ze środka pokoju pod ścianę. Gdy powie: wiatr – stoi w rozkroku, poruszając rękami uniesionymi ku górze. Gdy Rodzic powie: wiatr, wiatr, wiatr – dziecko z Rodzicem chowają się w jednym, wspólnie wyznaczonym miejscu.

„Kolory tęczy” – rozmowa na temat powstawania i kolejności kolorów tęczy na podstawie doświadczeń dzieci i opowiadania „Letnie opowieści – tęcza nad morzem” – Małgorzata Szczęsna.

Jedziemy nad morze, do Gdańska – rodzice, siostra, brat i ja, Ada. W Gdańsku mieszka mamy przyjaciółka – Ewa. Bardzo ją lubimy, bo rozmawia z nami jak z dorosłymi, interesuje się naszymi sprawami i zawsze, gdy o coś zapytamy, chętnie i dokładnie nam tłumaczy. Podróż szybko nam mija, bo słuchamy i śpiewamy ulubione piosenki. Mama zadaje nam
zagadki, a tata rozśmiesza. Ewa wita nas na progu domu z plecakiem:
– Cześć, kochani! Cieszę się, że was widzę. Proponuję, od razu, wycieczkę nad morze, bo zapowiadają, że od jutra pogoda się zmieni i będzie padał deszcz. Pakujemy się z powrotem do samochodu – w końcu jesteśmy w Gdańsku, a rządzi tu Ewa!
Tata jedzie według jej wskazówek i za chwilę jesteśmy w Sobieszewie – małej nadmorskiej miejscowości. Idziemy przez wydmy porośnięte lasami sosnowymi.
– Jak tu pięknie, odpocznijmy chwilę! – mama już rozkłada koc na polance porośniętej mchem.
Wszyscy rozciągamy się na nim. Patrzymy w niebo. Suną po nim leniwie małe chmurki.
– Zobaczcie, ta przypomina bałwana, a ta smoka! – mówię, wskazując ręką chmurę.
– Oj, chyba nie! Ta chmura przypomina mi ciebie, jak wychodzisz po kąpieli w szlafroku z ręcznikiem na głowie! – jak zwykle żartuje Mati. Po krótkim odpoczynku ruszamy dalej.
– Za tą wydmą zobaczysz już morze! – mówi Ewa, a ja biegnę, bo chcę pierwsza cieszyć się tym widokiem. Staję i patrzę: od lewej do prawej strony woda, daleko przede mną statki, wyglądają jak zabawki. Łapię się za głowę – chwytam czapkę w ostatniej chwili. Co za wiatr! Idziemy wszyscy na brzeg i siadamy na piasku. Teraz już nie można cicho rozmawiać, bo zagłusza nas plusk fal.
– Chyba zaczyna kropić! – Ewa wystawia dłoń i obserwujemy padające na nią kropelki deszczu.
– Uciekamy? – pyta Karinka.
– Nie zdążymy! – Ewa wyjmuje z torebki wielki przezroczysty parasol i wszyscy chowamy się pod nim. Teraz możemy spokojnie obserwować ulewę. Nagle zza chmur wychodzi złociste słońce, ostatnie kropelki deszczu padają na parasol. Ewa strzepuje z niego resztki wody…
– Ojej, tęcza, tęcza, tęcza! Na niebie i na Ewy parasolce!
Tata robi zdjęcia. Mama i Ewa, wzruszone tym widokiem, uśmiechają się do siebie. My wyliczamy, czy tęcza ma wszystkie kolory: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, granatowy, fioletowy! Zgadza się!
– Ewo, jak to się dzieje, że powstaje tęcza? – pytam zaciekawiona.
– To proste. Gdy w czasie deszczu wyjdzie słońce, jego promienie załamują się na kropelkach wody unoszących się w powietrzu. Wtedy promień słońca zamienia się w siedem barw! Nagle tęczowe zjawisko na niebie blednie, blednie i rozpływa się.
– Deszcz całkowicie zniknął, wyparował i nie ma już tęczy!
Spacerujemy jeszcze długo brzegiem morza. Z Karinką zbieramy ładne kamienie. Mateusz chowa do torby wyrzucone przez morze patyki o dziwnych kształtach.
– Co będziesz z nich robił? – pytamy zdziwione.
– Zobaczycie!
Wracamy do samochodu przez wydmy i las. W domu Ewy dorośli rozmawiają, wspominają, patrzą na zdjęcia. A my oglądamy zebrane nad morzem skarby. Czy już wiecie, co z patyków zrobił Mateusz?

Rodzic zadaje pytania: Dokąd pojechała Ada z rodziną? Przez co szli, zanim dotarli nad morze? Co obserwowali, odpoczywając na polanie? Co się stało, gdy usiedli nad morzem? Z jakich barw składa się tęcza? Kiedy pojawia się tęcza? Co zbierały dzieci nad morzem? Co Mateusz mógł zrobić ze swoich patyków? Czy widzieliście kiedyś tęczę? Gdzie? Czy wczesnej padał deszcz?

Karta pracy – „Tęcza”: puzzle (zał.).

Zajęcia rozwijające.
Rodzic wspiera dzieci, doskonaląc ich umiejętności przeliczania (przeliczanie kolorów tęczy z puzzli). Dziecko odpowiada na pytania: Który z kolei jest kolor… Jaki kolor jest czwarty… .

Czwartek
„Tęcza w ogrodzie” – eksperyment w ogrodzie lub na balkonie (w słoneczny dzień).
EKSPERYMENT
Problem do rozwiązania: Co się stanie, gdy do wystawionej na słońce miski z wodą wlejemy olej?
Dziecko podaje hipotezy.
Przeprowadzenie eksperymentu: Dziecko wynosi miskę z wodą na ostre słońce. Wlewają parę kropli oleju. Obserwują. Lekko mieszają patykiem wodę z olejem. Dodaje więcej oleju.
Wnioski: po wlaniu oleju do wody pojawiło się w niej wiele kolorów.
Wyjaśnienie: kolory zostały wywołane przez światło, którego promienie załamały się między warstwami oleju.
Kolory pojawiły się w innej kolejności niż w tęczy.
Potrzebujemy: miska z wodą, olej, patyk – i oczywiście SŁOŃCE.

„Tęczowe rysunki” – rysowanie kredkami w siedmiu kolorach.
Dziecko na ustawionej pionowo kartce A4 rysuje od góry do dołu siedem elementów (każdy w innym kolorze tęczy, w kolejności ich występowania). Rysunki mają kojarzyć się dzieciom z danym kolorem. Dziecko uzasadnia, dlaczego narysowało właśnie te obrazki, np. czerwona piłka, bo taka sama jest w przedszkolu, pomarańczowy samochód – mam taki w domu, żółta cytryna – ten owoc jest żółty…
Potrzebujemy: kartki, kredki.

„Jaka jest dzisiaj pogoda?” – rozmowa na temat aktualnej pogody na podstawie doświadczeń i opowiadania „Letnie opowieści – zwariowana pogoda”.
Dziecko odpowiada o pogodzie za oknem, następnie (z pomocą Rodzica lub samodzielnie) wymienia kolejne dni tygodnia i nazwy pór roku. Następnie Rodzic czyta opowiadanie.

Letnie opowieści – zwariowana pogoda
Małgorzata Szczęsna

– Mamo, mogę iść z Kacprem i jego mamą na plac zabaw?
– Aduniu, jest jeszcze bardzo wcześnie!
– Ale oni już idą!
– Dobrze, szykuj się! – Mama dzwoni do pani Edyty, aby wszystko uzgodnić. – Czekają na ciebie.
– Mamo! Jaka jest pogoda? Jak się ubrać?
– Wyjdź na chwilę na balkon i zobacz! Sama zadecyduj, co założysz.
– Brr, ale zimno! Czy to na pewno lato?
Za chwilę żegnam się z mamą ubrana w kurteczkę, cienką czapkę, apaszkę, długie spodnie i kryte buty. W ręku trzymam hulajnogę.
– Pa, mamusiu!
– Baw się dobrze!
Macham do mamy stojącej na balkonie.
– Kacper, ścigamy się!
– No pewnie! – Mkniemy na placyk, zostawiając śmiejącą się panią Edytę. Ogródek dla dzieci, wszystkie zjeżdżalnie, huśtawki, karuzele skąpane są w słońcu. Po krótkiej zabawie jesteśmy
spoceni.
– Dzieci, musimy wrócić do domu! Przebierzemy się.
Pędzimy z powrotem na hulajnogach. Kacper podśpiewuje:
Gdy na podwórku mam hulajnogę, wszystko wyczarować mogę…
I już jesteśmy pod domem.
– Aduś! Czemu tak szybko wróciłaś? – pyta zdziwiona mama. – Jaka jesteś spocona!
– Mamusiu, na placu jest bardzo gorąco, nie ma cienia. Muszę się przebrać.
Za chwilę żegnam się z mamą ubrana w czapkę z daszkiem, sukienkę z krótkim rękawem, sandały. W ręku trzymam hulajnogę. Już za chwilę mkniemy z Kacprem, śmiejąc się i śpiewając:
Kiedy dosiadam mej hulajnogi,
głośno wołam, wszyscy z drogi!
Mijam płoty, mijam drzewa,
tylko wiatr mi w uszach śpiewa.
Hulajnoga hulala…
Już jesteśmy na placyku! Bawimy się świetnie ze spotkanymi dziećmi z przedszkola: robimy babki w piaskownicy, zjeżdżamy ze zjeżdżalni – kto szybciej, bujamy się nawzajem na huśtawkach. Długo bawimy się w drewnianym domku.
Nagle słyszymy: plum, plum. To krople deszczu uderzają w dach.
– Dzieci, wracamy! – woła mama Kacpra. I już za chwilę pędzimy z powrotem na hulajnogach, rozchlapując powstałe kałuże.
– Może założymy kalosze i pobiegamy po kałużach?
Mama Kacpra zgadza się, więc idziemy szybko się przebrać.
– Mamo! Pada deszcz, zmieniam ubranie – wołam od progu, a mama staje zdumiona.
Za chwilę żegnam się z mamą ubrana w płaszcz przeciwdeszczowy, kalosze. W ręku trzymam parasolkę. Jaka to frajda tak skakać po kałużach! Ach, ten Kacper znów śpiewa, więc skaczemy w rytm piosenki:
Biegać po kałużach to przyjemność duża
chlapać się wesoło każde dziecko chce.
Biegać po kałużach i po deszczach, burzach,
pryskać wszystkim wkoło to zabawa jest…
Tak wariujemy, że mimo płaszczy i kaloszy mamy mokre spodnie. Żegnam się z Kacprem i jego mamą.
– Mamusiu, znów muszę się przebrać.
– Dobrze, córeczko, już naszykowałam kombinezon, wełnianą czapkę i ocieplane buty – żartuje mama i śmiejemy się z tej zwariowanej pogody.

Rodzic zadaje pytania: Jaka była pogoda, gdy rankiem Ada z Kacprem poszli na plac zabaw? Jak Ada wyszła ubrana? Dlaczego dzieci się przebrały? Co założyła Ada? Co zrobili, gdy padał deszcz? Dlaczego Ada znów musiała się przebrać?

Dodatkowo można wykonać pracę: z KP.48
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-46-52.pdf

Piątek
Ćwiczenia ruchowe.
– „Pogoda” – potrzebujemy gazety i woreczki foliowe.
Dziecko kładzie je na podłodze. Dziecko reaguje na polecenia: pada deszczyk – cichutko uderza paluszkami o leżącą na podłodze gazetę; wieje wietrzyk – cichutko pociera palcami o woreczek; uwaga, błyskawica – zakrywa oczy rękami; wielki grzmot – mocno szeleści gazetą; wielki huk – mocno szeleści woreczkiem.
– „Plażowanie” – dziecko stawia stopę na woreczku gimnastycznym lub chusteczkę. Na sygnał Rodzica podnosi woreczek/chusteczkę palcami stopy. Ćwiczenie wykonuje raz jedną, raz drugą stopą.

„Pogoda na polach” – gra ruchowa.
Rodzic rozkłada/przykleja do dywanu taśmą dwustronną kartki A4 z naszkicowanymi przez siebie grubym flamastrem symbolami pogody: słońce, częściowe zachmurzenie, zachmurzenie, wiatr, burza, deszcz, śnieg, grad oraz z napisem START (kartki tworzą jeden duży prostokąt). Dziecko staje na polu START i wykonuje polecenia, np. Stań na następujących polach: burza, deszcz, słońce, wiatr. Dziecko staje po kolei na wymienionych polach, starając się nie nadepnąć na linię. Utrudnienie: dziecko stoi na polu START i wykonuje polecenia, np. Połóż prawą rękę na polu „burza”, lewą – na polu „zachmurzenie”… .
Potrzebujemy: kartki A4 z naszkicowanymi przez Rodzica grubym flamastrem symbolami pogody: słońce, częściowe zachmurzenie, zachmurzenie, wiatr, burza, deszcz, śnieg, grad oraz z napisem START; taśma dwustronna.

„Rzeźbię ja, rzeźbisz ty” – zabawa ruchowa.
Poruszamy się w rytm muzyki, nie odrywając nóg od podłogi. Gdy Rodzic da znak, dziecko zaczyna „rzeźbić”, ustawiając ręce, nogi, głowę rodzeństwa/rodzica w dowolny sposób. „Rzeźba” przez chwilę musi stać nieruchomo. Rodzic znów daje sygnał i poruszamy rytmicznie całym ciałem. Gdy Rodzic da znowu sygnał to on rozpoczyna „rzeźbienie” dziecka.

„Bajkowa gimnastyka” – zabawa ruchowa.
Rodzic mówi: Jesteś drewnianym ludzikiem Pinokiem – robisz pajacyki. Jesteś Kubusiem Puchatkiem – robisz przysiady. Jesteś Kopciuszkiem tańczącym na balu – obracasz się na palcach. Jesteś smerfem Osiłkiem – robisz pompki. Jesteś energiczną dziewczynką Maszą – biegasz po sali, wysoko podskakując.

„W pięknym ogrodzie…” – rozmowa na temat artystów i ich pracy na podstawie doświadczeń dzieci i opowiadania „Letnie opowieści – w ogrodzie botanicznym” – Małgorzata Szczęsna.

– Wstawajcie, dziś jedziemy do ogrodu botanicznego – budzi nas tata. Mama robi omlet i kakao. Zjadamy wszystko z apetytem i wyruszamy. Już za bramą ogród wita nas pięknymi zapachami. Wokół rosną róże, bez, jaśmin, lawenda.
Kręci mi się w głowie, gdy stoimy koło pnącej się rośliny.
– To wiciokrzew, ma piękne żółte płatki i bardzo długie pręciki! – Mateusz nachyla się nad kwiatem i…
– Apsik, apsik, apsik!
– Chodźmy na górę, to ci przejdzie – Karinka biegnie w kierunku trzech specjalnie usypanych pagórków. Rosną na nich rośliny takie jak w Tatrach, Pieninach, Bieszczadach. Wspinamy się wąską ścieżką na najwyższy szczyt. Widzimy tam siedzącą panią, która patrzy na ogród i coś zapisuje w notesie. Cicho schodzimy drugą stroną wzniesienia. Zatrzymujemy się koło małego stawiku, z którego spływa na dół woda, przypominając górski potok.
– Ta pani to pewnie poetka, albo pisarka – mówi Mateusz.
– Może pisze wiersz o kwiatach lub powieść – zastanawia się Karinka.
– A może książkę dla dzieci o zaczarowanym ogrodzie…
Rodzice właśnie wchodzą do dużej szklarni. Biegniemy do dżungli. Tak, właśnie do dżungli, bo tam są tropikalne rośliny!
– Nie dotykajcie niczego! – prosi tata. – Nie znamy tych roślin. Niektóre z nich są na pewno trujące. Mogą być pokryte toksycznymi preparatami, aby roślinki nie chorowały. Podziwiamy owoce: mandarynki, cytryny, ananasy. Pierwszy raz je widzę, gdy rosną, a nie w sklepie. Biegniemy za tatą, który fotografuje swoje ulubione storczyki. Tuż koło niego pan
rozkłada statyw, na nim umieszcza duży aparat i też robi zdjęcia.
– Może to fotograf i jego prace ukażą się w jakiejś książce lub na wystawie – mówię cicho do Karinki.
– Gorąco i parno w tej dżungli – narzeka Mateusz.
Wychodzimy ze szklarni i szukamy jakiegoś miejsca w cieniu. Siadamy na ławce i jemy kanapki z serem, popijając wodą. Nagle dobiega do nas muzyka. Daleko, naprzeciw nas, siedzi jakaś osoba oparta o pień drzewa i cichutko gra na flecie. Jemy w ciszy, wsłuchując się w magiczne dźwięki.
– Chciałbym sfotografować jeszcze kosaćce i lilie – mówi tata i idzie w kierunku kolekcji tych roślin, które pokrywają tu, jak dywanem, ogromny obszar. Na środku widzimy pana stojącego przy sztaludze i coś malującego.
– Czy podoba się wam mój obraz? – pyta malarz, patrząc na nas z zachęcającym uśmiechem.
– Jest taki jasny, pogodny i ciepły – zauważa Karinka.
– Masz rację! Maluję tylko ciepłymi barwami.
– Ale niektóre z tych kwiatów są fioletowe, a to są barwy zimne – spostrzega Mateusz.
– Tak, ale wtedy dodaję trochę żółtej farby i ocieplam płatki kwiatu – wyjaśnia artysta.
Jesteśmy zauroczeni tym ogrodem kwiatów. Żegnamy się z panem i idziemy dalej. Przed nami duży staw. Przez jego środek, na druga stronę, prowadzą wielkie kamienie. Karinka ostrożnie przechodzi, ja za nią. Boję się trochę i waham…
– Co tam, tchórzysz? Odejdź, ja ci pokażę, jak mistrz przechodzi po kamieniach!
I już Mateusz pewnym krokiem, przeskakując z głazu na głaz, przechodzi. Nagle, na środku stawu ślizga się po kamieniu, chwieje i wpada do wody. Wszyscy, przestraszeni, podbiegamy bliżej. Widząc, że Mateusz ze śmiechem gramoli się na głaz i ociekając wodą powoli przechodzi na brzeg, wybuchamy gromkim śmiechem.
– Gdyby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała – przypominam Mateuszowi cytowane często przez niego przysłowie.
– Jak widzicie, Mateusz zadecydował, że wracamy – mówi tata, uśmiechając się.
Przed wyjściem jeszcze raz patrzymy na ogród.
– Dlaczego przychodzi tu tak wielu artystów? – pytam.
– Aduniu, w takim pięknym miejscu, wśród przyrody łatwiej znaleźć natchnienie i przyjemniej tworzyć – wyjaśnia mama.
– Jak dorosnę, to będę tu często przychodzić. Może zostanę artystką!

Rodzic zadaje dzieciom pytania: Gdzie wybrała się rodzina Ady? Kogo tam spotkała? Jak wyglądał ogród?

„Artyści w ogrodzie” – praca z KP.49
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-46-52.pdf
Dziecko omawia ilustracje i przykleja do artystów te narzędzia, którymi posługują się oni w swojej pracy.

„Bawimy się muzyką” – śpiew, taniec i gra na instrumentach z naszego otoczenia.
Dziecko rozglądają się po mieszkaniu i wybiera przedmioty, na których mogłoby zagrać, np. klocki, pokrywki, krzesełko, rolka po ręcznikach papierowych. Rodzic włącza wybrane przez dziecko utwory/piosenki. Dziecko śpiewa, gra i tańczy.



tydzień XIII
8-12.06.2020 r.
ZWIERZĘTA DUŻE I MAŁE

Poniedziałek
„Co to za zwierzę?” – rozwiązywanie zagadek tematycznych.
Kolorowych piór ma w bród,
a między oczami wielki dziób.
Ten głośny skrzek to jej zasługa,
bo to jest głośna… (papuga)
Do konia trochę podobna
tak samo rży, gdy jest głodna.
Czarne pasy ma tam, gdzie są żebra,
bo to jest wesoła … (zebra)
Szary, duże uszy i trąba,
taki ma wygląd, że bomba!
Wielki jest jak cała jabłoń,
bo to jest szary… (słoń)
Jestem duży i wesoły,
pływam w wodzie całkiem goły.
Błoto? Co mi tam!
Ja jestem szary… (hipopotam)

Tekst piosenki:
Ref: Biegniemy do zoo, zoo, zoo
Idziemy do zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo
Zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo, zoo, zoo
Idziemy do zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo
Zoo, zoo, zoo
1. Hipopotam po wybiegu: tup, tup, tup
Hipopotam po wybiegu: tup, tup, tup
Jak się zgrzeje, to do wody
Skacze sobie dla ochłody
Hipopotam po wybiegu: tup, tup, tup
A tuż obok lwy ziewają: łał, łał, łał
A tuż obok lwy ziewają: łał, łał, łał
W słońcu dziś się wygrzewają
Z nudów nam się przyglądają
A tuż obok lwy ziewają: łał, łał, łał
Ref: Biegniemy do zoo, zoo, zoo
Idziemy do zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo
Zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo, zoo, zoo
Idziemy do zoo, zoo, zoo
Biegniemy do zoo
Zoo, zoo, zoo
2. Foki głodne, jeść wołają: am, am, am
Foki głodne, jeść wołają: am, am, am
Niech nam obiad już podają
Bo nam w brzuszku marsza grają
Foki głodne, jeść wołają: am, am, am
Głowę w chmurach ma żyrafa: hen, hen, hen
Głowę w chmurach ma żyrafa, hen, hen, hen
Z góry patrzy na każdego
I małego, i dużego
Głowę w chmurach ma żyrafa, hen, hen, hen
Ref: Biegniemy do zoo, zoo, zoo…
https://www.youtube.com/watch?v=ddibT4Lv9oI

Karty pracy – połącz zwierzęta z ich cieniem (2 karty – zał.).

Wtorek
„Gdzie mieszkają dzik, żmija i łoś?” – rozmowa na temat dzikich zwierząt i zabawa dydaktyczna.
Rodzic wymienia nazwy dzikich zwierząt żyjących w Polsce: niedźwiedź, żmija, wilk, dzik, sarna, łoś, bielik i krótko je charakteryzuje. Można skorzystać z poniższych informacji:
Niedźwiedź brunatny – drapieżny ssak. Jego sierść ma kolor ciemnobrązowy. Można go spotkać w polskich górach (głównie w Bieszczadach i Tatrach). Niedźwiedzie to bardzo duże zwierzęta o grubej szyi i nieco wydłużonej głowie. Żywią się najchętniej rybami.
Żmija zygzakowata – gatunek węża jadowitego. Ciało ma zazwyczaj w kolorze ciemnozielonym lub brązowym, na grzbiecie nieco ciemniejszy „zygzak”. Można ją spotkać na obrzeżach lasów i podmokłych łąkach. Żywi się małymi zwierzętami: kretami, żabami, gryzoniami.
Wilk szary – drapieżny ssak. Wilki są podobne do średniej wielkości psów, np. owczarków niemieckich, ich sierść składa się z kilku rodzajów białych i szarych włosów. Żywią się innymi zwierzętami. Można je spotkać w polskich lasach, najwięcej ich jest w górach (Karpatach).
Dzik – duży ssak. Wyglądem przypomina dużą świnię domową, jego skóra jest pokryta szorstkimi włosami (czyli szczeciną) w kolorze czarnym lub ciemnobrązowym. Dziki występują w całej Polsce, najmniej jest ich w górach. Są wszystkożerne, najczęściej jedzą: żołędzie, grzyby i inne rośliny.
Sarna – ssak parzystokopytny. Można ją spotkać w całej Polsce, zamieszkuje głównie lasy liściaste, ale niektóre sarny przystosowały się również do mieszkania na polach, łąkach, nawet w pobliżu dużych miast. Sarna jest zwierzęciem średniej wielkości, ma smukłe ciało i wysokie nogi. Kolor jej sierści zmienia się w zależności od pory roku: latem jest czerwonobrązowa, zimą – siwobrązowa. Żywi się trawami, ziołami, grzybami, owocami leśnymi.
Łoś – największy ze ssaków kopytnych, ma duże rozłożyste poroże. Można go spotkać w wielu parkach narodowych w Polsce, lubi mokre podłoża, np. bagna. Żywi się roślinami.
Bielik zwyczajny – duży ptak drapieżny, błędnie nazywany orłem. Można go zobaczyć w różnych miejscach naszego kraju, głównie przy zbiornikach wodnych (rzekach, jeziorach), bo bieliki żywią się rybami.
• zdjęcia zwierząt: niedźwiedź, żmija, wilk, dzik, sarna, łoś, bielik (zał.)

Zajęcia plastyczne – proponujemy ulepienie z plasteliny wybranego dzikiego zwierzęcia.

„Czy umiesz tak jak ja?” – zabawa ruchowa z elementem równowagi.
„Koty” – zabawa kształtująca prawidłową sylwetkę.
Dajemy dziecku woreczek. Proponujemy aby dziecko usiadło w siadzie skrzyżnym w dowolnym miejscu, położyło
woreczek na głowie. Mówimy: Wyobraź sobie, że jesteś dostojnym kotem. Teraz wstań i postaraj się, aby woreczek nie spadł ci z głowy. Spaceruj. Próbuj usiąść i ponownie wstań. Chodząc po pokoju – kotek głośno miauczy miauuuuuu.

Karty pracy – grafomotoryka (3 karty – zał.).

Środa
„Kto tak ryczy? Kto tak ćwierka?” – naśladowanie dźwięków wydawanych przez zwierzęta.
Dziecko siedzi na dywanie. Na środku leżą ilustracje przedstawiające różne zwierzęta: lwa, bociana, kozę, wilka, małpę, słonia, wróbla, sowę, osła. Rodzic wskazuje na kolejne ilustracje, naśladując odgłos wydawany przez dane zwierzę. Dziecko powtarza za Rodzicem. Następnie zakrywamy ilustracje, dziecko losuje obrazek zwierzęcia i naśladuje odgłosy wydawane przez to zwierzę. Rodzic odgadują, o jakie zwierzę chodzi. Potem zamiana.
• ilustracje: lew, bocian, koza, wilk, małpa, słoń, wróbel, sowa, osioł (zał.)

„Mój zwierzak” – rysowanie zwierzęcia z wyobraźni.
Rodzic mówi: Wyobraź sobie, że podczas leśnej wycieczki odkryłaś/eś zwierzę, którego nikt jeszcze nie widział. Do jakiego zwierzęcia byłoby podobne? Jakie miałoby kolory? Dziecko rysują zwierzę.

„Grzybki” – zabawa paluszkowa.
W lesie grzyby sobie rosły. (Dłoń zaciśnięta w pięść.)
Nagle wszystkie się podniosły. (Dłoń otwarta.)
Ujrzały zająca.
Wszystkie się schowały. (Dłoń zaciśnięta w pięść.)
Tylko nie ten mały. (Mały palec wyprostowany, reszta zaciśnięta w pięść.)
Przyszedł zając, ugryzł go. (Mały palec wyprostowany, reszta zaciśnięta w pięść, druga dłoń szczypie mały palec.)
Wszystkie grzyby mówią, sio! (Machanie dłonią.)
Karty pracy – dopasuj, policz (zał.).

Piątek
„Kto tak hałasuje?” – rozmowa na temat zwierząt mieszkających w lasach oraz niebezpieczeństw z tym związanych na podstawie doświadczeń dzieci i fragmentów opowiadania Zofii Staneckiej Basia i wyprawa do lasu.

Basia i wyprawa do lasu (fragment)
(…)
Chrup, chrup! – pod stopami zachrzęściły im szyszki.
– Zaraz poszukamy twoich kuzynów – szepnęła Basia do siedzącego w koszu Miśka Zdziśka.
– Coś Ty! W tym lesie nie ma niedźwiedzi – powiedział Janek, ale na wszelki wypadek obejrzał się za siebie.
– A wilki? – Basia przysunęła się do niego trochę bliżej. – Myślisz, że tu są wilki?
– Nie wiem. Antek mówił, że jak był w górach, to słyszał wycie, ale wcale się nie bał. Nic a nic.
– Janek umilkł i w ciszy, jaka zapadła, Basia usłyszała bicie własnego serca. Łup, łup! – waliło jak oszalałe. Po chwili oprócz niego usłyszała coś jeszcze. Szum wiatru w gałęziach, trzask pękających gałązek i szelest opadających na ziemię liści. I jeszcze ptaki. Tirit, tirit! – zaświergotało nad ich głowami. Tju, tju, tju! – echo rozniosło czyjeś śpiewane nawoływanie.
A gdzieś dalej w lesie rozległ się rytmiczny stukot: łup, łup, łup! Łup, łup, łup!
– Słyszycie dzięcioła? – spytała Mama, która nadeszła nie wiadomo kiedy ścieżką od strony parkingu. Basia aż podskoczyła na dźwięk jej głosu. – Jest tam. – Mama wskazała między drzewa.
Wysoko na suchej sośnie siedział biało-czarny ptak z czerwonym łebkiem i walił w pień dziobem.
– Po co on to robi? Nie boli go od tego głowa? – wyszeptała Basia.
Mówiła półgłosem, bo bała się, że dzięcioł odfrunie, jeśli zapyta zbyt głośno.
– Wyławia robale – wyjaśnił też szeptem Janek.
– Nie robale, tylko owady – poprawiła go Mama. (…)

Rodzic zadaje pytania: Jakie zwierzęta spotkała w lesie Basia? Jakie pamiętacie jakie zwierzęta ty spotkałaś/eś, gdy byłaś/eś w lesie? Jak się wtedy zachowałaś/eś? Pamiętaj o odpowiednim zachowaniu w lesie, jest to bardzo ważne zarówno dla ludzi jak i dla zwierząt tam mieszkających.

Karty pracy – labirynt, gdzie mieszkają zwierzęta (zał.).

Dodatkowo można skorzystać z kart pracy wydawnictwa WSiP: 43-45.
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/181514_Plac-zabaw.-Czterolatek.-Cz.-2.-Karty-pracy-41-45%20(1).pdf


Innowacja pedagogiczna – „Mam sprawne ręce i ciało”.
Czerwic 2020 r.

Bawimy się wesoło
Cel główny:
doskonalenie ogólnej sprawności ruchowej, oraz wytwarzanie nawyków ruchowych związanych z kierunkiem pisania.

Cele szczegółowe:
- poznawanie możliwości własnego ciała,
- rozbudzanie ruchowej inwencji twórczej u dzieci,
- doskonalenie płynności ruchów,
- wyczucie własnego ciała, przestrzeni oraz ciężaru i czasu,
- kształtowanie umiejętności współdziałania z partnerem,
- wzmacnianie poczucia własnej wartości poprzez budzenie wiary we własne możliwości,
- doskonalenie: umiejętności chwytu narzędzia pisarskiego i techniki pisania, automatyzacja ruchu.

Metody:
czynne: zadań stawianych do wykonania
słowne: objaśnienia i instrukcje
oglądowe: przykładu
metody twórcze: R. Labana

Przebieg zajęć:
1. Część wstępna.
Czynności organizacyjne.
Swobodny marsz - zatrzymanie się na ustalony sygnał - uderzenie w bębenek/klaśnięcie w dłonie.
2. Zabawa ożywiająca.
,,Taniec powitaniec” – improwizacja ruchowa na tle utworu. Muzyka rytmiczna.
3. Wyczucie własnego ciała.
,,Powitanie różnych części ciała” – dotykanie jednej części ciała do drugiej np. łokieć wita się z piętą, czoło wita się z kolanem, duży palec u nogi wita się z szyją, itp.
4. Wyczucie przestrzeni.
,,Jedziemy na wycieczkę” – naśladowanie różnych środków lokomocji: pociąg, jazda na rowerze.
5. Wyczucie ciężaru ciała.
„Porządki na leśnej polanie” – przenoszenie wyimaginowanych kamieni na miejsce, a w czasie krótkich przerw zupełne rozluźnienie.
6. Wyczucie rytmu i ciężaru ciała w czasie i przestrzeni.
,,Stop klatka” – swobodny taniec z towarzyszeniem muzyki , w czasie przerwy w muzyce przyjęcie pozy zastygłej w bezruchu.
7. Ćwiczenia rytmiczne.
Wystukiwanie rytmu do przysłowia: ,,Idzie rak nieborak, jak uszczypnie będzie znak”.
Powtórzenie rytmicznie rymowanki z:
- wystukiwaniem rytmu o podłogę,
- ze zmianą tempa (od wolnego do szybkiego),
- ze zmianą dynamiki (cicho - głośno),
- ze zmianą rejestrów (cienko - grubo).
Dziecko jest w pozycji siedzącej.
8. Wyczucie własnego ciała.
,,Kwiatek” – w miejscu, pozycja niska, zamknięta. Całe ciało stopniowo rozwija się i rośnie do góry a potem stopniowo zamyka się (muzyka spokojna).
9. Wyczucie przestrzeni.
,,Łapiemy motylka” – podskok w miejscu jak najwyżej, aby złapać motylka.
10. Doskonalenie płynności ruchów.
,,Psotnik wiatr ” – dowolne poruszanie chustką w różnych kierunkach (zabawa z chusteczkami).
11 . Wyczucie ruchów własnych i ruchów partnera (rodzeństwo lub rodzic).
,,Lustro” – jedna osoba z pary wykonuje dowolne ruchy a druga odwzorowuje.
12. Wyczucie przestrzeni.
”Wspólne zdjęcie” – dziecko wraz z rodzeństwem/lub rodzicem ustawiają się do wspólnej, wesołej fotografii – robią zabawne pozy i miny.
13. Karty pracy, Grafopercepcja A. Bala, str.:
- 1 (dodatkowo można 2) – tak rysuj drogę, aby nie dotknąć omijanego elementu (zaczynamy od lewej strony!),
- 3 (dodatkowo można 4) – tak rysuj drogę, aby nie dotknąć omijanego elementu (zaczynamy od góry!),
- 5 (dodatkowo 6,7) – rysuj w labiryntach (użyj dwóch kolorów).


Dziękujemy mamie Alicji za aktywność i zaangażowanie.
Pozdrawiamy!


Wspominamy...
Znalazłam jeszcze kilka zdjęć naszych PROMYKÓW - zajęcia z języka angielskiego (poznajemy zwierzęta, farmę i liczymy...) oraz spotkanie z przeszłością - powrót dinozaurów (to był bardzo ekscytujący temat dla wielu przedszkolaków!).

A tutaj - nauka tańca "Kaczuchy" oraz inne zabawy przy muzyce...
I jeszcze urodziny...


Zapraszamy do skorzystania z pomysłów wydawnictwa WSiP na zabawy, które umilą czas i ułatwią harmonijny rozwój dziecka, a także będą wsparciem w budowaniu gotowości szkolnej.

„Kolorowy chodnik”
Zabawa rozwija mięśnie ramion i przedramion, jest dobrym ćwiczeniem rozmachowym.
„Pyszny wyścig”
Zabawa w nakładanie płatków na rurkę rozwija sprawność rąk, porządkowanie płatków ze względu
na kolor rozwija spostrzegawczość, a przeliczanie – umiejętności matematyczne.
„Leśny dywan”
Budowanie krosna z patyków rozwija wyobraźnię i umiejętności konstrukcyjne, a wyplatanie kolorowego dywanu rozwija sprawność dłoni.
„Zgadnij, o czym myślę”
Zabawa rozwija wyobraźnię, umiejętność logicznego myślenia, a także słownictwo dziecka.
Kodowanie – pokoloruj wg kodu.
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/Przedszkole-WSiP-online_czesc-23.pdf

„Planeta dzieci”
Zabawa rozwija poczucie rytmu oraz koordynację ruchową i równowagę.
„Ciepło-zimno”
Zabawa kształtuje wyobraźnię, umiejętność logicznego myślenia i reagowania na hasło.
„Wyścig ziarenek”
Zabawa pomaga usprawniać aparat mowy, kształtuje umiejętność kontrolowania oddechu.
Pokoloruj figury.
file:///C:/Users/Ewa/Downloads/Przedszkole-WSiP-online_czesc-6%20(1).pdf

Policz, pomyśl, pokaż – gry, zabawy, eksperymenty matematyczno-przyrodnicze.

Czerwiec 2020 r.

Cele ogólne :
- rozwijanie myślenia przyczynowo- skutkowego
- doskonalenie umiejętności wnioskowania i przewidywania następstw
- kształtowanie umiejętności liczenia obiektów, klasyfikowania
- wdrażanie do bezpiecznego posługiwania się różnymi przedmiotami.

Cele operacyjne:
- rozwiązuje zagadkę
- klasyfikuje przedmioty pod względem kilku cech wspólnych
- liczy przedmioty z wymienianiem kolejnych liczebników głównych, dodaje do 6 (lub więcej)
- używa określeń – małe, duże, takie same, porównuje wielkości
- reaguje odpowiednio na sygnał
- wykonuje ćwiczenia ruchowe.

Metody wg E. Gruszczyk- Kolczyńskiej
metoda czynna
- m. zadań stawianych do wykonania
- m. samodzielnych doświadczeń
- m. ćwiczeń
metody oglądowe
- obserwacja i pokaz
metody słowne
- objaśniania i instrukcji.

Przebieg zajęć:

Zagadka na rozgrzewkę:
Służy do picia, służy do mycia.
Bez niej na Ziemi nie byłoby życia. (WODA)

Zabawy badawcze:

1. Jak wygląda woda.
Materiały: szklanki z wodą, mleko, cukier, sól, cytryna.
Przebieg:
- przeliczanie materiału wykorzystanego do zabawy
- porównujemy wodę z mlekiem (woda jest przezroczystą, jednolitą cieczą, składająca się z malutkich cząsteczek- drobinek)
- do 3 szklanek napełnionych wodą wsypujemy: (do pierwszej) cukier, (drugiej) sól, (trzeciej) wlewamy sok z cytryny (określamy smaki, zapachy).

2. Magiczny palec.
Materiały: talerz, woda, pieprz mielony, płyn do mycia naczyń.
Przebieg:
- omówienie i policzenie materiału, który zostanie użyty do zabawy
- na talerzyk wlewamy trochę wody
- następnie na powierzchnię wody wsypujemy trochę dokładnie zmielonego czarnego pieprzu
- obserwujemy ruch wody
- pozostaje nam tylko zwilżyć palec płynem do mycia naczyń i włożyć go do talerza – najlepiej na środku.

Wniosek:
- po przyłożeniu palca do powierzchni wody - pieprz natychmiast rozsunie się na boki zostawiając puste koło w środku.

3. Kopciuszek.
Materiały: talerzyk, sól, pieprz, plastikowa łyżka.
Przebieg:
- mieszamy sól z drobno zmielonym pieprzem
- plastikową łyżkę pocieramy o wełnę i przykładamy do mieszanki.
Czarne ziarenka pieprzu „podskoczą” do łyżki i zostaną oddzielone.

Wniosek:
- plastikowa łyżka naładowana jest elektrycznie – wskutek pocierania o wełnę
- ładunek elektryczny przyciąga ziarna pieprzu, ponieważ ziarna pieprzu są lżejsze niż ziarenka soli.

Pozostałe zabawy:
Zabawa ruchowa „Zrób tyle, ile wystukam”. Dziecko maszeruje w dowolnym kierunku, na sygnał, zatrzymuje się i wykonuje tyle: podskoków, klaśnięć, pajacyków, przysiadów ile uderzeń usłyszy.

(trzeba wyciąć chmurę z niebieskiego papieru i krople deszczu 3 wielkości – co najmniej po 2 szt.)
„Deszczowa chmura” - zabawy z kostką – dziecko rzuca kostką, ile oczek wypadnie, tyle kropel deszczu należy umieścić pod sylwetą chmury.

Zabawa dydaktyczna „Deszczyk” – opowiadamy a dziecko postępuje zgodnie z instrukcją, dodając
i odejmując do 6 (chętne dzieci w większym zakresie). Dziecko wykonuje działania i przedstawia je za pomocą sylwet kropli (np. 1 duża kropla i 2 małe krople – to razem ile jest kropli?; lub 2 krople i 3 krople – to…?).

Zabawa „Krople deszczu” – rozsypanie kropel na dywanie, ułożenie trzech szarf (zbiorów) z symbolicznymi kroplami deszczu - 3 wielkości. Zadaniem dziecka jest zaklasyfikowanie kropel deszczu według wielkości do odpowiednich zbiorów. Następnie dziecko układają krople wg wielkości; rosnąco, malejąco.

Udanej zabawy!



TYDZIEŃ XII
01-05.06.2020 r.

DZIEŃ DZIECKA
W związku z Dniem Dziecka w tym tygodniu będziemy rozmawiać o dzieciach. Zastanowimy się m. in., jakie są ich prawa i obowiązki oraz co oznaczają te pojęcia i dlaczego są ważne.


Poniedziałek
„Jakie są moje prawa i obowiązki?” – rozmowa na temat praw i obowiązków dzieci na podstawie doświadczeń dzieci, wiersza Janusza Korczaka „Prawa dziecka” i fragmentu opowiadania „Baśń o ziemnych ludkach” Juliana Ejsmonda.

Prawa dziecka
Janusz Korczak

Niech się wreszcie każdy dowie
i rozpowie w świecie całym,
że dziecko to także człowiek,
tyle że jeszcze mały.
Dlatego ludzie uczeni,
którym za to należą się brawa,
chcąc wielu dzieci los odmienić,
stworzyli dla Was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta
Spróbujcie dobrze zapamiętać:
Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego,
a szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi
i mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.
Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić, bić, wyzywać,
i każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.
Jeśli mama albo tata już nie mieszka z nami,
nikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.
Nikt nie może moich listów czytać bez pytania,
mam też prawo do tajemnic i własnego zdania.
Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawa,
a gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.
Tak się tu w wiersze poukładały
prawa dla dzieci na całym świecie,
byście w potrzebie z nich korzystały
najlepiej, jak umiecie.

Dzieci – na podstawie wiersza i swoich doświadczeń – mówią, do czego mają prawo.

Obowiązki dzieci
Julian Ejsmond (fragment opowiadania Baśń o ziemnych ludkach)

W głębi ziemi wśród korzeni
żyją sobie ziemne ludki…
Ród to miły i wesoły,
i potężny, choć malutki.
Podczas zimy, gdy na świecie
srogie mrozy i wichury,
ziemne ludki zamieszkują
kretowiska, mysie dziury…
Ale skoro złote słonko
promieniście znów zaświeci,
matka – Ziemia budzi ze snu
ukochane swoje dzieci.
Malcy biorą się do pracy,
pełni szczęścia i wesela,
jeden szczotką i grzebykiem
czesze złote włoski trzmiela.
Drugi skrzydła chrabąszczowi
myje gąbką, co ma siły.
Pieszczotliwie doń przemawia:
„Chrabąszczyku, ty mój miły”.
Trzeci zasiadł do malarstwa:
chwyta żuczki, chrząszcze, larwy
i odnawia na ich szatkach
świeżą farbą zblakłe barwy.

Zadajemy pytania: Gdzie żyją ziemne ludki? Matka – Ziemia budzi je wiosną, aby zabrały się do pracy. Jakie są ich obowiązki? Kogo przypominają te ziemne ludki? Czy one żyją naprawdę? Te ziemne ludki miały różne obowiązki. Jakie ty masz obowiązki w domu? Jakie są twoje obowiązki w przedszkolu?

„Jestem kulturalny” – zabawa.
Rodzic włącza muzykę a dziecko biega po pokoju. Gdy Rodzic mówi:
– dzień dobry – dziecko chwyta za ręce rodzica/lub rodzeństwo, wykonują dwa przysiady,
– do widzenia – dzieci robią haczyki i podskakują wokoło,
– przepraszam – dzieci przybijają piątki.

Karta pracy – różnice (załącznik).

Wtorek
„Międzynarodowa przywitanka” – przywitanie w różnych językach.
Dzieci słuchają przywitań w różnych językach: angielskim, francuskim, niemieckim, hiszpańskim, norweskim, włoskim... Powtarzają usłyszane na nagraniu powitania.
https://www.youtube.com/watch?v=ClUEhHlBEMY

„Mój kolega z Afryki” – list od chłopca z Ugandy.
Rodzic wyjmuje kopertę i odczytuje adresata i nadawcę, mówi: List jest zaadresowany do nas. Nadawca – Joseph Lwevola (czyt. Lłewola), Afryka, Uganda.
Rodzic czyta list i zadania dla dziecka.

Droga/i Przyjaciółko/elu!
Przesyłam pozdrowienia z mojego rodzinnego kraju, z Ugandy. Mam na imię Joseph Lwevola, mam 7 lat. Moje imię nadała mi babcia. W moim kraju, w Ugandzie, ludzie mają po dwa imiona: jedno chrześcijańskie (ja mam Józef – Joseph), drugie – ugandyjskie. W moim liście są dla Ciebie zadania do wykonania.
1) zadanie – jak masz na imię. Może masz dwa imiona? Czy wiesz, kto wybrał Twoje imię?
W mojej okolicy są pola kukurydzy i fasoli – gdy długo nie ma deszczu, wszyscy się martwią o plony. Mieszkam z rodziną w domu – lepiance krytej słomą, której dach często umacniamy kamieniami i cegłami od góry. Opiekuje się nami chory dziadek. Mam czworo rodzeństwa: Irenę, Tapenensi, Roberta, Fhionę. Lubię robić zabawki. Z drutu zrobiłem samochód i wózek. Z butelek i kory bananowca zrobiłem piłkę i skakankę.
2) zadanie – podpowiedz mi, z czego jeszcze można robić zabawki?
Lubię też zajmować się zwierzętami i grać w piłkę nożną. Potrafię cały wolny dzień bawić się z kolegami na powietrzu. Z rodzeństwem często śpiewamy i przygotowujemy przedstawienia. Dużo pomagam dziadkowi: koszę wysoką trawę, karczuję krzewy, pomagam przy ścinaniu drzew i wyrywaniu ich z korzeniami oraz kopaniu. Pomagam w domu, w polu i przy zwierzętach – karmię kozy liśćmi sorgo. Pomagam też mieszkańcom mojej wioski w pracach w ogrodzie.
3) zadanie – powiedz, w jaki sposób pomagasz innym.
Największym moim marzeniem było – móc się uczyć. Dzięki pomocy jednej z warszawskich szkół, z której dzieci zbierają pieniądze i wysyłają do moich opiekunów, już od roku mogę chodzić do szkoły.
4) zadanie – powiedz, jakie jest Twoje największe marzenie.
Czasem dziadek opowiada nam bajki i opowieści. Oto jedna z nich:
Usiądź wygodnie i posłuchaj...

Rybak i muzungu
Nad Jeziorem Wiktorii w Ugandzie żył sobie pewien rybak. Miał on żonę, troje dzieci, malutką chatkę i bardzo dobrą wędkę. Codziennie rano szedł na brzeg jeziora i łowił ryby. Kiedy złowił już 10 sztuk, zabierał je na targ do znajomego sprzedawcy, sprzedawał, a pieniądze przeznaczał na jedzenie i ubranie dla swojej rodziny. Pieniądze wystarczały na zaspokojenie potrzeb całej rodziny. Praca ta zajmowała mu pół dnia. Resztę dnia spędzał, siedząc przed domem, patrząc na jezioro i rozmawiając z żoną, dziećmi i wszystkimi, którzy do niego przychodzili. Tak mijał
dzień za dniem. Pewnego dnia zjawił się pewien muzungu – człowiek biały. Długo przyglądał się rybakowi, kiedy on łowił ryby. Następnego dnia, ten sam muzungu znów przyszedł na brzeg jeziora i przyglądał się rybakowi, aż w końcu podszedł do niego i powiedział:
– Rybaku! Dlaczego łowisz tylko 10 ryb dziennie? Przecież możesz poświęcić więcej czasu i łowić więcej ryb!
– Ależ dlaczego? – ze zdziwieniem zapytał rybak.
– Kiedy złowisz więcej ryb i sprzedasz je, będziesz miał więcej pieniędzy. Jeśli będziesz miał więcej pieniędzy, będziesz mógł kupić sobie łódź i wypłynąć na jezioro, by łowić jeszcze więcej ryb – tłumaczył muzungu.
– Dobrze, ale po co? – znów zapytał rybak.
– Kiedy będziesz miał łódź i będziesz łowił więcej ryb, sprzedasz je i będziesz mógł sobie kupić łódź motorową, żeby móc wypływać daleko na jezioro, gdzie jest więcej ryb i łowić jeszcze więcej.
– To prawda, – odrzekł rybak – ale czemuż miałbym to robić?
– To proste! Będziesz łowił więcej, będziesz miał więcej pieniędzy. Będziesz mógł zbudować większy dom dla swojej rodziny, kupić samo chód, kupić wiele innych rzeczy... – wyliczał muzungu.
– Lecz po co mi to wszystko? – ze zdziwieniem zapytał rybak.
– Jak to po co? By być bardziej szczęśliwym! – wykrzyknął muzungu.
– Ale ja już jestem bardzo szczęśliwy! –powiedział rybak
5) zadanie – jak zrozumiałaś/eś morał tej bajki? O czym mówi?
Na pewno już wiesz! Nam w Afryce do szczęścia potrzeba niewiele – nauka w szkole, zabawa z kolegami, rodzeństwem, opowieści dziadka.
Mój dzień w Afryce wygląda tak: w dniu, w którym idę do szkoły, dziadek budzi mnie o 7.00 rano. Myję się, wkładam mundurek szkolny i czasem jem śniadanie – porycz (jest to ugotowana mąka kukurydziana z wodą i z cukrem), który bardzo lubię.
6) zadanie – powiedz, co ty jesz na śniadanie w domu.
Przed wyjściem do szkoły karmię zwierzęta. Do szkoły idę pół godziny piaszczystą drogą. W szkole jem obiad: poszo, czyli gęstą papkę z gotowanej mąki kukurydzianej, czasem polanej ostrym sosem.
7) zadanie – powiedz, co lubisz najbardziej jeść na obiad.
Po lekcjach gramy z kolegami w piłkę nożną lub bawimy się w grę „sula katambala – tomuli lamu lala”.
8) zadanie – powiedz, co jesz na kolację.
Gdy idę spać i jest mi zimno, przykrywam się kocem lub kurtką. Czuję się bardzo dobrze. Zawsze oglądam zdjęcia uczniów szkoły, która się mną zaopiekowała. Wtedy czuję się szczęśliwy!
Niech Was Bóg błogosławi!
Joseph

Środa
„Dzieci z różnych zakątków świata” – WSiP karta pracy str. 41.
Dzieci kolorują na ilustracji piłki zgodnie z podaną instrukcją oraz kończą rysować rozpoczęty rytm.

„Simama ka” – zabawa afrykańskich dzieci.
Tekst afrykańskiej rymowanki: Simama ka, simama ka, ruka ruka ruka, simama ka, tembeja kimbija,
tembeja kimbija, ruka ruka ruka simama ka.
Ruchy dzieci: Simama – kucają, ka – wstają, ruka – klaszczą lub tupią, tembeja kimbija – obchodzą
krzesło dookoła lub obracają się wokół własnej osi. Bawią się dwa razy. Za drugim razem śpiewają
i poruszają się dużo szybciej.

„O czym marzysz?” – rozmowa na temat marzeń dziecka.
Rodzic mówi: Niedawno rozmawialiśmy o chłopcu z Afryki – Josefie. Jakie było jego marzenie? (pójść do szkoły, uczyć się) Czy jego marzenie się spełniło? A jakie są twoje marzenia? Czy mogą się spełnić? Od czego to zależy?

„Moje marzenie” – rysowanie świecą i malowanie.
Dziecko na kartce A4 rysuje białą lub kolorową świecą ilustrację przedstawiającą jego marzenie. Następnie zamalowuje całą powierzchnię kartki farbą plakatową (potrzebne będą: kartka, świeca, pędzel, farby plakatowe)

Jeśli masz ochotę - możesz pokolorować obrazek.
Kolorowanki – dzieci świata.

Czwartek
Rytmika – zabawy umuzykalniające.
– Zabawa muzyczna „Głowa, ramiona…”.
– Poruszanie się do rytmu granego przez rodzica na tamburynie: marsz, podskoki, bieg. Swobodne poruszanie się dziecka do muzyki.
– Ćwiczenia oddechowe „Podróżuję z moim psem”.
Dziecko robi szybkie wdechy i wydechy, naśladuje zdyszanego psa. Wykonuje je w różnym tempie – raz szybko, raz wolno.
– Rozśpiewanie (zwracamy uwagę na dykcję dzieci).
Rodzic gra rytm na instrumencie, dziecko przemieszcza się na czworaka po pokoju. Gdy rodzic przerywa grę, dziecko zatrzymuje się i śpiewa coraz wyżej: hau, hau, hau…uuu, uuu, uuu….wrrr, wrrr, wrrrr.

Kolorowanka – moje obowiązki.

„Do jakiej zabawy przyda się ta zabawka” – rozpoznawanie przedmiotów dotykiem.
W woreczku znajdują się różne zabawki. Dziecko wkłada rękę do worka. Dotyka jakiegoś przedmiotu i mówi, co to jest i do jakiej zabawy może się przydać.

Wykonaj kolejno zadania z karty.
Karta pracy – historyjka obrazkowa.

Piątek
„Co robimy razem?” – pantomima.
Rodzic proponuje, aby dziecko przedstawiło gestami, co najbardziej lubią robić razem z rodzicem/lub rodzeństwem. Rodzic odgaduje. Potem zamiana – rodzic pokazuje, a dziecko odgaduje.

„Celne rzuty” – zabawa z elementami rzutu.

Zajęcia o emocjach – cierpliwość, czekanie na swoją kolej podczas zabaw z innymi dziećmi.
– Nauka cierpliwości – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.

Nauka cierpliwości
Dominika Niemiec

Gramy w planszówkę.
przesuwam pionek, raz i dwa.
Najpierw rzuć kostką ty,
potem znów rzucę ja.
Ty będziesz pierwsza mamo,
następnie się zamienimy,
a jeszcze chwilkę później
w coś innego się zabawimy.
Może weźmiemy kredę?
Będę rysować motyle.
Wezmę niebieską i żółtą,
ale dam ci ją za chwilę.
Bo przebywając w grupie,
to bardzo ważna sprawa,
trzeba być cierpliwym i się dzielić
– to nauka, nie tylko zabawa.

Rozmawiamy z dzieckiem na temat wiersza: W co miały zamiar bawić się dzieci? Jakim trzeba być, gdy bawimy się z innymi? Czy ty jesteś cierpliwa/y? Czy podczas zabawy potrafisz dzielić się zabawkami z innymi dziećmi? Czy trudno jest poczekać na swoją kolej w zabawie?



Życzenia na Dzień Matki

Mamo! Jesteś bombowa,
nawet gdy Cię boli głowa.
Więc dostaniesz dziś buziaka od swojego dzieciaka!
Najlepsze życzenia na Dzień Matki!

Życzą PROMYCZKI, OKRUSZKI, ISKIERKI



TYDZIEŃ XI
25-29.05.2020 r.
ŚWIĘTO MAMY I TATY

PONIEDZIAŁEK
Wiersz do nauki: „Mama i Tata” J. Koczanowska

Mama i Tata to świat nasz cały,
ciepły, bezpieczny, barwny, wspaniały,
to dobre, czułe, pomocne ręce
i kochające najmocniej serce.
To są wyprawy do kraju baśni,
wakacje w górach, nad morzem, na wsi,
loty huśtawką, prawie do słońca,
oraz cierpliwość, co nie ma końca.
Kochana Mamo, Kochany Tato,
dzisiaj dziękować chcemy Wam za to,
że nas kochacie, że o nas dbacie
i wszystkie psoty nam wybaczacie.

Ćw. gimnastyczne z wykorzystaniem metody Ruchu Rozwijającego W. Sherborne: https://www.youtube.com/watch?v=3NevyLjpNBI

„Za co kochamy swoich rodziców? – ćwiczenia słownikowe i gramatyczne –– doskonalenie umiejętności wypowiadania się, dzielenia doświadczeniami i emocjami, technika niedokończonych zdań.
„Moja mama…”
Rodzic zadaje pytanie a dziecko po kolei kończy zdania dotyczące mamy, np.
Moja mama jest… Moja mama lubi… Moja mama nie lubi.… Ulubionym kolorem mojej mamy jest… Z mamą lubię najbardziej… Moja mama jest najlepsza, ponieważ…
I tak samo z tatą, Mój tata jest…, Mój tata lubi…, Mój tata nie lubi…, Ulubionym kolorem mojego
taty jest…, Z tatą lubię najbardziej…, Mój tata jest najlepszy, ponieważ…

Karta pracy: korale.

Wtorek
„Gdy będę duży” – zabawy muzyczno-rytmiczne przy piosence, rozwijanie słuchu fonematycznego, pamięci słuchowej, określanie tempa i nastroju, nauka piosenki fragmentami metodą ze słuchu, ilustracja ruchowa piosenki, obrazki (słoń, małpka, tygrys).

„Kochana mamo” https://www.youtube.com/watch?v=sVNyP4cdWQM
Kochana Mamo, gdy będę duży,
to Ci przywiozę małpeczkę z podróży.
Długim ogonkiem to zwinne zwierzę
będzie za Ciebie zmywać talerze.
Kochana Mamo, gdy będę duży,
to Ci przywiozę wielbłąda z podróży.
Na jego grzbiecie wygodnie siądziesz,
aby do pracy mknąć na wielbłądzie
Kochana Mamo, gdy będę duży,
to Ci przywiozę tłum zwierząt z podróży.
Niech wszystkie ze mną mówią to samo,
że bardzo Ciebie kochamy, Mamo.

„Całusy dla mamy” – zabawa plastyczna, obrazek dla mamy ze zdjęciem dziecka.
Rodzic wyszukuje w albumie zdjęcie swego dziecka. Następnie dziecko przykleja swoje zdjęcie na kolorową kartkę z bloku technicznego (w lewym dolnym rogu). Obok pisze swoje imię, jeżeli potrafi. Następnie ozdabia kartkę serduszkami wyciętymi z kolorowego papieru (najlepiej ozdobnego, do pakowania prezentów). Nakleja je tak, żeby leciały jak wysyłane całusy.

„Jak mogę pomóc tacie?” – Rodzic pyta dziecko, czy ojcowie pracują tylko poza domem? Zadaje pytania:
Jakie obowiązki wykonują w domu? W których obowiązkach dzieci mogą im pomóc?

Karta pracy: bukiet.

ŚRODA

„Portret mamy, Portret taty” - dzieci rysują w powietrzu swoją mamę i tatę.

„Moja rodzina” – autoprezentacja – przestawienie siebie i własnej rodziny w formie słownej, podawanie coraz więcej szczegółów, utrwalenie swojego adresu, zawodów rodziców, rozwijanie mowy, myślenia, przełamywanie nieśmiałości, wypowiedzi dziecka dotyczące rodziny na podstawie, zgromadzonych zdjęć członków rodziny i własnych doświadczeń.

Karta pracy: rodzice – brakujące szczegóły; dla chętnych: rodzina 2.

„Co można robić z tatą”- Małgorzata Mrózek- Dąmbska rozmowa nt. wiersza, ustalamy co bohater wiersza robi z tatą np. chodzi na lody, do kina itp. Nawiązanie do święta mamy i taty.

A kiedy będzie słońce i lato
Pójdziemy sobie na spacer z tatą.
Ja będę miała nową sukienkę,
Tato będzie mnie trzymał za rękę.
Pójdziemy wolno, prosto przed siebie,
Będziemy liczyć chmury na niebie,
Będziemy liczyć drzewa przy drodze,
Będziemy skakać na jednej nodze.
Miniemy kino, przedszkole i aptekę,
Jeszcze spojrzymy z mostu, na rzekę,
Jeszcze okruchy rzucimy falom,
Kupimy w kiosku różowy balon.
Kiedy będę już bardzo zmęczona,
Tato posadzi mnie na ramiona
(tacy będziemy jak nikt, szczęśliwi).
A wokół ludzie będą się dziwić,
I wszyscy będziemy patrzyli na to,
Jak na barana niesie mnie tato.

czwartek
„Portret moich rodziców” wykonanie pracy farbami plakatowymi.

„Jak Tomek pomagał mamusi” B. Forma– rozmowa nt. opowiadania, czy Tomek dobrze postąpił?
„Jak Tomek pomagał mamusi”
Tomek wracał z przedszkola do domu. Prawie wcale się nie odzywał. W przedszkolu pani rozmawiała z dziećmi o tym, co to znaczy być samodzielnym. Tomek potrafił pięknie złożyć swoją bluzę. Już w czasie wakacji ćwiczył to z mamusią. W przedszkolu zawsze odkładał zabawki na swoje miejsce. Ale czy tak naprawdę w domu zawsze wszystko robi sam?
– Od dzisiaj będzie inaczej – postanowił. Kiedy tylko wszedł do domu równo ustawił swoje buty w przedpokoju. Poskładał ubrania, umył starannie ręce i usiadł do stołu. Podczas jedzenia wcale nie poplamił bluzy. Potem układał książki na swojej półce i pomagał mamusi w pieczeniu ciasta. Wieczorem, kiedy leżał w łóżku do pokoju weszła mamusia. Usiadła na brzegu łóżka i delikatnie pogłaskała go po głowie. – Bardzo mi dzisiaj pomogłeś. Nigdy nie myślałam, że tyle rzeczy potrafisz zrobić sam. Myślę, że zawsze mogę na ciebie liczyć. Tomkowi zrobiło się bardzo miło. – Kocham cię mamusiu. Naprawdę będę się starał.

Zabawa muzyczno-ruchowa:
„Dla mamy” – dziecko w parze z rodzicem wykonują gesty, o których mowa w piosence: naśladują falujące morze, wielką burzę, następnie podają sobie obie ręce, które mocno ściskają, i razem naśladują kołyszącą się łódkę.

Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.
Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.
Mocną ręką trzyma mnie, łódka nie kołysze się.
Gdy na morzu wielka burza, Mama zawsze ze mną jest.

Karta pracy: laurka dla mamy (kodowanie).

piątek
Członkowie rodziny – zabawa dydaktyczna – rozwiązywanie rebusów fonetycznych (jaką głoskę słyszysz na początku wyrazu – zapisujemy (dziecko albo rodzic)), np. masło, aparat, mydło, antena (mama); tygrys, Ala, telefon, apteka (tata); itp. próba wymyślania rebusów przez dzieci.

„Dzieci na spacer - dzieci do domu” – zabawa ruchowa, szybka reakcja na sygnał dźwiękowy.

Karta pracy: rodzina i dzieci oraz rodzina i cienie.

Taniec przy piosence „Sto lat dla mamy i taty” sł. D. Kluska, muz. S. Dusza
I. Moja mama najpiękniejsza
jest i już,
delikatna jak maleńkie
płatki róż.
Taka dobra taka słodka
niczym miód.
No po prostu w każdym calu
mama cud.
Ref. Bo tak właśnie w życiu jest
każda mama jest the best.
Dziś usłyszy cały świat,
żyj mamusiu nam sto lat. 2x
II. A mój tata to jest taki
super gość,
przy nim znika każdy smutek
każda złość.
Więc zaśpiewam dzisiaj tacie
z wszystkich sił,
że go kocham chcę by zawsze
przy mnie był.
Ref. Bo tak właśnie w życiu jest
Każdy tata jest the best
Dziś usłyszy cały świat
Żyj tatusiu nam sto lat. 2x

https://www.youtube.com/watch?v=grjsVmBu9xM

W tym tygodniu omawiamy EMOCJE. Dodatkowo chciałabym zachęcić Państwa do szerszego zapoznania się kilkoma propozycjami dotyczącymi radzenia sobie ze złością.

SPOSOBY NA ZŁOŚĆ

Naukę radzenia sobie ze złością warto rozpocząć od najmłodszych lat życia dziecka.

Złość to trudna, ale ważna emocja. Warto nauczyć się ją kontrolować.
Złość, to silna reakcja emocjonalna, która pojawia się najczęściej, gdy tracimy nad czymś kontrolę. Sama złość nie jest niczym złym. Problemy pojawiają się, gdy nie potrafimy sobie z nią radzić.
Brak umiejętności kontroli złości może prowadzić do pojawiania się zachowań agresywnych.

Jak poradzić sobie ze złością?
Na początek należy rozpoznać emocję. Pozwolić sobie na jej odczuwanie. Poszukać oznaki złości w swoim ciele. Jej najczęstsze objawy to napięcie mięśni, przyspieszone bicie serca, uczucie gorąca, żywsza gestykulacja.
Potem trzeba zastanowić się, co tak naprawdę nas rozzłościło. Pomyśleć, czy czujemy złość, do kogoś lub na coś, czy to złość skierowana głównie na siebie samego.

Jeżeli chodzi o dzieci to bardzo ważne jest, aby w złości nie było samo. Nie odtrącamy go gdy jest zdenerwowane. Pokazujemy mu, w jaki sposób konstruktywnie może poradzić sobie z tą emocją. Dzieci przecież uczą się przez naśladowanie. Istnieje więc duża szansa, że w złości będą powielały zachowania osób dorosłych, dlatego tak istotna jest samokontrola.

Sposoby na złość u maluchów: podskoki, przepychanie ściany, ćwiczenia ruchowe, łyk wody, przywołanie przyjemnych myśli, głębokie wdechy i wydechy, miejsce wyciszenia, ćwiczenia relaksacyjne, śpiewanie piosenki, zabawa masami plastycznymi, rysowanie, odwrócenie uwagi, przytulenie się, zabawy sensoryczne.

Bardzo fajną opcją jest też „słoiczek wyciszenia”, ale o tym już pisałam przy okazji skupiania uwagi.

W kolejnym ćwiczeniu zachęcam do wykonania „obrazu naszej złości” techniką kolażu. Rezygnujemy z posługiwania się nożyczkami, zamiast tego rwiemy papier na kawałki, których chcemy użyć w kolażu. Ten akt rwania jest łagodną i nieszkodliwą formą wyrażania złości. Przeżywamy akt samostanowienia, który nie odbywa się kosztem innych. Pozwalamy sobie tworzyć naszą złość. Pomaga nam to w odczuwaniu większej kontroli nad nią.
Do przeprowadzenia tego ćwiczenia potrzebujemy papieru o formacie A 3 albo większym, różnokolorowych arkuszy kartonu, gazet, czasopism ze zdjęciami, kleju, kredek świecowych i mazaków.
Przebieg ćwiczenia:
Kiedy się bardzo denerwujesz, czasem dobrze jest się wycofać i samemu zająć się swoją złością. Można wówczas stworzyć małe dzieło sztuki, które może nawet cię zadowoli.
1. Kładziemy przed sobą kartkę papieru a potem bierzemy kilka kredek, których kolor pasuje do dostrzeżonej złości i rysujemy papier małymi, złymi kreskami, haczykami, kropkami. Może nasza ręka sama wymyśli jakieś wzorki, które dadzą nam pewne uczucie zadowolenia. Nie rozmyślamy nad tym co robimy. Pozostawiamy swoim dłoniom opracowanie jakiegoś wzoru wyrażającego złość. Od czasu do czasu angażujemy swoją drugą dłoń. Może chcemy, żeby ona wyrażała się innym kolorem? Pracujemy szybko i nie przerywamy (ok. 5 minut).
2. Potem robimy sobie przerwę i przyglądamy się temu, co za bazgrały nam powstały. Wymyślamy jakiś tytuł i prosimy rodzica aby go napisał.
3. Teraz główna części ćwiczenia – stworzenie kolażu, który nie wymaga żadnych szczególnych doświadczeń w rysowaniu, albo malowaniu. Rwiemy szybko, na drobne kawałki kolorowy papier, gazety…, następnie przyklejamy je na naszą pracę.
4. Przyglądamy się teraz swojemu kolażowi. Jakie myśli przychodzą nam do głowy? Jaki nastrój nas ogarnia? Może złość już nas opuściła? – rozmowa z rodzicem na ten temat.

Dobrym odwróceniem uwagi od złości jest zajęcie się czymś przyjemnym. Można pograć np. w MEMORY EMOCJONALE. Możemy zaproponować aby dziecko pokazało jaką emocję właśnie odczuwa. Zobaczymy, czy uda nam się ją ominąć podczas gry?...
Drukujemy podwójnie buźki z emocjami, wycinamy (załączniki – emotikony 1 i 2).
Potem losowo rozkładamy odwrócone kartoniki na stole i próbujemy wraz z dzieckiem odnaleźć pary. Osoba, która znajdzie dwa takie same obrazki, zachowuje je dla siebie i ma prawo do kolejnego ruchu. Kto ma więcej kartoników na koniec, ten wygrywa.
Korzyści dla dziecka są naprawdę wielkie – dziecko ćwiczy umiejętność koncentracji oraz pamięć. Dodatkowo, dzięki obrazkom może szybciej nauczyć się nowych pojęć.

Zawsze warto mieć przygotowane jakieś karty pracy - na odwrócenie uwagi. Kilka propozycji – załączniki.

Polecić mogę również książkę „Co robić, gdy się złościsz – Techniki zarządzania złością” Dawn Huebner.
Autorka prezentuje kilka prostych i jednocześnie bardzo skutecznych technik zarządzania złością, które warto przetestować a potem wprowadzić do swojego codziennego życia. Znajdziemy tam niezbędną wiedzę teoretyczną i praktyczną przekazaną w sposób ciekawy, czasem nawet śmieszny, łączący terapię z zabawą. Nie ma w tej książce specjalistycznego słownictwa, które mogłoby zniechęcić większość czytelników. Książka zawiera (oprócz sporej ilości treści) wstęp dla rodziców i opiekunów oraz ćwiczenia, które w trakcie pracy z dzieckiem pozwalają na zmianę rodzaju aktywności.
Pozycja ta to dobry sposób na rozpoczęcie pracy z dzieckiem nad radzeniem sobie ze złością w sposób nie krzywdzący siebie i innych. Książka jest ciekawa dla samego dziecka jak i dla osoby, która ją omawia. Nie ważne, czy jest to nauczyciel, psycholog, pedagog, czy rodzic. Pozycja motywuje dzieci do wypróbowania poznanych technik zarządzania złością w życiu codziennym.


TYDZIEŃ X
18-22.05.2020

Wrażenia i uczucia

Poniedziałek
Zabawa muzyczna – swobodny taniec przy muzyce, na przerwę dziecko wymyśla miły ukłon do rodzica lub rodzeństwa.

"Buźki" – próba nazywania przez dziecko, co może oznaczać emocja przedstawiona na każdej z buzi (zał. Emocje 1).

Rozmowa z dzieckiem na temat uczuć i emocji, które mamy w sobie w zależności od różnych sytuacji. Co to są uczucia? Gdzie rodzą się uczucia?

Przedstawienie definicji emocji – dostosowanej do wieku i możliwości dzieci.
(Emocje to coś co rodzi się w naszym sercu, poprzez różne sytuacje i okoliczności, których jesteśmy uczestnikami - ich źródłem jest wszystko co nas otacza. Emocje nie są ani dobre ani złe. Nie podlegają ocenie moralnej, zatem każdy ma prawo czuć się szczęśliwy jak i zły. Najważniejsze jest to co robimy z tymi emocjami, czy i w jaki sposób pokarzemy nasze emocje innym.)

Piosenka o emocjach – „Nasze emocje” Śpiewające Brzdące
https://www.youtube.com/watch?v=kRJFN6V7TB4
Karty pracy:
Połącz twarze dzieci z odpowiednimi emotikonami (zał.)
Dodatkowo – narysuj emocje (zał.2)

Wtorek
Zabawa dydaktyczna – odzwierciedlenie uczuć poprzez figury geometryczne. Przypisujemy figurom konkretne emocje np. żółte koło – radość, czerwony trójkąt – złość, niebieski prostokąt – smutek, zielony kwadrat – strach

Pokaż jak się czujesz gdy:
• rodzice cię chwalą,
• ktoś sprawi ci przykrość
• jesteś głodny
• dostaniesz prezent
• ktoś przyłapie cię na kłamstwie
• boli cię ząb
• boisz się dużego psa
• teraz

Cechy dobrego przyjaciela.
Rodzic wspólnie z dzieckiem zastanawia się: Kim jest przyjaciel? Jakie cechy powinien posiadać dobry przyjaciel?
Rodzic zachęca dziecko do opowiedzenia o swoim najlepszym przyjacielu.

Wykonanie pracy plastycznej „Mój ulubiony kolega”.
Zadaniem dziecka jest narysowanie swojego ulubionego kolegi lub koleżanki. Po zakończeniu pracy dziecko opowiada o osobie, którą narysował.

Zabawa ruchowa „Podróż do krainy: złości, radości i smutku”.

Dziecko wyrusza w podróż i udaje się do krainy złości – tutaj ludzie chodzą obrażeni, są źli i zagniewani, tupią nogami, zaciskają dłonie w pięści i krzyczą. Następnie rusza dalej i zatrzymuje się w krainie smutku – tutaj ludzie chodzą markotni, płaczą. Na końcu rusza do krainy radości, gdzie ludzie są zawsze uśmiechnięci, życzliwi i pomocni wobec siebie, witają się z nami serdecznie.

Dziecko wypowiada się, w której krainie podobało mu się najbardziej i dlaczego? Podczas tej zabawy w każdej krainie słychać muzykę odpowiednią do emocji: złości, smutku i radości. Każda kraina znajduje się w innym miejscu pokoju i jest oznaczona symbolem oddającym daną emocję.

Karty pracy: historyjka obrazkowa. Jak można pomóc koledze/koleżance? Wybierz jedną i wykonaj zadania.


Środa
Zabawa ruchowa "Pokaż emocję swoja buzią".

Przypisujemy do znaków pogody konkretne emocje np. słońce – radość, deszcz – smutek, piorun – złość, chmury i wiatr – zdenerwowanie, czarne chmury – strach itp. Na każdą przerwę w muzyce dziecko zatrzymuje się patrzy na wyznaczony symbol i pokazuje emocje na swojej twarzy i swoim ciałem - przypisaną do danego symbolu (zał. symbole pogody).

„Ciemność jest niezwykła!” – rozmowa na temat ciemności i oswajania się z nią na podstawie
doświadczeń dzieci i wiersza Ewy Szelburg-Zarembiny Ciemnego pokoju nie trzeba się bać.
Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat ciemności i lęków z nią związanych. Następnie czyta wiersz.
„Ciemnego pokoju nie trzeba się bać”

Ciemnego pokoju nie trzeba się bać,
bo w ciemnym pokoju czar może się stać…
Ach! W ciemnym pokoju, powiadam wam, dzieci,
lampa Aladyna czasem się świeci…
Ach! W ciemnym pokoju wśród łóżka poduszek
spoczywa z rodzeństwem sam Tomcio Paluszek…
Ach! W ciemnym pokoju podobno na pewno
zobaczyć się można ze Śpiąca Królewną…
Ach! W ciemnym pokoju Kot, co palił fajkę,
opowiedzieć gotów najciekawszą bajkę,
a wysoka czapla chodzi wciąż po desce
i pyta się dzieci: Czy powiedzieć jeszcze?

Rodzic zadaje pytania: Dlaczego ciemnego pokoju nie trzeba się bać? Jakie postaci z bajek możemy sobie wtedy wymyślić? Co ty widzisz, gdy jesteś w ciemnym pokoju? Czy to jest miłe? Dlaczego? Jaką miłą postać chciałabyś/byś zobaczyć w swoim ciemnym pokoju? Dlaczego?

Zabawa „Dokończ zdanie”
- Jestem zły gdy ...
- Cieszę się gdy ...
- Jestem smutny gdy ...
- Jestem zdziwiony gdy ...

Dziecko pokazuje wymyśloną przez siebie emocję (z omawianych) i demonstruje ją swoją mimiką twarzy oraz ciałem, a rodzic odgaduje (potem zamiana).

Karta pracy:
rysowanie siebie jak się czuję w chwili obecnej, próby przedstawienia różnych emocji na pustych twarzach.

Czwartek
Inscenizacja wiersza D. Gellner pt. „Zły humorek”: wspólne dobieranie symboli które wyrażają emocje (buźki) oraz nazw uczuć odpowiednio do przedstawianych fragmentów wiersza.

Dziecko słucha inscenizowanych przez rodzica fragmentów wiersza, mówi o własnych doświadczeniach i dobiera pasującą do sytuacji „buźkę” oraz nazywają uczucie "po imieniu".

Zły humorek

Jestem dzisiaj zła jak osa!
Złość mam w oczach i we włosach!
Złość wyłazi mi uszami
i rozmawiać nie chcę z wami!

A dlaczego? Nie wiem sama.
Nie wie tata, nie wie mama...
Tupię nogą, drzwiami trzaskam
i pod włos kocura głaskam.

Jak tupnęłam lewą nogą,
nadepnęłam psu na ogon.
Nawet go nie przeprosiłam -
taka zła okropnie byłam.

Mysz wyjrzała z mysiej nory:
- Co to znowu za humory?
Zawołałam: - Moja sprawa!
Jesteś chyba zbyt ciekawa.

Potrąciłam stół i krzesło,
co mam zrobić, by mi przeszło,!?
Wyszłam z domu na podwórze,
wpakowałam się w kałużę.

Widać, że mi złość nie służy,
skoro wpadłam do kałuży.
Siedzę w błocie, patrzę wkoło,
wcale nie jest mi wesoło...

Nagle co to? Ktoś przystaje.
Patrzcie! Rękę mi podaje!
To ktoś mały, Tam ktoś duży -
Wyciągają mnie z kałuży.

Przyszedł pies i siadł koło mnie,
kocur się przytulił do mnie,
mysz podała mi chusteczkę:
- Pobrudziłaś się troszeczkę!

Widzę, że się pobrudziłam,
ale za to złość zgubiłam
Pewnie w błocie gdzieś została,
NIE BĘDĘ JEJ SZUKAŁA!

Zabawa „Start rakiety” – wysyłamy złość oraz wszystkie tzw. negatywne emocje, z którymi jest nam źle, w kosmos.

Dziecko:
• bębni palcami po podłodze, najpierw cicho powoli, a potem coraz szybciej i coraz głośniej;
• klaszcze w dłonie natężającą się głośnością i we wzrastającym tempie;
• tupie nogami, także tutaj zaczyna cicho i powoli, a potem coraz szybciej i głośniej;

Hałas i szybkość wykonywanych ruchów stopniowo wzrastają, dziecko wstaje gwałtownie ze swojego miejsca, wyrzuca z głośnym wrzaskiem ręce do góry – RAKIETA WYSTARTOWAŁA!
Następnie dziecko powoli siada na swoim miejscu. Jego ruchy uspokajają się, słychać tylko delikatny szum aż wszystko cichnie – rakieta znika za chmurami.
I jestem radosny.

Karta pracy: rysuj po śladzie (załącznik dla dziewczynek i chłopców).

Piątek
Zabawa muzyczno–ruchowa do piosenki "Zgoda" – rodzic zaprasza do tańca dziecko.

Nie chcę cię 3x znać
Choć do mnie 2x
rączkę mi daj
prawą mi daj
lewą mi daj
i już się na mnie nie gniewaj.

Wiersz J. Brzechwy pt. "Psie smutki”

Na brzegu błękitnej rzeczki
Mieszkają małe smuteczki.
Ten pierwszy jest z tego powodu,
Że nie wolno wchodzić do ogrodu.
Drugi - że woda nie chce być sucha.
Trzeci - że mucha wleciała do ucha.
A jeszcze, że kot musi drapać,
Że kura nie daje się złapać.
Ze nie można gryźć w nogę sąsiada
I że z nieba kiełbasa nie spada.
A ostatni smuteczek jest o to,
Ze człowiek jedzie, a pies musi biec piechota.
Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko
I już nie ma smuteczków nad rzeczką.

„Teraz czuję, jak pada deszcz” – malowanie w rytm muzyki Fryderyka Chopina Preludium deszczowe op. 28 nr 15. https://www.youtube.com/watch?v=aWkwe4yZ0VI
Dziecko siada przy stoliku, na którym leżą farby plakatowe, woda w kubeczku, gruby pędzel.
Rodzic włącza utwór Fryderyka Chopina Preludium deszczowe. Mówi, że ten utwór opowiada o padającym deszczu. Dziecko palcami w powietrzu maluje do usłyszanego rytmu padający deszcz. W czasie
powtórnego słuchania maluje już farbami po kartce. Dostosowuje dotknięcia pędzla do tempa
i natężenia utworu. Gdy utwór grany jest głośniej, dziecko mocniej przyciskają pędzel do kartki.
Dziecko tworzą swój deszczowy obraz, cały czas słuchając Preludium deszczowego.

Bajka dla dzieci po polsku o emocjach - Polski program UBU
https://www.youtube.com/watch?v=TcLK9ZBUsDs

Emocje puzzle – wybierz 2 dowolne obrazki, rozetnij na 4 części. Pomieszaj a potem ułóż i powiedz jakie przedstawia emocje (możesz nakleić na kartkę.

A to już PROMYCZEK - Alicja, która jak zawsze bardzo skupiona i zaangażowana w zajęcia. I jeszcze jej "muzyczne dzieła" z poprzedniego tygodnia! Super :)


Bardzo ciekawe aktywności naszego PROMYCZKA - Zuzi.



Innowacja pedagogiczna – „Mam sprawne ręce i ciało”.

Kółka, kółeczka…
Cel główny:
usprawnianie i wspomaganie dziecka w osiągnięciu optymalnego poziomu w zakresie samoobsługi oraz doskonalenie sprawności manualnej i grafomotoryki poprzez usprawnianie funkcji percepcyjno-motorycznych.

Cele szczegółowe:
- doskonali małą i dużą motorykę oraz poczucie rytmu, słuch muzyczny, pamięć i koordynację wzrokowo-ruchową,
- wykonuje ćwiczenia graficzne i grafomotoryczne,
- relaksuje ręce w przerwach między ćwiczeniami.

Metody pracy:
Oglądowa, słowne, czynne - zadania do wykonania.

Forma pracy:
indywidualna, w parze.

Środki dydaktyczne:
tekst piosenki, koła w różnych kolorach, skakanka, karty pracy, kredki, nożyczki.

Przebieg zajęć:

1. Powitanie piosenką „Gimnastyka smyka”.
2. Zajęcia metodą Dobrego Startu Marty Bogdanowicz.

I Nauka piosenki "Dwa kółeczka" :
https://www.youtube.com/watch?v=M1t_RI95bsg
Patrzcie, patrzcie jak wesoło
dwa kółeczka krążą wkoło.
Dwa kółeczka krążą wraz,
Ach, jak to raduje nas. bis

Rączki w górę wyciągamy,
dookoła się obracamy.
Jedną nóżką tupnę raz
i do tego klask, klask, klask.
Drugą nóżką tupnę raz
i do tego klask, klask, klask.

II Rozmowa na temat treści piosenki:
- o czym była piosenka?
- ile było kółeczek?
- co dzieci podnosiły do góry?
- czym tupały?

III Rytmiczne wypowiadanie słów: "Patrzcie, patrzcie jak wesoło".

ZAJĘCIA WŁAŚCIWE:
1. Zabawa ruchowa: "Duże i małe koła".
Rodzic umawia się z dzieckiem, że w czasie zabawy (taniec przy piosence) będzie wymieniał różne kolory, jak powie czerwony - dziecko palcem rysuje w powietrzu duże koła , gdy usłyszy żółty - rysuje palcem w powietrzu małe koła. W przerwach tańczy do muzyki.
2. Ćwiczenia ruchowo - słuchowe: dziecko wystukuje rytm piosenki na krążkach, najpierw uderza palcami, następnie całą dłonią i pięścią.
3. Ćwiczenia ruchowo - słuchowo - wzrokowe:
Rodzic zapoznaje ze sposobem wykonania ćwiczenia.
Rysuje po kole i równocześnie śpiewa piosenkę.
Następnie dziecko rysuje koło, palcem prawej ręki w powietrzu, następnie lewą ręką, prawą nogą i lewą nogą, układanie dużego koła ze skakanki.
4. Ćwiczenia słuchowo- ruchowo- wzrokowe:
Rodzic zaprasza dziecko do koła, mówiąc aby usiadło w kole, podaje mu koło, które będzie krążyło dookoła. Dziecko podaje koło z jednej ręki do drugiej (prawa ręka podaje lewej za plecami; następnie lewa ręka podaje prawej z przodu – wykonując w ten sposób kółko) i równocześnie mówi:
"Jak to miło i wesoło
gdy kółeczko krąży w koło.
Kółko tu, kółko tam,
kółko krąży ram, pam, pam."
5. Karty pracy: rysowanie kół przeciwnie do ruchu wskazówek zegara oraz wycinanie dużego koła (zał. 1,2).
6. Relaksacja rąk w przerwach między ćwiczeniami grafomotorycznymi:
- zaciskanie i rozwieranie pięści z uświadomieniem sobie stanów napięcia mięśniowego i rozluźnienia;
- zabawy naśladujące ruchy takie jak pryskanie wodą, otrzepywanie rąk z wody, wytrzepywanie wody z rękawa, otrząsanie się z wody, strzepywanie nitki z rękawa.

3. Podziękowanie za zajęcia.
TYDZIEŃ IX
11-15.05.2020 r.

Zaczynamy podróż po KRAINIE MUZYKI

PONIEDZIAŁEK
Na muzyce w przedszkolu – nauka słów piosenki
sł. i muz. Katarzyna Kulikowska
Na muzyce w przedszkolu jest nam bardzo wesoło.
Teraz zagra bęben, my idziemy wkoło. x2
Na muzyce w przedszkolu jest nam bardzo wesoło.
Teraz grają janczary, my biegamy wkoło. x2
Na muzyce w przedszkolu jest nam bardzo wesoło.
Teraz grają drewienka, my cwałujemy wkoło. x2
Na muzyce w przedszkolu jest nam bardzo wesoło.
Teraz grają drumle, my skaczemy wkoło. x2

https://www.youtube.com/watch?v=tluFKwo42EM

„Nad przepaścią” – zabawa z elementami równowagi.
Rodzic rozkłada dwie skakanki/dwa sznurki wzdłuż pokoju. Mówi: To lina, pod nią jest przepaść, zapraszam odważne dziecko do przejścia na drugą stronę. Dziecko z wyciągniętymi na boki rękoma idzie po skakankach jak po linie (stopa za stopą).

„Masaż”
– dziecko i rodzic siedzą, jedno za drugim, i wykonują masaż pleców osoby siedzącej przed sobą zgodnie ze słowami i ruchami :

Idą słonie, Dzieci kładą na przemian całe dłonie na plecach rodzica.
potem konie, Uderzają delikatnie piąstkami.
panieneczki na szpileczkach Stukają palcami wskazującymi.
z gryzącymi pieseczkami, Delikatnie szczypią.
świeci słonko, Dłońmi zataczają koła.
płynie rzeczka, Rysują linię.
pada deszczyk, Stukają wszystkimi palcami.
czujesz dreszczyk? Łaskoczą.

Karta pracy: Sekwencje – instrumenty (zał.).
Wytnij obrazki na dole arkusza. Następnie przyjrzyj się sekwencjom obrazków i uzupełnij je wyciętymi elementami tak, aby pasowały do wzorów.

WTOREK
„Co to? Kto to?” – rozwiązywanie zagadek.
Może być dęty, może być i strunowy,
ważne, aby był do gry gotowy.
Piękne dźwięki nam wygrywa,
z nim piękna muzyka jest możliwa. (instrument muzyczny)
Jest to zespół niemały,
mogą w nim być skrzypce, a nawet organy.
Gdy wszyscy razem zaczynają grać,
to aż publiczność chce z foteli wstać. (orkiestra)
Zna go każde w przedszkolu dziecko,
zawsze stoi przed swoją orkiestrą
i porusza drewnianą pałeczką. (dyrygent)
Dyrygenta wszyscy się słuchają,
tylko na nią patrzeć mają.
Dzięki tej drewnianej pałeczce
wszystko uda się w każdej pioseneczce. (batuta)

„Jaki to instrument?” – rozmowa na temat instrumentów na podstawie doświadczeń dzieci.
Rodzic mówi: Dzisiaj będziemy rozmawiać o instrumentach. Jakie instrumenty muzyczne znasz? Czy grałeś na jakimś instrumencie? Jakim?

Instrumenty - dźwięki dla dzieci:
https://www.youtube.com/watch?v=6y0LGu724lY&feature=emb_rel_pause

Robimy instrumenty.
Kolejny raz zachęcam do tworzenia wspólnie z dziećmi różnych instrumentów w zależności od materiałów dostępnych w domu np. grzechotki, bębenki, kastaniety itp.
Możliwości jest bardzo dużo, a ile radość. https://ekodziecko.com/category/instrumenty

https://ekodziecko.com/zaklinacz-deszczu
Materiały i przybory:
• tekturowe tuby po ręcznikach kuchennych, folii spożywczej lub aluminiowej
• samoprzylepny papier
• folia aluminiowa
• duża łyżka drewniana
• zużyte opakowanie po farbkach
• nożyczki
• kasza jaglana, nasiona kukurydzy

https://ekodziecko.com/tamburyno-z-plastikowych-butelek
Materiały i przybory:
• dwie plastikowe butelki
• nożyczki
• dziurkacz
• wstążka
• igła z dużą dziurką
• kapsle

https://ekodziecko.com/sloneczko-instrument-muzyczny
Materiały i przybory:
• drewniany patyczek [szpatułka lub patyczek po lodach]
• dwa kawałki tekturki
• kolorowa gazeta
• miseczka do odrysowania kółek lub cyrkiel
• 7 kolorowych guzików
• sznurek
• igła z dużą dziurką
• klej
• taśma klejąca
• dziurkacz

ŚRODA
„Co słyszysz?” – zabawa dydaktyczna.
Rodzic włącza dowolną muzykę. Dziecko porusza się swobodnie w rytm muzyki. Gdy muzyka cichnie, dziecko zatrzymują się i zamyka oczy. Zadaniem dziecka jest wsłuchać się w ciszę. Po upływie 5–7 sekund dziecko otwiera oczy.
Rodzic pyta: Co słyszałeś, kiedy w pokoju była cisza?

Karta pracy – pokoloruj wg kodu (zał. 3).

Zajęcia o emocjach – euforia, podekscytowanie związane z przeżywaniem muzyki.
– Muzyka to coś wspaniałego – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.

Muzyka to coś wspaniałego
Dominika Niemiec
Dźwięki płyną bardzo leciutko
niby frunące ptaszki na wietrze,
ciekawi was, czego słucham?
Właśnie przysłuchuję się orkiestrze.
W tle brzmią grube trąby.
Słychać skrzypce, dzwonki i flety.
Mam na twarzy coraz większe wypieki.
Teraz partię solową mają klarnety.
Orkiestra gra coraz głośniej,
czuję się podekscytowana.
Dźwięków jest wokół mnie coraz więcej,
chciałabym umieć tak grać sama.
Bo świat nut jest zaczarowany,
muzyka to coś wspaniałego.
Może wzruszać, albo zachwycać,
wzbudzić euforię w sercu każdego.

Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat wiersza: Jak myślisz, gdzie była dziewczynka? Czego słuchała? Jakie instrumenty grały w orkiestrze? Jak czuła się dziewczynka, słuchając muzyki? Jakie emocje może wywoływać muzyka?
Co prawda, nie możemy zaprosić orkiestry do przedszkola, nie możemy wybrać się na koncert, ale możemy posłuchać jej brzmienia w naszych domach. Posłuchajcie:
https://www.youtube.com/watch?v=_Q6eThkY-70

CZWRTEK
Ćwiczenia oddechowe „Co to za dźwięk?”.
Rodzic na wydechu wydaje różne dźwięki, przedłużając ich brzmienie. Dziecko powtarza i odgaduje, co to za dźwięk. Np. fffffffffffffffff (wiatr), wwwwwww (duży owad – bąk, trzmiel), ssssssss (wąż,), zzzzzzz (mucha, komar), szszsz ( szum morza), żżżżżżżż (dźwięk wydawany przez piłę podczas pracy).

„Ucho – dzięki niemu słyszę” – wykonanie modelu ucha z plasteliny.
Rodzic mówi: Narządem słuchu są uszy, to dzięki nim słyszymy. Dotknij¬ delikatnie swoich uszu. To czego dotykasz, to małżowina uszna, część ucha zewnętrznego, bo ucho to nie tylko to, czego dotykamy, duża część aparatu słuchowego znajduje się w środku głowy – to ucho wewnętrzne. Jeszcze raz dotknij małżowiny usznej, to ona zbiera wszystkie dźwięki z otoczenia, które przedostają się do otworu w uchu – czyli wewnętrznego przewodu słuchowego. Spróbujmy teraz ulepić z
plasteliny model ucha zewnętrznego.

Matematyczne karty pracy (z instrumentami): zał. 1,2.
(wykorzystałam link: http://mama-nauczycielka.blogspot.com/2019/02/instrumenty-muzyczne-kartu-pracy-w.html)

PIĄTEK
Zestaw ćwiczeń ruchowych.
– „Powitanie ciała” – dziecko wita (poklepując) kolejno części swojego ciała: czoło, łokcie, kolana, uszy, brzuch, plecy, palce stóp.
– „Papierowe zabawki” – dziecko dostaje do ręki kawałek gazety - zgniata papier tworząc kulę, następnie wrzuca ją do wyznaczonego miejsca, np. okręgu zrobionego ze sznurka (wstążki).
– „Droga do instrumentów” – rozkładamy na podłodze kilka poduszek (robimy przeszkody), dziecko przeskakuje obunóż tak, by nie dotknąć przeszkody.
– „Jestem muzykantem” zabawy w granie na różnych instrumentach muzycznych (piosenka). https://www.youtube.com/watch?v=or-xxFjWMy0

Wykonaj trąbkę i/lub mandolinę:
MAC (str.65) https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-wyp.pdf
KARTA 21. Muzyka wokół nas
Przygotuj: kartę pracy z figurami geometrycznymi, z których można ułożyć trąbkę, i małym obrazkiem trąbki (z takich figur), granatowy karton, klej, nożyczki.
• Wytnij z karty poszczególne figury – części trąbki.
• Przyjrzyj się obrazkowi instrukcji.
• Ułóż swoją trąbkę z figur na granatowym kartonie. Przyklej ją na nim tak, aby jak najbardziej przypominała prawdziwy instrument.

KARTA 8. Mandolina https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/npoia-aplus-wyp.pdf
Przygotuj: kartę pracy, kolorowe kredki, flamastry, klej, włóczkę, nożyczki.
• Wytnij z karty kształt mandoliny.
• Pokoloruj mandolinę.
• Przyklej jej struny z włóczki.

Karty pracy:
MAC, str. 7,8,9 https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-kp-cz2.pdf
7 - Posłuchaj rymowanki. Powtórz nazwy instrumentów. Naśladuj wydawane przez nie odgłosy.
8 - Zaśpiewaj „muzykę przyrody” za osobą dorosłą.
9 - Obejrzyj zdjęcia. Powiedz, na jakich instrumentach grają muzycy. Spróbuj nazwać każdego muzyka. Naśladuj grę na jednym z instrumentów przedstawionych na zdjęciach. Podziel rytmicznie nazwy instr


Serdecznie dziękujemy za nadsyłane zdjęcia i ciepłe słowa. Cieszymy się, że korzystacie z naszych propozycji i sami wymyślacie świetne aktywności.
Pozdrawiamy Was bardzo gorąco!


„Każdy z nas ma w sobie talent, tylko musimy go odkryć i rozwijać!”

 „KIM ZOSTANĘ JAK BĘDĘ DUŻY?” - program preorientacji zawodowej „POZNAJEMY ZAWODY”.

Przy okazji omawiania książek możemy poznać kilka zawodów: pisarz, redaktor, ilustrator (grafik), drukarz.

PISARZ - jest autorem książek. Jego praca polega na wymyślaniu, zapisywaniu różnych historii. Mogą to być opowieści smutne lub wesołe, długie lub krótki, mogą uczyć lub bawić. Dawniej pisarz najczęściej posługiwał się długopisem a jeszcze wcześniej piórem. Powstawały wówczas rękopisy (niektóre z nich są bardzo cenne). Pisarze coraz częściej posługują się komputerem. Daje on możliwość szybkiego i niekłopotliwego nanoszenia poprawek.

REDAKTOR - w redakcji wydawnictwa redaktor przygotowuje tekst do druku. Najpierw trzeba ustalić, jak będzie wyglądać przyszła książka: czy ma być duża, czy mała, czy oprawa ma być miękka, czy twarda, jakie zawierać będzie ilustracje, na jakim papierze....

ILUSTRATOR – najczęściej rysuje obrazki (ilustracje) do tekstu. Bardzo dawno temu, w średniowieczu, rolę ilustracji pełnił inicjał-ozdobna litera umieszczana na początku rozdziału. W raz z rozwojem drukarstwa pojawiły się nowe techniki ilustracji: drzeworyt i miedzioryt, zaczęły powstawać czarno-białe ryciny. Obecnie jest wiele technik wykonywania ilustracji. Można je rysować kredką, malować farbami, a nawet kolorować za pomocą komputera (GRAFIK).

DRUKARZ - pracuje w drukarni, w której drukuje tekst i ilustracje. To prawdziwa „fabryka książek”, gdzie powstają nasze książeczki.

Jestem pisarzem: zabawa paluszkowa – usprawnianie małej motoryki.
Dzieci naśladują ruchy palców obydwu dłoni prezentowane przez Rodzica: Pisarz chwycił pióro w dłoń (dziecko kilkakrotnie zaciska wybraną dłoń i rozprostowuje). Drugą ręką podparł skroń (dziecko ruchem drugiej dłoni naśladują człowieka, który „rozmyśla”). Liter rzędy zapisuje (dziecko naśladuje w powietrzu czynności pisania). Nad nową książką pracuje (dziecko naśladuje ruchy przewracania kartek w książce).
Zabawę można powtórzyć prosząc, aby dziecko wykonywały ruchy palcami odwrotnie niż poprzednio (ręka lewa robi to, co przedtem prawa).

Zabawa ruchowa „Mały ilustrator”. Dziecko porusza się po pokoju przy dźwiękach muzyki. Gdy dźwięk milknie, rodzic podaje nazwę dowolnego przedmiotu. Zadaniem dziecka jest narysować ten przedmiot w powietrzu i podać, do czego on może służyć.

Zabawa dydaktyczna „Pisarz”. Ćwiczenia słownikowe. Rodzic prezentuje kolejno obrazki - postaci z bajek (np. Czerwonego Kapturka). Zadaniem dziecka jest wyszukać jak najwięcej określeń pasujących do tej postaci np. nieuważny, wesoły, dobry itp. (propozycje w załącznikach).

Zagadki:
Pisze książki i wierszyki,
Bajki, baśnie i legendy.
Swoje myśli nam napisze,
Byśmy w książce je znaleźli. (PISARZ)

W jego pracy są maszyny,
Które kartki łączą w całość
By powstała kolorowa
Książka nasza, ta jedyna. (DRUKARZ)

Ma komputer, ma też kredki
Kreśli kropki, kółka kreski
I rysuje nam wspaniałe
Krasnoludki duże, małe
Które w książce oglądamy. (ILUSTRATOR, GRAFIK)

Karta pracy – połącz ilustracje z napisami (zał.).
Innowacja pedagogiczna „Mam sprawne ręce i ciało”.

Wiosenne kwiaty

CELE OGÓLNE: doskonalenie ogólnej sprawności ruchowej, rozwijanie zręczności oraz kontrolowanie siły nacisku ręki w trakcie pisania.
CELE SZCZEGÓŁOWE:
- rozwijanie aktywności ruchowej; mobilizowanie do podejmowania aktywności ruchowej; zdobywanie nowych doświadczeń zmysłowo-ruchowych,  nabieranie świadomości istnienia,
- wykonywanie ćwiczeń graficznych przy użyciu rozmaitych narzędzi wymagających zróżnicowania siły nacisku oraz wykonywanie ćwiczeń w czterech różnych pozycjach.
METODY PRACY:
oglądowa, słowna, czynna - zadania do wykonania.
FORMA PRACY
indywidualna.
ŚRODKI DYDAKTYCZNE:
program aktywności ruchowej, kredki ołówkowe, świecowe, pastelowe, mazaki, węgiel, karta pracy (kwiatek).

PRZEBIEG ZAJĘĆ:
1. Przywitanie piosenką „Wszyscy są, witam Was”.
2. Zachęcenie do ćwiczeń i rozgrzewka – „Gimnastyka”:
Gimnastyka to zabawa, to dla dzieci fajna sprawa.
Ręce w górę, w przód i w bok, skłon do przodu, przysiad, skok!
3. Zajęcia ruchowe: metoda M. Ch. Knillów „Świadomość ciała, kontakt i komunikacja” - program 2
(ćwiczenia na początku wykonujemy w siadzie skrzyżnym, spokojnie – wyczuwając ciało)
• kołysanie (na boki, powoli, ćwicząc równowagę)
• klaskanie (delikatne, w rytmie prowadzącego)
• głaskanie brzucha
• głaskanie ud
• głaskanie kolan
• głaskanie palców u nogi
• pocieranie stóp
• poruszanie palcami u nóg
• poruszanie nogami
• leżenie na plecach
• obracanie się z pleców na bok (raz na jedną stronę, potem na drugą stronę)
• obracanie się z pleców na brzuch
• relaksacja (pozycję wybiera dziecko – leżącą, siedzącą, zamykamy oczy i powoli oddychamy – wdech nosem, wydech ustami).
4. Zwalnianie napięcia stawowo- mięśniowego (można wykonać ćwiczenia na stojąco):
- wkręcanie żarówek;
- zabawa w zawieszanie prania (sznurek i klamerki do bielizny lub tylko udajemy, że zawieszamy pranie pokazując palcami jak składamy trzy palce do naciskania klamerki).
5. Usprawnianie stawu nadgarstkowego i palców rąk:
- zabawy w granie na różnych instrumentach muzycznych (piosenka „Jestem muzykantem”). https://www.youtube.com/watch?v=or-xxFjWMy0
6. Wykonywanie ćwiczeń graficznych przy użyciu rozmaitych narzędzi wymagających zróżnicowania siły nacisku (pisaki, kredki ołówkowe, kredki świecowe…); zadanie wykonujemy na siedząco, stojąco, przy ścianie… (w ten sposób doświadczamy różnego nacisku narzędzia pisarskiego).

Karta pracy - popraw kontury kwiatka, potem pokoloruj.
Świetna współpraca mamy z synkiem - książka o kosmitach.


To jest niesamowite ile w dzieciach drzemie pomysłów. Kreatywność naszych Promyków jest cudowna (dziękujemy Rodzicom za pomoc i przesyłane zdjęcia).
Gratulujemy bardzo ciekawych książeczek!


TYDZIEŃ VIII
04-08.05.2020 r.

TAJEMNICE KSIĄŻEK

„Co to jest?” – rozwiązywanie zagadek tematycznych.
Gdy chcesz stworzyć obrazek nowy, taki piękny, kolorowy.
Będzie ci potrzebna ona, najlepsza będzie biała, ale może być i czerwona.
Na niej namalujesz lub narysujesz, co tylko chcesz,
a potem możesz wyciąć każdą narysowaną rzecz. (kartka papieru)
Czyta ją mama, czyta i tata, często w obrazki jest bogata.
Dużo liter na każdej stronie, są historie o królu na tronie.
Są też wiersze rymowane, najlepiej, gdy przez babcię czytane. (książka)
Zanim zaczniesz czytać książkę, najpierw, gdy ją bierzesz w rączkę,
patrzysz, co jest z tyłu, co jest z przodu, czy jest tam rysunek samochodu?
Jest i taka, co przedstawia niedźwiadka, to właśnie jest… (okładka)

Jakie książki lubimy?” – rozmowa na temat literatury dziecięcej na podstawie doświadczeń dzieci i książek znajdujących się w domu.
Razem z dzieckiem omawiamy tematykę zgromadzonych książek w domu. Może dziecko pamięta jakie książki znajdują się w przedszkolu? Tłumaczymy, że książki mogą zawierać krótkie opowiadania (pokazujemy taką książkę), opowiadać długą historię (pokazujemy taką książkę) lub mogą być napisane wierszem (też pokazujemy). Dziecko mówi, jakie książki lubi najbardziej, a może jest ta jedyna?

„Książka, która mnie zachwyca” – ćwiczenia w budowaniu zdań.
Prosimy dziecko aby dokończyło zdanie: Ta książka mnie zachwyca, bo... .

Robimy własną książkę. Zachęcamy do kreatywności.
Można też złożyć kartki A4 na połowę, zrobić otwory dziurkaczem i związać wstążką. Pierwsza i ostania strona – okładka może być kolorowa (sztywniejsza). Potem dziecko rysuje opowiadanie lub tworzy książkę tematyczną, np. o kwiatach, zwierzętach. Rodzic może coś napisać…

Zajęcia o emocjach – zachwyt, emocjonalny stosunek do książek.
„Mole książkowe” Dominika Niemiec – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.

Otwieram książkę, jedna chwilka
i już jestem w innym świecie.
W wyobraźni staję się piękną królewną
lub pszczółką skrytą w kwiatów bukiecie.
Każda książka roztacza przede mną
świat niezwykły, wspaniały.
Z zachwytem pochłaniam każde słowo, zdanie,
rozdział od deski do deski… czyli cały.
Rodzice doskonale rozumieją
mój zachwyt nad książkami,
bo tak jak ja są zwyczajnie
książkowymi molami.
Rozmawiamy z dzieckiem na temat wiersza: O jakim przedmiocie był wiersz? W kogo zamienia się dziewczynka, czytając książkę? Jak czuje się dziewczynka, gdy czyta książki? Kto jeszcze razem z dziewczynką zachwyca się książkami? Co to znaczy czuć zachwyt? Co to znaczy „przeczytać coś od deski do deski”? Kto to jest „mol książkowy”? Czy lubisz czytać książki? Czy są takie książki, którymi jesteś zachwycony?

„Książkowe mole” – zabawa z elementem liczenia (trzeba przygotować kilka książeczek dziecka).
Rodzic recytuje wierszyk. Po wyrecytowaniu prosi dziecko aby wzięło więcej/mniej niż pięć książek. Zabawę powtarzamy na różne sposoby, np. podaj mi więcej/mniej niż 3 książki. Rodzic wspólnie z dzieckiem recytują wierszyk.

Zachwycamy się książkami,
jesteśmy książkowymi molami.
Gdy poczytać długo masz chęć,
weź książek więcej/ mniej niż pięć.

„Ile to sylab?”
Pokazujemy różne przedmioty znajdujące się w pokoju. Dziecko podaje nazwy tych przedmiotów i wspólnie z rodzicem wyklaskuje sylaby. Potem powtarza samodzielnie.
Karta pracy str. 31 - Plac zabaw: Podziel na sylaby i pokoloruj.

„Papiernia” – zabawa relaksacyjna.
Rodzic kładzie się na brzuchu, a dziecko wykonuje na nim prosty masaż zgodnie z treścią wiersza. Po zakończeniu następuje zamiana.
„Papiernia” Natalia Łasocha
Wczesnym rankiem idź do lasu, (Dziecko palcami wskazującymi na przemian „spaceruje” po plecach.)
drwal tam drzewa tnie. (Krawędzią dłoni delikatnie kreśli linię w poprzek pleców.)
Potem wielką ciężarówką do papierni jadą pnie. (Pięść jednej dłoni przesuwa wzdłuż pleców.)
Duży kawał drewna weź i długo nie czekaj, (Dziecko chwyta rodzica za ramiona.)
na drobne kawałki porządnie go posiekaj. (Krawędziami obu dłoni delikatnie stuka po plecach – od góry do dołu i od dołu do góry.)
Dodaj barwnik, jaki chcesz, jeszcze klej i woda, (Delikatnie dotyka szyi, rodzica a następnie jednego i drugiego ucha.)
w wielkiej kadzi to wymieszaj i masa gotowa. (Palcem wskazującym kreśli koła na plecach rodzica.)
Teraz trudne jest zadanie, lecz się nie poddawaj, na podłużnych sitach tę masę rozkładaj. (Palcami obydwu dłoni przesuwa po plecach od góry do dołu.)
Dużo cierpliwości teraz potrzebujesz, masa schnie, a ty ją dzielnie po trochu wałkujesz. (Całą powierzchnią obu dłoni gładzi plecy od góry do dołu.)
Kiedy papier już gotowy, zwiń go w wielkie bele, taki papier co dzień ma zastosowań wiele. (Dziecko turla rodzica po dywanie.)

„Nasza historia” – wspólne układanie opowiadania.
Rodzic zaczyna opowiadać historię: Dawno, dawno temu, za górami, za lasami żyła sobie piękna księżniczka. Dziecko kontynuuje opowiadanie według swojego pomysłu. Rodzic wspiera dziecko, podsuwa pomysły i zachęca je do samodzielnego wymyślania dalszej części.

„Jaki to zawód?” – zabawa dydaktyczna.
Rodzic mówi nazwę zawodu, a zadaniem dziecka jest pokazać ten zawód, nie używając słów. Można też zmienić zasady – rodzic pokazuje a dziecko zgaduje i/lub odwrotnie.
Można pokazać: malarz, kierowca, piłkarz, piekarz, rolnik, pisarz.

Poczytaj mi tato, poczytaj mi mamo - Fasolki, Piosenka dla dzieci:
https://www.youtube.com/watch?v=EJ1ycDmGhCU

Matematyczna karta pracy (zał.). Połącz…

„Kto jest potrzebny, aby powstała książka?” – rozmowa na temat procesu powstawania książki na podstawie doświadczeń dzieci i fragmentów książki Zofii Staneckiej Basia i biblioteka.
W bibliotece
(…)
– Cieszę się, że przyszliście do naszej biblioteki. Mam nadzieję, że będziecie dobrze się bawić.
– Bibliotekarka uśmiechnęła się miło. – Już za chwilę przyjdzie autorka, ale najpierw chciałam
was o coś zapytać. Kto z was wie, gdzie pracuje pisarz?
– W bibliotece! – zawołała Basia.
– W pisarni! – przekrzyczeli ją Olaf z Karolem.
– Oj tak, przydałoby się, żeby istniały takie miejsca jak pisarnie – powiedział ktoś rozbawionym głosem.
Basia odwróciła głowę. W progu sali stała pani z plakatu.
Na głowie miała masę loczków i uginała się pod ciężarem wielkiej, wypchanej czymś torby.
– Mam na imię Róża – powiedziała, gdy dotaszczyła torbę pod tablicę. – Zajmuję się pisaniem oraz ilustrowaniem książek. Ilustruję w domu, a piszę wszędzie tam, gdzie mogę usiąść
z laptopem i pomyśleć. Bo w pracy autora myślenie jest bardzo ważne. Myślenie i coś jeszcze.
Coś, co sprawia, że można tworzyć nowe opowieści, rysować i marzyć… To coś nazywa się…
– Czekolada! – zawołała Basia. Mama nigdy nie siada do pracy bez czekolady.
Autorka roześmiała się.
– Czekolada rzeczywiście bywa pomocna w myśleniu, ale chodziło mi o coś innego. O supermoc, z której korzysta każdy pisarz lub ilustrator, gdy tworzy książki. Moc na literę „w”.
– Wrotki! – ucieszył się Karol.
– Wy – ob… – podpowiedziała autorka (…)
Rodzic zadaje pytania: Co miała na myśli autorka? (wyobraźnia) Dlaczego pisarce potrzebna jest w pracy wyobraźnia? Czym jeszcze, oprócz pisania, zajmowała się autorka, z którą spotkały się dzieci? Kto jeszcze jest potrzebny, aby powstała książka? Dziecko podaje swobodne odpowiedzi. Rodzic nakierowuje go tak, aby powstał opis zawodów: grafika, redaktora, drukarza.

Filmik o powstaniu książki: https://www.youtube.com/watch?v=icdV3QZb10Q

Zabawy ruchowe.
– „Ile zrobię kroków?” – dziecko dostaje książkę w twardej oprawie, kładzie ją sobie na głowie i próbuje zrobić kilka kroków. Rodzic liczy, ile kroków udało się zrobić, zanim książka spadła.
– „Odgadywanie tytułów bajek” – Rodzic przedstawia dziecku za pomocą gestów i ruchów jakąś postać z bajek, np. Kubusia Puchatka, Króla lwa. Gdy dziecko odgadnie, następuje zmiana ról.

„Co można kupić w księgarni?” – rozmowa na temat księgarni na podstawie doświadczeń dziecka i zabawy dydaktycznej.
Rodzic układa na dywanie ilustracje, zabawki lub prawdziwe przedmioty: jabłka, ogórki, mleko, trzy różne książki, ciasto, babeczki, rogalik, kwiat cięty, kwiat doniczkowy. Potem mówi: Leżą tutaj produkty, które można kupić w różnych sklepach, posegregujmy je na 4 grupy.
Dziecko próbuje podać nazwy sklepów, w których można kupić dane produkty (sklep spożywczy, księgarnia, cukiernia, kwiaciarnia). Dziecko głośno przelicza produkty w każdej grupie.
Rodzic pyta dziecko, czy pamięta kiedy/czy byliśmy w księgarni? Jakie książki tam kupowaliśmy? Co jeszcze, poza
książkami, można kupić w księgarni?

„Poproszę trzy książki” – zabawa dydaktyczna.
Rodzic tłumaczy dziecku, że aby coś kupić, potrzebujemy pieniędzy. Dziecko z kolorowych papierów wycina prostokąty. Rodzic umawia się z dzieckiem, że prostokąty w kolorze czerwonym – to banknoty o najwyższym nominale, prostokąty w kolorze niebieskim – to banknoty o średnim nominale, a prostokąty w kolorze żółtym – to banknoty o najniższym nominale.
Dziecko wycina dowolną ilość prostokątów (minimum po trzy) w tych trzech kolorach.
Dziecko siada na dywanie ze swoimi prostokątami. Rodzic mówi: Podnieś banknot, który ma największą wartość. Dziecko podnosi czerwony prostokąt, kładzie na podłogę. Rodzic mówi: Podnieś banknot, który ma najniższą wartość. Dziecko podnosi żółty prostokąt, kładzie na podłogę. Rodzic mówi: Podnieś banknot, który ma wartość większą od banknotu żółtego, ale mniejszą od czerwonego. Dziecko podnoszą niebieski banknot, kładzie na podłodze. Rodzic mówi: Wyobraź sobie, że to są prawdziwe pieniądze, za które możesz coś kupić. Zamknijcie oczy… Przenosimy się do dużej księgarni, w której jest bardzo wiele regałów z kolorowymi książkami. Są tutaj książki pełne obrazków, są też takie, w których są same litery. Gdy otworzymy oczy, nasza pokój będzie właśnie tą dużą księgarnią. Dziecko otwiera oczy. Rodzic będzie teraz sprzedawcą. Dziecko - klientem, które prosi sprzedawcę o książkę (lub kilka książek) – może zażyczyć sobie konkretną książkę lub poprosić sprzedawcę o możliwość dokonania samodzielnego wyboru. Sprzedawca podaje cenę (w kolorowych banknotach), pamiętając o wartości banknotów. Potem zamiana.

„Zasady zachowania się w bibliotece” – rozmowa na temat zasad panujących w bibliotece na podstawie doświadczeń dziecka i fragmentu opowiadania Basia i biblioteka.
„W bibliotece” Zofia Stanecka
W poniedziałek przed obiadem pani Marta zaprosiła grupę Basi do kręgu.
– Jutro zaraz po śniadaniu pójdziemy do biblioteki – powiedziała.
– La, la, la… – zanuciła radośnie Anielka.
– Co tam będziemy robić? – spytał Kuba.
– No właśnie, kto wie, co robi się w bibliotece? – odpowiedziała pani pytaniem.
Basia wyciągnęła rękę do góry. Babcia Marianna już dawno temu, chyba z rok wcześniej,
zapisała ją do biblioteki.
– W bili… bliotece są książki! – zawołała. – Zabiera się je do domu, a potem oddaje.
– Ja bym nie oddał – oświadczył Karol.
– Jak oddasz, to bierzesz inną. I tak w kółko. Oddajesz i dostajesz, oddajesz i dostajesz…
– Za darmo? – upewniła się Zuzia.
– Tak, Zuziu. – Pani włączyła się do rozmowy. – Książki z biblioteki pożycza się, nie kupuje.
Dzięki temu każdą z nich może przeczytać wiele osób.
– O książki trzeba dbać – wygłosiła Basia. – Nie można do nich chować kanapek. Ani czytać
w wannie. Tata kiedyś o tym zapomniał i książka wykąpała się razem z nim. Potem powiedział,
że trzeba ją będzie odkupić.
– W… bi… liotece… jest… cicho – szepnął Titi.
Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem, bo Titi rzadko coś mówił sam z siebie. Pani skinęła głową.
– W bibliotekach można pracować i czytać na miejscu. Trzeba zachować ciszę, żeby nie przeszkadzać innym. (…)

Zadajemy pytania: Dokąd wybierają się dzieci? Co robi się w bibliotece, o czym powiedziała Basia? Czy za książki w bibliotece trzeba płacić? W jaki sposób trzeba dbać o książki? Jak trzeba się zachowywać w bibliotece? Dlaczego?

Rytmika – zabawy umuzykalniające.
– Piosenka na rozgrzewkę Zygzaki https://www.youtube.com/watch?v=xm93WFJ7bNs.
– Dziecko porusza się do rytmu granego przez Rodzica na instrumencie (można wyklaskiwać dłońmi): marsz, podskoki, bieg.
– Ćwiczenia oddechowe „Wróżko, przybądź”.
Dziecko naśladuje powolny ruch skrzydeł wróżki. Wykonuje wdech z jednoczesnym szybkim uniesieniem rąk w ku górze, a wydech – z powolnym opuszczaniem rąk. Najpierw stoi, później powoli porusza się po pokoju.
– Rozśpiewanie (zwracamy uwagę na dykcję dzieci).
Dziecko porusza ręką, trzymając niewidzialną różdżkę, i powtarzają za Rodzicem słowa wymawiane przez wróżkę (niskie i wysokie dźwięki) : cza – ry, ma –ry, ho – kus, po – kus, abra – kadabra. Powtarzamy je kilkakrotnie.
– Gra na instrumentach (może zrobiliście jakieś instrumenty samodzielnie?) – można wykorzystać zabawki, kuchenne przedmioty.
Dziecko gra do muzyki, starając się utrzymać rytm piosenki.
– Muzyczne wyciszenie.
Dziecko leży na plecach. Słucha utworu Franza Schuberta Moments musicaux op. 94 nr 3. Wykonuje „paluszkową improwizację” https://www.youtube.com/watch?v=CFMOqYqYtj4 .

Karta pracy str.32 Plac zabaw – Odłóż książki na właściwe miejsce.

Piosenka o czytaniu książek Mała Orkiestra Dni Naszych
https://www.youtube.com/watch?v=1g8LubYjMsA



W ramach programu „POLICZ, POMYŚL, POKAŻ…” chciałaby zaproponować zabawy z kodowaniem.
Nasze PROMYKI już nie raz miały okazję wykonywać podobne ćwiczenia i zabawy.

Celem tych zajęć jest: rozwijanie samodzielności dziecka w podejmowaniu decyzji; rozwijanie spostrzegawczości i logicznego myślenia; rozwijanie umiejętności dostrzegania barw wokół siebie, rozpoznawania i nazywania kolorów podstawowych oraz doskonalenie umiejętności segregowania przedmiotów wg kolorów; tworzenie zbiorów według określonych kategorii; odczytywanie, rozumienie symboli i znaków; doskonalenie umiejętności określeń stosunków przestrzennych (do góry, do dołu, do przodu, do tyłu).

PRZEBIEG ZAJĘĆ
1. Zaczniemy od rozgrzewki:
Piosenka NAJPIERW SKŁON – Wygibasy z naszej klasy
https://www.youtube.com/watch?v=FZ3pj_ZkldQ
2. Na początek pokoloruj kwiatki wg kodu (zał. 1).
3. Narysuj figury geometryczne wg kodu (zał. 2 i/lub 3).
Praca powinna wyglądać tak (zał. do 3 karty) – można pokazać dziecku po zakończonej pracy, żeby sprawdziło samego siebie.
4. Czary mary, hokus pokus to jest kolor wiosny. Zakodowana zabawa ruchowa z kolorowymi kubeczkami do piosenki o wiośnie https://www.youtube.com/watch?v=4dJqNSI821E.
Rodzic pokazuje kolorowe kubeczki (mogą być klocki, rolki po papierze toaletowym owinięte kolorową krepiną, czy też wcześniej pomalowane farbami przez dzieci…) a dziecko wykonuje zadania wg poleceń:
- kolor czerwony: maszerujemy w miejscu
- kolor zielony: obrót w prawo i nadal maszerujemy w miejscu
- kolor żółty: przykucamy do dołu
Jeżeli dziecku nie sprawia to kłopotu można dodać jeszcze jakieś ćwiczenia (krok w prawo, dwa kroki w lewo…).
Brawo za piękny taniec.
5. Pokoloruj ubranie zgodnie z podanym przykładem (zał.4).
6. Układamy kubeczki wg wzoru na planszy (wybieramy 3 plansze).
Łatwiejsze i trudniejsze karty pracy (zał. rolki cz-1,2,3,4; kubeczki 1 i 2).
7. Dla chętnych jeszcze dodatkowo (zał. kodowanie POLSKA) – zapisz kod przy pomocy strzałek.

Część kart pracy znalezione tu: ztorbynauczycielki.pl oraz https://edu-sense.com/pl kodowanie na dywanie.

MIŁEGO KODOWANIA!



„KIM ZOSTANĘ JAK BĘDĘ DUŻY?” - program preorientacji zawodowej „POZNAJEMY ZAWODY”.

Na świecie istnieje bardzo dużo przeróżnych zawodów. Nawet nie wszyscy dorośli mają w tym dobre rozeznanie, ponieważ ciągle powstają nowe, a inne zanikają.
Już w przedszkolu staramy się przybliżyć niektóre profesje, a przynajmniej sprawiamy, że dzieci osłuchają się z ich nazwami. Gdy kiedyś przyjdzie im podjąć decyzję, w jakim charakterze chciałyby pracować, warto, by wiedziały, jak szeroki mają wybór.
Poznaliśmy już m. in.: kucharza, aktora, lekarza, weterynarza, listonosza, stomatologa, krawca, farmaceutę… Założyliśmy Księgę Zawodów, byliśmy na wycieczkach w Salonie Fryzjerski, w Aptece, na Poczcie. Odwiedziliśmy też kuchnię w naszym przedszkolu i zobaczyliśmy co robią panie kucharki. Poznaliśmy wiersze i piosenki związane z tym tematem. Sami również doświadczaliśmy jak to jest pracować.
Rozmawiając z dziećmi na te tematy, zwracamy uwagę na to, że każdy zawód jest potrzebny i że ludzką pracę należy szanować - bo z efektów tej pracy wszyscy na co dzień korzystamy.

W ramach przypomnienia można obejrzeć filmiki:
Bajka dla dzieci – Zawody (ok. 2 min.)
https://www.youtube.com/watch?v=K9TF6aefiUw

lub Poznajemy miejsca pracy i różne zawody (ok. 5 min.)
https://www.youtube.com/watch?v=zYkJUgCDdyc

Zagadki zawody
https://www.youtube.com/watch?v=hjDKoBQYr7U

Dopasuj postaci do odpowiednich ilustracji: zał. 1 – łamigłówka (można pokolorować).

Kolejny zawód, który poznamy to: MURARZ.

Co robi murarz, czego potrzebuje do pracy?
Która karta przedstawia pracę murarza? – zał. 2
Otocz pętlą to, co kojarzy się z pracą murarza? - zał. 3

Nauka fragmentu wiersza (autor: M. Nowosielska i J. Gajda)

Oto fachowcy z placu budowy,
zbudują dla nas dom całkiem nowy!
Nie wyobrażam sobie w tej chwili,
jak byśmy sobie bez nich radzili!

BUDOWA DOMU - seria Pomysłowy Dobromir
https://www.youtube.com/watch?v=1Pcyo1ra-nQ

Dla chętnych kolorowanka: zał. 4.

KONKURS PLASTYCZNY dla dzieci pt. „Kim zostanę jak będę duży?” – zachęcamy do wzięcia udziału w konkursie – technika dowolna (można rysować, malować, wyklejać…).
Po powrocie do przedszkola zorganizujemy wystawę Waszych prac i postaramy się je wspólnie omówić i ocenić.
Zapraszamy!






TYDZIEŃ VII
27-30.04.2020

POLSKA TO MÓJ DOM

Zaczniemy od rozmowy Kim jestem? (człowiekiem, synem, córką, wnukiem, przedszkolakiem…)
Katechizm polskiego dziecka – nauka fragmentu wiersza Władysława Bełzy.

– Kto ty jesteś?
– Polak mały.
– Jaki znak twój?
– Orzeł biały.
– Gdzie ty mieszkasz?
– Między swemi. (swymi)
– W jakim kraju?
– W polskiej ziemi.
– Czem ta ziemia? (czym)
– Mą Ojczyzną.

Zestaw ćwiczeń ruchowych.
– „Zwiedzamy Polskę” – dziecko jest „pociągiem” i porusza się nim po pokoju do utworu Jedzie pociąg z daleka. Dziecko mówi, dokąd jedzie pociąg, wymieniając jakieś miasto w Polsce.
– „Mali żołnierze” – dziecko maszeruje dookoła pokoju, podnosząc wysoko kolana. Na słowa: saperzy na poligonie – dziecko czołga się po podłodze.
– „Gdzie mieszkasz?” – dziecko kuca w domku (mogą być: kółka hula-hoop, złożony kocyk). Kiedy wydajemy polecenie: Na
spacer biegnie dziecko, które mieszka w... (podajemy miejscowość lub ulicę), dziecko wychodzi z domku jeżeli mieszka w podanej miejscowości/na podanej ulicy, i poruszają się w rytm muzyki granej przez rodzica np. na tamburynie (lub włączamy jakąś muzykę na CD).
– „Biało-czerwoni” – dziecko stoi naprzeciw rodzica. Rodzic rzuca piłką, podaje nazwę jakiegoś koloru. Słysząc nazwy: biały i czerwony, dziecko nie łapie piłki. Po usłyszeniu nazwy innego koloru dziecko łapie piłkę oburącz i odrzucają ją do rodzica.

„Kocham miejsce, w którym mieszkam!” – rozmowa na temat okolic miejsca zamieszkania.
Zadajemy dziecku pytania: Co znaczy słowo „ojczyzna”? (wszystko wokół nas)
Co dla nas jest „małą ojczyzną”? (dziecko wymienia wszystkie elementy, które kojarzą mu się z miejscem zamieszkania) Prezentujemy dziecku mapę Polski. Opowiadamy, gdzie znajdują się góry, a gdzie jest morze.
Wskazujemy na mapie Polski obszar, w którym znajduje się nasza miejscowość. Zachęcamy dziecko żeby próbowało zakończyć zdanie: „Kocham moją „małą ojczyznę”, bo…

Można dodatkowo przeczytać: "Moja mała ojczyzna" - Joanna Białobrzeska
Jest na mapie mała kropka,
ja tu mieszkam, tu mnie spotkasz.
Jakie ciekawie i wesoło
w moim świecie naokoło.
 
Na podwórku trzy kałuże,
położyły się przy murze,
trzepak bardzo dziś kaprysi -
duży dywan na nim wisi.
 
Słońce z cieniem gra tu w berka,
pan kominiarz z dachu zerka,
teraz chyba każdy przyzna,
że jest piękna ma Ojczyzna!

„Tu mi się podoba!” – malowanie farbami wybranej krainy Polski.
Zachęcamy do namalowania miejsca, do którego chcielibyśmy pojechać np. na wakacje.

„Jak powstała Warszawa?” – formułowanie odpowiedzi na pytanie na podstawie legendy.
Wars i Sawa
Joanna Kończak
Gdy rybak Wars wypłynął na połów, zobaczył w rzece dziwną, wielką rybę. Z ciekawości podpłynął bliżej. To nie była ryba, ale syrena. Miała ciało pięknej dziewczyny i rybi ogon. Nazywała się Sawa. Wars zakochał się w syrenie, a ona w nim. Syrena nie chciała dłużej żyć w rzece. W magiczny sposób ogon Sawy odmienił się w ludzkie nogi. Szczęśliwa para zamieszkała
w chacie nad Wisłą. Pewnego razu zapukał do nich gość. To był książę Ziemomysł, który zgubił się na polowaniu. Wars i Sawa nie wiedzieli, jak ważna osoba do nich trafiła. Z dobroci przyjęli wędrowca pod dach, nakarmili i przenocowali. Książę wyznał potem, kim jest. Podziękował szczerze za pomoc i powiedział: „Ziemie te na zawsze Warszowe zostaną”. Warszawa zyskała więc swoją nazwę, by wszyscy pamiętali o dobrym sercu Warsa i Sawy.

Zadajemy pytania do treści legendy: Co zobaczył rybak, gdy wypłynął na połów? Co się okazało, gdy podpłynął bliżej? Jak wyglądała syrena? Jak miała na imię? Co się stało, gdy rybak i syrena zakochali się w sobie? Gdzie zamieszkała szczęśliwa para? Kto pewnego dnia zapukał do ich chaty? Wars i Sawa nie wiedzieli, że ten człowiek to książę. Jak go przyjęli? Jak odwdzięczył się książę gospodarzom? Od czego Warszawa uzyskała swą nazwę?

„Poznajemy bliżej mapę Polski ” – praca z mapą.
Słuchamy pierwszej zwrotki hymnu – Mazurka Dąbrowskiego – w postawie na baczność.
Mówimy dziecku, kiedy hymn jest grany, w czasie jakich uroczystości. Po wysłuchaniu hymnu siadamy przy mapie Polski. Pokazujemy obszar Polski wyznaczony granicami. Wyjaśniamy, że na północy Polski leży Morze Bałtyckie. Pytamy, jakim kolorem jest zaznaczone morze na mapie (niebieskim).
Przerywnik - Proponujemy aby dziecko pokazało rękoma fale na morzu.
Pokazujemy także inne elementy oznaczone na niebiesko: rzeki i jeziora. Wskazujemy pasma gór na południu Polski i pytamy, jakim kolorem są oznaczone (brązowym).
Przerywnik - Dziecko wstaje i swobodnie poruszają się po pokoju. Gdy mówimy: brązowy – dziecko staje w rozkroku i pochylając się do przodu, próbują dotknąć palcami podłogi (udając górę).
Następnie wyjaśniamy, że między morzem i górami jest na mapie kolor zielony oznaczający niziny, czyli tereny dość płaskie, nisko położone.

Dla chętnych – karty pracy MAC: 40-43 Olek i Ada
https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-kp-cz2.pdf

Rytmika – zabawy umuzykalniające.
– Piosenka z pokazywaniem – Ręce do góry
https://www.youtube.com/watch?v=R7i8g59NI5I
– Poruszanie się do rytmu granego przez rodzica na tamburynie/instrumencie którym dysponujemy – można wystukiwać rytm dłońmi: marsz, podskoki, bieg. Swobodne poruszanie się do muzyki.
– Ćwiczenia oddechowe „Jak łopocze flaga?”.
Mówimy: Jak łopocze flaga na słabym wietrze? Pokaż. Dziecko na wydechu leciutko dmucha na flagę. Następnie mówimy: Jak łopocze flaga na zmiennym wietrze? Pokaż. Dziecko bierze wdech i dmucha na flagę – raz mocniej, raz słabiej. Potem mówimy: Jak łopocze flaga na silnym wietrze? Pokaż. Dziecko bierze wdech i mocno dmucha na flagę.
– Rozśpiewanie (zwracamy uwagę na dykcję dziecka).
Dziecko powtarza za rodzicem jak echo (na melodię Panie Janie): Ko – cham Pol – skę, Ko – cham Pol – skę, i ty też, i ty też. Trzymam naszą fla – gę, trzymam naszą fla – gę, z ca – łych sił, z ca – łych sił.
Śpiewamy jeszcze kilka razy: ciszej – głośniej, wolniej – szybciej.
– Nauka piosenki: JESTEŚMY POLKĄ I POLAKIEM
https://www.youtube.com/watch?v=plug6OIrxRM

Zajęcia o emocjach – duma z bycia Polakiem.
– To moja Polska – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.
To moja Polska
Dominika Niemiec
Tu jest moje miejsce na Ziemi.
Tu jest mój dom i moja rodzina.
To jest moje miasto, moje ulice.
Tu każdy mój dzień się kończy i zaczyna.
Znam tu każdy plac, każdy zakątek.
Tu mam kolegów i chodzę do przedszkola.
To miejsce kochać, cenić i szanować
to moja Polaka – patrioty rola.
Rozmawiamy z dzieckiem na temat wiersza: Którego kraju dotyczył ten wiersz? Kim są ludzie mieszkający w Polsce? Kto to jest patriota? Jakimi uczuciami darzymy nasz kraj? Dlaczego czujemy się związani z naszym krajem, co tutaj jest nasze?

„Polscy żołnierze” – ćwiczenia ruchowe.
Rozmawiamy z dzieckiem o polskich żołnierzach, którzy stawali i stają w obronie Polski. W trakcie rozmowy można wykorzystać fotografie żołnierzy i krótkie filmy prezentujące musztrę w wojsku.
https://www.youtube.com/watch?v=JyaGr0eauzY
Tłumaczymy, że służba w wojsku jest patriotyczną postawą wobec kraju. Proponujemy dziecku wykonanie żołnierskiej musztry. Tłumaczymy, że musztra używana jest także w harcerstwie, a jej znajomość przydaje się chociażby podczas uczestnictw w różnych uroczystościach patriotycznych, np. podczas śpiewania polskiego hymnu. Rodzic po odpowiednim pokazie i objaśnieniu właściwego reagowania na sygnał słowny – prosi dziecko, aby wykonywało jego polecenia: Baczność! Spocznij! Na prawo patrz! Na lewo patrz! Do przodu wystąp! W prawo zwrot! W lewo zwrot! W tył zwrot! Do przodu marsz!

Filmik o symbolach narodowych.
https://www.youtube.com/watch?v=xQk8p7XY23A
Rozmowa o filmie.
Wykonanie Flagi – można ją wykonać na bardzo różne sposoby. My już w tym roku szkolnym robiliśmy flagi różnymi sposobami – może pamiętasz? (strona internetowa przedszkola – listopad)

2 maja obchodzimy Dzień Flagi Rzeczypospolitej
Pokazujemy flagę połączona z recytacją wiersza „Barwy ojczyste”  Czesław Janczarski
Barwy ojczyste
Powiewa flaga,
gdy wiatr się zerwie,
A na tej fladze,
biel jest  i czerwień,
Czerwień – to miłość,
Biel serce czyste…
Piękne są nasze
barwy ojczyste.      

Karty pracy – pomóż Bazgrołkowi (przedszkolankowo)
https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2019/04/PRZEDSZKOLANKOWY-BAZGROLNIK-PRZEDSZKOLAKA-cz%C4%99%C5%9B%C4%87-5.pdf


A oto co PROMYKI robią w domu:)


23 kwietnia 2020 r.
WYCHOWANIE PRZEZ SZTUKĘ

Twórczość polega na stwarzaniu czegoś, czego jeszcze nie było, co się samemu wymyśliło. Czasem skromniutko, niekiedy bez olśniewających rezultatów, lecz mimo wszystko własną wyobraźnią, osobistą fantazją, prywatną
imaginacją tworzącego…
Szymon Kobyliński

W codziennej pracy naszej grupy poświęcamy uwagę takiemu aranżowaniu otoczenia w przedszkolu, aby dziecko miało
warunki do wzbogacania swojej wyobraźni i przeżyć. Uwrażliwiamy na wartości estetyczne przez różne działania wchodzące w zakres – wychowania przez sztukę. Mamy na uwadze istotę samego procesu tworzenia, która na tym etapie bywa niejednokrotnie ważniejsza od rezultatu.
Codziennie zachęcamy dzieci do aktywności plastyczno-konstrukcyjnej, wykorzystując metody zadań inspirowanych
oraz swobodnej ekspresji. Niejednokrotnie inspiracją do takiego tworzenia staje się muzyka, literatura, przyroda. Prace
plastyczne dzieci stają się elementami dekoracji sali i szatni. Do różnorodnych działań plastyczno-konstrukcyjnych wykorzystujemy także montessoriański materiał rozwojowy zgromadzony w różnych działach.
Codziennie staramy się uwrażliwiać dzieci na kontakt z muzyką. W ramach wychowania przez sztukę dostrzegamy zainteresowanie zabawami muzycznymi, tanecznymi, aktywnym słuchaniem muzyki, ćwiczeniami inspirującymi swobodną twórczość. Dzieci lubią słuchać muzyki odtwarzanej z płyt, śpiewanej przez nauczyciela, jak również granej przez muzyków zapraszanych do przedszkola.
Staramy się również rozwijać wyobraźnię oraz kontakt ze słowem poprzez zabawy teatralne i scenki dramowe. Organizujemy spontanicznie krótkie przedstawienia i teatrzyki oraz zabawy – wchodzenia w role. Dzieci maja kontakt z aktorami teatrzyków goszczących cyklicznie w przedszkolu. Kilka razy zorganizowane zostały również warsztaty „Dziecko widzem i aktorem” prowadzone przez nauczyciela.
Umiejętności aktorskie dzieci można podziwiać podczas uroczystości i przedstawień organizowanych dla rodzin i bliskich dzieci.
W naszej pracy inspirujemy dzieci także do aktywności w zakresie twórczego myślenia i ruchu twórczego.
Dzięki takim działaniom, jak aktywność plastyczna, muzyczna i teatralna, dzieci rozwijają swoją kreatywność. Każdy w indywidualny sposób tworzy swój własny świat. Bardzo często obserwujemy, jak możliwość tworzenia daje dzieciom dużą radość i poczucie siły sprawczej.
Zgodnie z założeniami podstawy programowej uczymy dzieci:
- odpowiednich zachowań podczas różnych uroczystości, np. na koncercie, festynie, przedstawieniu, w teatrze, w kinie;
- odgrywania ról w zabawach parateatralnych, posługując się mową, mimiką, gestem i ruchem; posługiwania się rekwizytami (np. maską).
- śpiewania piosenek z dziecięcego repertuaru; uczestniczenia w zbiorowym śpiewie, w tańcach i muzykowaniu;
- dostrzegania zmiany dynamiki, tempa i wysokości dźwięku utworu muzycznego, wyrażania muzyki za pomocą pląsu lub tańca;
- tworzenia muzyki, korzystając z instrumentów (oraz innych przedmiotów), a także improwizacji ruchem;
- skupienia podczas słuchania muzyki, w tym także muzyki poważnej.
- przejawiania (w miarę swoich możliwości), zainteresowania wybranymi zabytkami i dziełami sztuki oraz tradycjami i obrzędami ludowymi;
- wypowiadania się w różnych technikach plastycznych i przy użyciu elementarnych środków wyrazu (takich jak kształt i barwa) w postaci prostych kompozycji i form konstrukcyjnych;
- wykazywania zainteresowanie malarstwem, rzeźbą i architekturą (także architekturą zieleni i architekturą wnętrz).

Pomysły na domowe instrumenty muzyczne.
https://www.domowemontessori.pl/instrumenty-muzyczne-zrob-to-sam-karty/

Malowanie kamieni.
https://www.domowemontessori.pl/malowane-kamienie/

Instrumenty muzyczne – karty w j. angielskim.
https://www.domowemontessori.pl/instrumenty-muzyczne/

Puszki szmerowe DIY – percepcja słuchowa.
https://uczymyibawimy.pl/2017/08/puszki-szmerowe-diy-percepcja-suchowa.html

Zrobiłam dla naszych PROMYKÓW karty trójdzielne: Rodzaje malarstwa. Pracuję nad Rzeźbami oraz Zabytkami (zał.).



VI TYDZIEŃ
20-24.04.2020

DBAMY O NASZĄ PLANETĘ

Nasza planeta – piosenka
https://www.youtube.com/watch?v=1MZovZPTP7I

Wiersz WIELKIE SPRZĄTANIE

W lesie na polanie
dziś ważne zebranie.
Wzięły się zwierzęta
za wielkie sprzątanie
Szu-szu-szu! Szu-szu-szu!
Pracujemy ile tchu!
Szu-szu-szu! Szu-szu-szu!
Zaraz czysto będzie tu!

Mrówka ze ślimaczkiem
sprzątają pod krzaczkiem,
a żabki z wiewiórką
w strumyku za górką.
Szu-szu-szu!...
Zbierają sikorki
papierki i worki.
A maleńkie muszki
butelki i puszki.

Szu-szu-szu!...
Kosy pogwizdują
i śmieci pakują.
A niedźwiadek z liskiem
sortują je wszystkie.
Szu-szu-szu!...
A gdy posprzątały
ten list nam wysłały:
Pamiętajcie dzieci,
by w lesie nie śmiecić.

Omówienie treści wiersza.
Co robią zwierzęta? Gdzie sprzątają mrówka i ślimak? A żabki z wiewiórką? Co robią sikorki i muszki? Co robią kosy? Co zrobiły, gdy zakończyły sprzątać?

Pajączek – masaż relaksacyjny.
Dziecko siedzi. Rodzic czyta wiersz, mówiąc i pokazując, jakie ruchy należy wykonywać na plecach rodzeństwa lub rodzica. Rodzic czyta wiersz po raz drugi, pokazując w powietrzu te ruchy, które mają być wykonane.
Wspinał się pajączek po rynnie. (Dziecko „wędruje” palcami od dołu ku górze po plecach drugiej osoby.)
Spadł wielki deszcz i zmył pajączka. (Układa obie dłonie płasko na plecach i szybko przesuwają je w dół.)
Zaświeciło słoneczko. (Masują plecy ruchem okrężnym.)
Wysuszyło pajączka, rynnę i… (Masuje plecy tak długo, aż poczują ciepło.)
Dalej wspinał się pajączek po rynnie. (Zaczyna masaż od początku.)

„Spacer żuka” – opowieść ruchowa.
Rodzic czyta opowiadanie, dziecko stoi i wykonują ruchy zgodnie z treścią opowiadania.
Pewien mały żuk poszedł na spacer (dziecko maszerują po pokoju). Na swej drodze napotkał dużego jeża (zatrzymuje się i patrzy do góry). Jeż był tak ogromny, że żuk musiał wysoko podskoczyć trzy razy, aby jeż go zauważył (podskakuje, licząc: jeden, dwa, trzy). Poszedł dalej (maszeruje), lecz tam rosła bardzo gęsta trawa, więc żuk musiał się schylić, aby przejść (chodzi na ugiętych kolanach ze schyloną głową). Gdy mu się to udało, dotarł na bardzo piaszczystą drogę, trudne to zadanie dla żuka, trzeba szybciutko przebierać nogami (dziecko przemieszcza się po pokoju, szybko poruszając nogami). Ale cóż to?! Nie udało się! Nasz żuk przewrócił się na plecy (dziecko kładzie się na plecach). Biedny mały żuk przebierał nóżkami tak szybko i bujał się na boki (dziecko wykonuje te czynności), ale nie udawało mu się podnieść. Nagle zawiał mocniejszy wiatr i przewrócił żuka z powrotem na nogi (dziecko przekręca się na bok, później kładzie się na brzuchu i wstaje). Bardzo już zmęczony, ale zadowolony żuk wrócił do domu i położył się, aby odpocząć (dziecko idzie powoli, następnie kładzie się na brzuchu i zwija w kulkę).

„Co możemy zrobić dla naszej Ziemi?” – rozmowa na temat sposobów dbania o środowisko.
Rodzic mówi: Abyśmy nadal mogli oglądać drzewa, słyszeć śpiew ptaków i czuć zapach kwiatów, musimy dbać o środowisko. Jak możemy chronić lasy? (…), wodę (…), dbać o przyrodę? (…). Dziecko swobodnie wypowiadają się na temat sposobów ochrony przyrody. Rodzic może uzupełnić wypowiedzi dziecka o inne pomysły: Wyłączaj światło w pokoju, z którego wychodzisz! Zakręć wodę, gdy jej nie używasz, na przykład, gdy myjesz zęby! Wymiana żarówek na energooszczędne!
Posadźcie razem drzewo, krzew lub inne rośliny! Posadź i pielęgnuj kwiaty na balkonie! Gdy są mrozy, dokarmiaj ptaki! Segreguj śmieci! Rodzic wyjaśnia, co to jest recykling (powtórne przetworzenie produktu).

Rysuj po śladzie, a następnie pokoloruj.
https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2018/04/Karta-pracy-1.pdf
https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2018/04/Karta-pracy-5.pdf
Policz, a następnie w wyznaczonym miejscu narysuj tyle kresek ile jest koszy w poszczególnych zbiorach.
https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2018/04/Karta-pracy-3.pdf
Pokoloruj tylko te przedmioty, które wrzucamy do niebieskiego kosza. Pokoloruj kosz na niebiesko.
https://przedszkolankowo.pl/wp-content/uploads/2018/04/Karta-pracy-4.pdf

Wykonanie grzechotki – recykling.
Butelka plastikowa po napoju lub szklana, wsypujemy ryż (lub groch, fasole).
Wspólna gra na ryżowych grzechotkach.

Zestaw ćwiczeń ruchowych.
– „Rakieta” – dziecko stoi naśladując rakietę przy starcie. Klaszcze wolno w ręce i tupie, jednocześnie pochylając się raz w lewą, raz w prawą stronę. Potem przyspieszają tempo klaskania i tupania. Obraca się. Szybko uderza dłońmi w kolana. Prawą dłonią zatacza kółka przed nosem i jednocześnie „bzyczy”. Podskakuje, wyciągając ręce do góry z okrzykiem: Hura!
– „Planety” – dziecko udaje, że przyleciało rakietą na inną planetę. Wita mieszkańców tej planety – podchodzą do rodzeństwa/rodzica i wymyśla przyjazny gest powitalny.
– „Taniec w kosmosie” – Dziecko potrząsa chusteczką, wymachuje do melodii dowolnej piosenki. Wykonuje wymyślony taniec. • piosenka, chusteczka.
– „Powrót na ziemię – Dziecko kładzie się na plecach, zamyka oczy. Rodzic lekko potrząsa dzieckiem za ramiona, jakby leciało rakietą do domu.

Posłuchaj wiersza. Co mówią o dzieciach zwierzęta? – Rodzic czyta „Strażnicy przyrody” – str. 34 i 35 (wiersz z ilustracjami).
https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-kp-cz2.pdf

Piosenka: Świat w naszych rękach.
https://www.youtube.com/watch?v=pRNtFXew_VE

Edukacja Ekologiczna - Strażnicy Ziemi: filmik 3-minutowy.
https://www.youtube.com/watch?v=1PThAnyReK4

A tu dłuższy filmik: Była sobie ziemia (25 min.).
https://www.dailymotion.com/video/x2tlrqo

Poćwicz segregację:
https://learningapps.org/watch?v=pgvqvh97n20&fbclid=IwAR2VBiycQ5i44OIwLi006FjMyw5iRbLjJ7aMah2fCm8BrK28PF7gNMIGlgA

Pamiętajmy – 22 kwietnia DZIEŃ ZIEMI
Rozetnij i ułóż puzzle.


16 kwietnia 2020

"Dziecko nie jest pustym naczyniem, nie zawdzięcza wszystkiego, co wie nam, którzy go tego nauczyliśmy. Nie, dziecko jest budowniczym człowieka. Każdego człowieka na tym świecie ukształtowało dziecko, którym kiedyś był."
Maria Montessori

Główne cele pedagogiki Marii Montessori są następujące:
- zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa i pełnej akceptacji;
- budowanie pozytywnego obrazu własnej osoby;
- rozwijanie samodzielności i koordynacji wzrokowo-ruchowej dziecka;
- poznawanie świata na podstawie polisensorycznego doświadczania i eksperymentowania;
- zdobywanie umiejętności porozumiewania się w sposób werbalny i niewerbalny;
- doskonalenie umiejętności porządkowania, klasyfikowania i liczenia;
- budzenie zainteresowania rzeczywistością przyrodniczą, społeczno-kulturową i techniczną;
- poznawanie wartości uniwersalnych, takich jak: dobro, piękno, prawda, miłość;
- wyrażanie twórczej postawy w różnych formach dziecięcej ekspresji;
- wdrażanie do zachowań akceptowanych społecznie;
- angażowanie rodziny dziecka w proces jego wychowania.

WYCHOWANIE DLA KULTURY ŻYCIA

Wychowanie dla kultury życia jest drogą wychowania w szacunku dla całości stworzenia. Z pomocą dorosłych Dzieci znajdą istniejący w nim porządek. Na początku jest to mały porządek, który jednak rzuca światło na duży porządek we Wszechświecie.
Hans Elsner

Dział wychowania dla kultury życia obejmuje wiedzę z zakresu geografii, biologii i historii. Maria Montessori uważała, że zadaniem wychowania jest rozwijanie w człowieku zdolności do odpowiedzialności za świat i zachowanie tego, co zostało mu powierzone. Mimo że informacje zgromadzone w tym dziele są różnorodne, dzieci potrafią je przyjąć i zrozumieć bez większych trudności.
W naszej sali znajduje się także materiał przyrodniczy: muszle, szyszki, kamienie, pestki owoców, kora drzew, ziarna zbóż. Często służy dzieciom do doświadczania, obserwowania przez lupę.
W dziale tym szczególnie istotny jest dostęp do tzw. konkretów umożliwiających lepsze zrozumienie poznawanych treści, które są często dla dzieci abstrakcyjne i trudne do wyobrażenia. Dlatego też pomoce w tym dziale to zazwyczaj zdjęcia, sylwety, obrazki, figurki, materiał przyrodniczy, miniaturowe przedmioty służące do manipulowania (które również staram się przygotowywać zgodnie z omawianymi tematami).
Praca z materiałem wychowania dla kultury życia daje dzieciom możliwość odkrywania bogactwa życia w świecie natury i kultury, czyli wytworzonym przez człowieka. W codziennych działaniach uświadamiamy dzieciom konieczność poszanowania świata roślin i zwierząt oraz harmonijnego współżycia człowieka z przyrodą.
Korzystając z pomocy dydaktycznych zgromadzonych w tym dziale, dzieci poznają wartości kultury regionalnej oraz wzmacniają poczucie przynależności i tożsamości narodowej.

Dziecko:
- rozpoznaje i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla poszczególnych pór roku; podejmuje rozsądne decyzje i nie naraża się na niebezpieczeństwo wynikające z pogody, np.: nie stoi pod drzewem w czasie burzy, nie zdejmuje czapki w można pogodę;
- wie, o czym mówi osoba zapowiadająca pogodę w radiu i telewizji, np.: że będzie padał deszcz, śnieg, wiał wiatr, stosuje się do podawanych informacji w miarę swoich moż¬liwości;
- wymienia rośliny i zwierzęta żyjące w różnych środowiskach przyrodniczych, np.: na polu, na łące, w lesie;
- wie, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt (przestrzeń życiowa, bezpieczeństwo, pokarm) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgotność);
- potrafi wymienić zmiany zachodzące w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku; wie, w jaki sposób człowiek może je chronić i pomóc im, np.: przetrwać zimę;
- wymienia imiona i nazwiska osób bliskich, wie, gdzie pracują, czym się zajmują;
- zna nazwę miejscowości, w której mieszka, zna ważniejsze instytucje i orientuje się w rolach społecznych pełnionych przez ważne osoby, np.: policjanta, strażaka;
- wie, jakiej jest narodowości, że mieszka w Polsce, a stolicą Polski jest Warszawa;
- nazywa godło i flagę państwową, zna polski hymn i wie, że Polska należy do Unii Europejskiej;
- wie, że wszyscy ludzie mają równe prawa.

Polecam: Odkrywaj bogactwo przyrody:
https://mojemontessori.com/biblioteczka-montessori-cwiczenia-recenzja/

Powietrze, woda, ląd:
https://mojemontessori.com/powietrze-woda-lad/
http://edukacjadomowamontessori.pl/lad-woda-powietrze/
Darmowe karty do pobrania:
https://mojemontessori.com/zwierzeta-morskie-karty-do-pobrania/
https://mojemontessori.com/ptaki/
https://mojemontessori.com/zwierzeta-w-lesie/
https://mojemontessori.com/dzikie-zwierzeta-karty-do-pobrania/


Tydzień V
14-17.04.2020

ZWIERZĘTA NA WIEJSKIM PODWÓRKU

1. „Co robi rolnik?” – próba odpowiedzi na pytanie na podstawie doświadczeń dzieci, zabawy z piosenką.
– Stary Donald farmę miał – zabawa przy piosence.

1. Stary Donald farmę miał ija, ija o!
A na tej farmie krowę miał ija, ija o!
Krowa mu – mu - mu, mu, mu.

2. ... świnkę miał ija, ija o! Świnka chrum – chrum – chrum, chrum, chrum;
krowa mu – mu – mu, mu, mu.
3. ... pieska miał, ija, ija o! Piesek hau – hau - hau, hau, hau;
świnka chrum – chrum – chrum, chrum, chrum; krowa mu – mu - mu, mu, mu
4. ... kury miał, ija, ija o! Kury ko – ko – ko, ko, ko; ...
5. ... gąskę miał, ija, ija o! Gąska gę – gę – gę, gę, gę; ...
6. ... kaczkę miał, ija, ija o! Kaczka kwa – kwa – kwa, kwa, kwa; ....
7. ... owce miał, ija, ija o! Owce be – be – be, be, be; …
8. ... kotka miał, ija, ija o! Kotek miau – miau – miau, miau, miau;
owce be – be – be, be, be; kaczka kwa – kwa – kwa, kwa, kwa;
gąska gę – gę – gę, gę, gę; kury ko – ko – ko, ko, ko;
piesek hau- hau- hau, hau, hau; świnka chrum – chrum – chrum, chrum, chrum;
Krowa mu – mu - mu, mu, mu.

9. Stary Donald farmę miał ija, ija o! Ija, ija o!
Link do piosenki: https://www.youtube.com/watch?v=KITSIpt5GzA
Rodzic tłumaczy dzieciom, że w Polsce są gospodarstwa wiejskie, a osoba pracująca na roli to rolnik. Farma, o której śpiewali, to również gospodarstwo wiejskie, ale w Stanach Zjednoczonych, a rolnik w tamtej kulturze to farmer. Rodzic zadaje pytania: Jakie zwierzęta hodował stary Donald? Jakie inne zwierzęta możemy spotkać na wsi? Czym jeszcze zajmuje się rolnik na wsi?

2.Karty pracy: https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-kp-cz2.pdf
- Czyje to ogony? Nazwij zwierzęta, do których należą ogony. Pokoloruj ich rysunki. Naśladuj głosy tych zwierząt. Str.32
- Nazwij zwierzęta przedstawione na zdjęciach. Podziel ich nazwy rytmicznie (na sylaby). Odszukaj zdjęcia młodych osobników tych zwierząt (str.67). Wytnij i naklej je obok rodziców. Naśladuj głosy zwierząt przedstawionych na zdjęciach – młodych i dorosłych. Str. 33

3.„Kogo mogę spotkać na wsi?” – opowieść ruchowa.
Rodzic czyta opowiadanie, dziecko wykonuje ruchy odpowiednio do słuchanej treści:
Jest ranek. Słońce powoli oświetla podwórko. Pierwszy na podwórku pojawia się kogut. Chodzi dumnie, wysoko
stawia nogi, rusza głową na boki, nagle głośno pieje: kukuryku! Kury z niezadowoleniem kręcą się na grzędach, później jedna za drugą wychodzą z kurnika, gdacząc: ko, ko, ko, ko… Na podwórku robi się coraz weselej. Nareszcie z domu wychodzi gospodarz, jest bardzo wcześnie, dlatego gospodarz przeciąga się i szeroko otwiera buzię, ziewając. Między jego nogami prześlizguje się szara kotka, na pewno pójdzie na pole szukać myszki… Pora zadbać o swoje zwierzęta – myśli gospodarz i, mocno stawiając kroki, idzie w stronę stajni, bo tam czekają na niego dwa głodne konie. Gospodarz nalewa im wody i podaje widłami siano – gdy będzie cieplej, wyprowadzi je na dwór.
Zadowolone konie wierzgają kopytami i rżą radośnie: iha, haha, iha, haha. Teraz pora wyprowadzić krowy z obory. Gospodarz otwiera ciężkie drzwi. Wita się ze swoimi czterema krowami, przywiązuje im specjalny sznurek – postronek – i trzymając go, wyprowadza krowy z obory. Krowy idą powoli, zatrzymując się co chwilę, mocno machają swoimi ogonami, aby odgonić muchy. Są na miejscu – to ogrodzone pastwisko, tutaj krowy cały dzień będą żuły trawę. Gospodarz odwiązuje postronek, tutaj krowy są bezpieczne. Czas wrócić do domu – myśli gospodarz. Wraca, aby zjeść
śniadanie. Tak zaczyna się kolejny dzień w gospodarstwie wiejskim.
Pokoloruj obrazek farmy:
https://mamotoja.pl/pub/kolorowanki/farma/farma.pdf

4.Ćwiczenia oddechowe „Wrona bez ogona”.
Dziecko stoi. Bierze głęboki wdech i na wydechu liczą wrony: Pierwsza wrona bez ogona, druga wrona bez ogona, trzecia wrona bez ogona. Ćwiczenie powtarzamy trzy razy.
Rodzic zwraca uwagę dziecku, żeby nie zużywały całego powietrza.

5.Rozśpiewanie (Rodzic zwraca uwagę na dykcję dziecka).
Dziecko śpiewa coraz wyżej : szur, szur, szur… łup, cup, cup…
Mówi z zatkanym nosem: umpa, umpa, umpa…hopla, hopla, hopla…
Mówi szeptem, wyraźnie: ćwir, ćwir, ćwir…tupu, tupu, tupu… żwawo, żwawo, żwawo.

6.Zajęcia o emocjach – zachwyt nad zwierzętami mieszkającymi w gospodarstwie.
– Dzień na wsi – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.
Dzień na wsi
Dominika Niemiec
Pobyt na wsi u dziadków to dopiero wyzwanie...
Dzień się tam zaczyna inaczej, wcześnie jest śniadanie.
Trzeba zadbać od rana o wszystkie zwierzęta,
o królikach, o świnkach, o owcach pamiętać.
Dać jeść i pić bez wyjątku
wszystkim w całym obrządku.
Owce wypuścić na hale,
to dla nich miejsce wspaniałe.
Już słychać radosne beczenie, chrumkanie,
to znaczy, że zwierzętom smakuje ich śniadanie.
Konie są w stajni bardzo szczęśliwe,
gdy im porządnie rozczeszę grzywę,
gdy je z czułością, dokładnie wyszczotkuję,
parskają głośno, mówiąc „dziękuję”.
W stajni, w chlewiku, na dworze, cały dzień trwa praca.
Dopiero gdy się ściemnia, z dziadkiem do domu wracam.
Jestem zmęczony, lecz wiem, że gdy zwierzętom troskę okażę,
sam kiedyś będę jak dziadek wspaniałym gospodarzem.
Rodzic rozmawia z dzieckiem na temat wiersza: O jakim miejscu była mowa w wierszu? O kogo trzeba zadbać w gospodarstwie? Jak trzeba zadbać o zwierzęta? Dlaczego trzeba dbać o zwierzęta? Czy praca na wsi jest lekka, przyjemna? Czy chciałbyś/chciałabyś kiedyś pojechać na wieś i opiekować się zwierzętami? W czym mogłabyś /mógłbyś pomóc gospodarzowi na wsi?

7.3 minutowy filmik o zwierzętach w gospodarstwie
https://www.youtube.com/watch?v=hyPhZrWjbGA

8.Jeszcze coś z Montessori: karty trójdzielne o zwierzętach – dopasowanie oraz nauka czytania globalnego (możemy dobrać figurki zwierząt dla młodszego rodzeństwa – jeśli mamy takie w domu).
https://odkryciedziecka.pl/karty-trojdzielne-diy-zwierzeta-gospodarskie/





Życzymy, aby Święta Wielkanocne przyniosły radość oraz wzajemną życzliwość. Niech Zmartwychwstanie, które niesie odrodzenie, napełni pokojem i wiarą, niech da siłę w pokonywaniu trudności i pozwoli z ufnością patrzeć w przyszłość.
Życzy Alicja Krupińska z bratem i rodzicami.


KOCHANE DZIECI, DRODZY RODZICE
Mimo, iż mamy bardzo ciężki czas za nami, i pewnie jeszcze przed nami, chciałybyśmy życzyć pogody ducha, spokoju, nadziei i miłości. Zdrowych, pogodnych Świąt Wielkanocnych, pełnych wiary i radosnego, wiosennego nastroju.
Stęsknione ciocie: Krysia i Ewa. Pozdrawiamy i do szybkiego zobaczenia!
Wesołego Alleluja!



7.04.2020
Zapraszam do zapoznania się z EDUKACJĄ JĘZYKOWĄ wg Marii Montessori.

Edukacja językowa odgrywa istotną rolę w pedagogice Montessori. Jest bowiem odpowiedzią na potrzeby rozwojowe dziecka w wieku przedszkolnym.
Praca z materiałem z działu kształcenia językowego ma na celu rozwój i doskonalenie motoryki, lateralizacji, orientacji przestrzennej, koordynowania ruchów ręki i oka, analizy i syntezy wzrokowo-słuchowej.
Wiele miejsca poświęca się również na doskonalenie znajomości liter – a co za tym idzie rozwijaniu umiejętności czytania i pisania.
Korzystając z proponowanego materiału rozwojowego dziecko rozwija również pamięć, umiejętność
kojarzenia i samodzielnego myślenia. Ponadto specyfika konstrukcji wielu pomocy wymaga działania
polisensorycznego, np. praca z literami z papieru ściernego ma na celu nie tylko bogacenie umiejętności
językowych dziecka, ale angażuje również do działania zmysł wzroku i dotyku.

Treści z podstawy programowej:
- Wspomaganie rozwoju mowy dziecka.
- Kształtowanie gotowości do nauki czytania i pisania.


Organizowanie działań umożliwiających wprowadzanie dziecka w świat pisma:
a. ćwiczenia z ramkami geometrycznymi: ćwiczenie koordynacji wzrokowo­ruchowej, przygotowanie do pisania i wprowadzenie w geometrię
# ćwiczenia rozszerzające:
− ćwiczenia usprawniające rękę: darcie, miażdżenie, gniecenie papieru, lepienie, modelowanie, nawlekanie
korali, wycinanie, wydzieranie, kalkowanie;
− pisanie w makro i mikro przestrzeni: kreślenie znaków w powietrzu, na stoliku, na plecach kolegi, na
piasku;
b. ćwiczenia z szorstkimi literami:
− doświadczanie kształtu liter poprzez dotyk;
− wielozmysłowe poznawanie liter (rysowanie na plecach, na ręce, na tacy z piaskiem, kalkowanie);
# ćwiczenia rozszerzające:
− tworzenie książeczek z wykorzystaniem liter wielkich i małych;
c. karty pracy – ćwiczenia grafomotoryczne: łączenie kropek, linii, rysowanie linii równoległych, ukośnych,
pętelek, ślimaków, pogrubianie konturów, kreślenie szlaczków literopodobnych oraz liter, pisanie szlaczków i liter w liniaturze na małych i dużych formatach;
− obrysowuje wnętrze ramki;
− obrysowuje figurę;
− łączy figurę z ramką;
− łączy figury w różnych kombinacjach;
− zakreśla powierzchnię figury;
− podejmuje i wykonuje ćwiczenia przygotowujące rękę do pisania;
− rozpoznaje i nazywa litery;
− odwzorowuje kształt litery, np. na piasku;
− kalkuje litery, układa je w kombinacje;
− podejmuje ćwiczenia w kartach pracy;
− kreśli szlaczki, rysuje linie, łączy kropki;
− odnajduje właściwe miejsce w liniaturze, pisze od strony lewej do prawej.
2. Stwarzanie warunków do nauki czytania:
a. ćwiczenia słuchu fonematycznego – wyodrębnianie wyrazów w zdaniu, dzielenie wyrazów na sylaby
i głoski (wyrazy 3−, 4–literowe);
b. budowanie schematów wyrazów z białych cegiełek (podział na głoski) oraz tworzenie modeli wyrazów
z czerwonych i niebieskich cegiełek (wyodrębnianie samogłosek i spółgłosek w wyrazach);
c. ćwiczenia z ruchomym alfabetem – układanie wyrazów;
https://mojemontessori.com/ruchomy-alfabet-diy/
d. ćwiczenia z szorstkimi literami – w aspekcie czytania:
− poznawanie i kojarzenie nazwy litery z symbolem graficznym: trójstopniowa lekcja słowna;
− utrwalanie kształtu liter podczas ćwiczeń z zamkniętymi oczami;
e. skrzynki do czytania ze zrozumieniem: doskonalenie słuchu fonematycznego, kojarzenie nazwy przedmiotu z konkretem;
https://mojemontessori.com/6-pomyslow-na-literki-w-duchu-montessori/
# ćwiczenia rozszerzające:
− dobieranie podpisów do ilustracji: w formie wyrazu (w przyszłości – zdania prostego, zdania złożonego i tekstu).
https://www.dropbox.com/s/c6bqhog63r887iy/%C5%9Arodki%20transportu%20-%20karty%20tr%C3%B3jstopniowe2.pdf?dl=0

https://mojemontessori.com/zwierzeta-morskie-karty-do-pobrania/

Szorstkie litery:
https://mojemontessori.com/nasza-diy-wersja-szorstkich-liter-pliki-do-pobrania/

Z wielu tych rozwiązań korzystamy na co dzień także w naszym przedszkolu.
https://mojemontessori.com/do-pobrania/

Pracowaliśmy już m.in. z kartami PÓR ROKU, ZWIERZĘTAMI DOMOWYM (+figurki do dopasowania), warzywami (+rzeczywiste i sztuczne do dopasowania), OWOCAMI (+rzeczywiste i sztuczne), DINOZAURAMI (+figurki), minerałami (+rzeczywiste minerały), DARY JESIENI (+rzeczywiste dary).



TYDZIEŃ IV
6-10.04.2020

WIELKANOC

„Jakie są tradycje Świąt Wielkanocnych?” – próba odpowiedzi na pytanie na podstawie doświadczeń dzieci i opowiadania Agnieszki Galicy Bajeczka wielkanocna.

Rodzic czytając opowiadanie wyjaśnia, o jakich „kotkach” opowiada autorka tej historii.

BAJECZKA WIELKANOCNA

Wiosenne słońce tak długo łaskotało promykami gałązki wierzby, aż zaspane wierzbowe Kotki zaczęły wychylać się z pączków.
– Jeszcze chwilkę – mruczały wierzbowe Kotki – daj nam jeszcze pospać, dlaczego musimy wstawać?
A słońce suszyło im futerka, czesało grzywki i mówiło:
– Tak to już jest, że wy musicie być pierwsze, bo za parę dni Wielkanoc, a ja mam jeszcze tyle roboty.
Gdy na gałęziach siedziało już całe stadko puszystych Kotków, Słońce powędrowało dalej.
Postukało złotym palcem w skorupkę jajka – puk–puk i przygrzewało mocno.
– Stuk–stuk – zastukało coś w środku jajka i po chwili z pękniętej skorupki wygramolił się malutki żółty Kurczaczek.
Słońce wysuszyło mu piórka, na głowie uczesało mały czubek i przewiązało czerwoną kokardką.
– Najwyższy czas – powiedziało – to dopiero byłoby wstyd, gdyby Kurczątko nie zdążyło na Wielkanoc.
Teraz Słońce zaczęło rozglądać się dookoła po łące, przeczesywało promykami świeżą trawę, aż w bruździe pod lasem znalazło śpiącego Zajączka. Złapało go za uszy i wyciągnęło na łąkę.
– Już czas, Wielkanoc za pasem – odpowiedziało Słońce – a co to by były za święta bez wielkanocnego Zajączka? Popilnuj Kurczaczka, jest jeszcze bardzo malutki, a ja pójdę obudzić jeszcze kogoś.
– Kogo? Kogo? – dopytywał się Zajączek, kicając po łące.
– Kogo? Kogo? – popiskiwało Kurczątko, starając się nie zgubić w trawie.
– Kogo? Kogo? – szumiały rozbudzone wierzbowe Kotki.
A Słońce wędrowało po niebie i rozglądało się dokoła, aż zanurzyło złote ręce w stogu siana i zaczęło z kimś rozmawiać.
– Wstawaj, śpioszku – mówiło – baś, baś, już czas, baś, baś.
A to „coś” odpowiedziało mu głosem dzwoneczka: dzeń–dzeń, dzeń–dzeń.
Zajączek z Kurczątkiem wyciągali z ciekawości szyje, a wierzbowe Kotki pierwsze zobaczyły, że to „coś” ma śliczny biały kożuszek i jest bardzo małe.
– Co to? Co to? – pytał Zajączek.
– Dlaczego tak dzwoni? – piszczał Kurczaczek.
I wtedy Słońce przyprowadziło do nich małego Baranka ze złotym dzwonkiem na szyi.
– To już święta, święta, święta – szumiały wierzbowe Kotki, a Słońce głaskało wszystkich promykami, nucąc taką piosenkę:
W Wielkanocny poranek
dzwoni dzwonkiem Baranek,
A Kurczątko z Zającem
podskakują na łące.
Wielkanocne Kotki,
robiąc miny słodkie,
już wyjrzały z pączka,
siedzą na gałązkach.
Kiedy będzie Wielkanoc?
Wierzbę pytają.

Rodzic zadaje dziecku pytania: Kogo obudziło wiosenne Słonko? Dlaczego Słońce ich obudziło? Rodzic kolejno pokazuje przygotowane rekwizyty: gałązkę wierzby, kurczaka z wełny, czekoladowego zajączka, baranka z cukru. Rodzic mówi.: Z gałązek wierzby z „kotkami” robi się palmy wielkanocne, które święci się na tydzień przed Świętami Wielkanocnymi, w Niedzielę Palmową. Kurczaki, Zajączki, Baranki, to symbole Świąt. Te zwierzęce postacie ozdabiają stół wielkanocny i wkładane są do koszyczka wielkanocnego. Pokazujemy pusty koszyczek wielkanocny. W Wielką Sobotę święcone są wielkanocne koszyczki, które wypełniamy różnymi rodzajami pokarmów. Później porozmawiamy o tym, co wkłada się do koszyczka.
„Zagadki wielkanocne” – utrwalenie wiedzy o zwyczajach wielkanocnych (można wspomóc się ilustracjami).

– Usiadły na gałązce wierzby kotki, jak na obrazie.
Są szare, puchate, pewnie już wiesz, że to… (bazie)
– Gdy skorupka jajka pęka, wychodzi z jajeczka.
Wygląda wtedy jak mała, żółciutka kuleczka. (kurczak)
– Mogą zaszywać się w lesie lub skakać po łące.
Mogą też być czekoladowe to … (zające)
– Wełniane ma trzewiczki,
wełniane rękawiczki. (baranek)

Ćwiczenia ruchowych.
– „Skaczące żabki” – dziecko ustawia się w wyznaczonym miejscu przez rodzica (np. początek pokoju) i skacze do końca pokoju, naśladując żabki. Po drodze, na hasło hop, wykonują pełny obrót dookoła własnej osi.
– „Jajko na łyżce” – dziecko trzyma w rękach dużą łyżkę, a na niej ugotowane na twardo jajo. Jego zadaniem jest przejść po wyznaczonym torze w taki sposób, aby nie zrzucić jajka z łyżki.
Pomoce: łyżka, jajko ugotowane na twardo.
– „W koszyku” – dziecko staje naprzeciwko rodzica, który rzuca piłkę do dziecka, wymieniając przy tym nazwy różnych produktów spożywczych. Jeśli dany produkt jest w koszyku, dziecko łapie piłkę i odrzuca ją do rodzica, a jeśli produktu tam nie ma to dziecko nie łapie piłki. Pomoce: piłka.

Praca plastyczna:
„Koszyk wielkanocny”– cięcie, przyklejanie, ozdabianie.
Dzieci rysują na kartce koszyk wielkanocny (lub wycinają). Następnie z kolorowego papieru (lub gotowe z karty pracy) wycinają to, co powinno się w nim znajdować, i przyklejają do obrazka.
Karta pracy, str. 3

Zaprowadź królika do koszyczka zbierając po drodze pisanki - od największej do najmniejszej.
Karta pracy, str. 2

Połącz wierszyk (rodzic czyta) z odpowiednim obrazkiem.
Karta pracy, str. 4

Str. z kartami pracy (dla chętnych – można wykorzystać jeszcze inne karty).
http://ad.edutapia.pl/upload/files/pdf/Wielkanocne%20karty%20pracy%202.pdf

Historyjka o pisklęciu.
Dziecko układa historyjkę obrazkową. Opowiada, co się po kolei wydarzyło.
https://docer.pl/doc/nse50e8-

Siejemy rzeżuchę – zachęcamy do robienia codziennie zdjęć i obserwacji wzrostu nasion.
https://www.youtube.com/watch?v=WqUG3DAtC34
Moja po 2 dniach wygląda tak (wysiałam jeszcze wielkanocny owies – ciekawe czy urośnie do świąt?):






2.04.2020 DOMOWE MONTESSORI

Drodzy Rodzice. Tym razem chciałabym przedstawić Wam dział matematyczno-sensoryczny.
Metoda Marii Montessori polega na "podążaniu za dzieckiem" - czyli obserwacją i identyfikacją aktualnych zainteresowań dziecka i zapewnianiem mu odpowiednich do tych zainteresowań pomocy edukacyjnych.
Naukę matematyki według tej metody rozpoczyna się od zajęć z "konkretami", tj. przedmiotami, które za pomocą zmysłów ze sobą porównujemy - zanim dziecko nauczy się abstrakcyjnych pojęć związanych z systemem dziesiętnym ma do czynienia z przedmiotami w odpowiedniej skali (np. "złoty materiał") - dzięki temu może za pomocą dotyku "zobaczyć" różnicę między "1" a "10" a "100" a "1000". Kolejnym etapem jest nauka znaków odpowiadającym liczbom. Później dopiero wprowadza się działania na liczbach i rozwiązywanie zadań. Dzięki temu dziecko rozumie czym są działania liczbowe i skąd się biorą zamiast uczyć się sposobów rozwiązywania zadań "na pamięć".
Młodsze dzieci, zanim zajmą się pracą z pomocami matematycznymi, pracują z pomocami z działu SENSORYKI - stanowią one wprowadzenie do świata matematyki. 
Nasze PROMYKI (większość, jak już wspominałam) bardzo chętnie sięgają po takie pomoce dydaktyczne.
Zachęcam wszystkich rodziców, aby skorzystali z podpowiedzi lub przygotowali coś wg własnego pomysłu. Z tego co wiem, niektórzy już bawią się świetnie w domu ze swoim rodzeństwem.
Jeszcze raz dziękujemy za zdjęcia i czekamy na kolejne.

Pomysły na pisanie cyfr:
https://mojemontessori.com/kilka-pomyslow-na-pisanie-cyfr/
Matematyczne karty do pobrania:
https://mojemontessori.com/karty-z-cyframi-do-pobrania/
Szorstkie cyfry:
https://mojemontessori.com/pomysl-na-szorstkie-cyfry-na-uzytek-domowy-plik-do-pobrania/
Sensoryczna matematyka – przykłady:
https://dziecisawazne.pl/sensoryczna-matematyka/
Matematyka w ujęciu pedagogiki M. Montessori:
https://dziecisawazne.pl/kazde-dziecko-posiada-umysl-matematyczny-czyli-o-matematyce-w-ujeciu-pedagogiki-montessori/

Zachęcamy również do włączania telewizorów o godz. 11.40 program 2 TVP i aktywnego uczestnictwa w Wesołej nauce. Wielkie dzieła małych rąk – nauka przez zabawę (elementy matematyczne, językowe, przyrodnicze, ruchowe). Na pewno można też skorzystać z niektórych propozycji o godz. 11.05 Wesoła nauka – eksperymenty, fakty i ciekawostki.
POLECAMY



To już kolejne propozycje aktywności dla PROMYCZKÓW. Mamy nadzieję, że się spodobają i każdy znajdzie coś ciekawego dla siebie.
Pozdrawiamy i do szybkiego zobaczenia! Tęsknimy!!!

TYDZIEŃ III
30.03-03.04.2020 r.

PORZĄDKI W OGRODZIE
• „Jakie prace wykonujemy w ogrodzie po zimie?” – rozmowa na temat wiosennych porządków w domu i ogrodzie.
Rodzic przygotowuje zdjęcia wiosennych kwiatów (tulipan, krokus, przebiśnieg, żonkil), a między nimi: zabawki do piaskownicy, pogniecione papierki, piłki, rowerek/hulajnoga (lub zdjęcie przedstawiające te przedmioty), bluza, czapka z daszkiem.
Rodzic mówi: Wyobraź sobie, że to jest wiosenny ogród. W ogrodzie są kwiaty, które budzą się do życia po
zimie. Coś im przeszkadza rosnąć. Jak myślisz, kto zostawił te wszystkie rzeczy w ogrodzie? Trzeba pamiętać, aby odkładać swoje rzeczy na miejsce. Zachęcamy dziecko do zabrania przedmiotów, które przeszkadzają rosnąć kwiatom. Dziecko mówi, co to jest i gdzie powinno się znajdować. Rodzic tłumaczy: Ważne, aby sprzątać po sobie od razu, odkładać zabawki i ubrania na swoje miejsce. Opowiada o tym, jak należy zadbać o ogród, o kwiaty po zimie. Należy poodkrywać rośliny, które były zabezpieczone przed mrozem. Zgrabić liście pozostałe po jesieni.

Filmik Zwiastuny wiosny (kwiaty i ptaki): https://www.youtube.com/watch?v=rANDOonihZg

• Rozśpiewanie (zwracamy uwagę na dykcję dzieci).
Dziecko przykuca. Śpiewa pierwszą część rymowanki, powoli podnosząc się do góry, a drugą część – powoli przykucając. Dziecko powtarza za rodzicem: Słoń – ce wscho – dzi co – raz wy – żej (gama CDEFGAHC – do, re, mi, fa…) I za – cho – dzi co – raz ni – żej (gama od końca CHAGFEDC).

• „Fasolka w słoiku” – zakładanie uprawy fasoli.
Dziecko dostaje słoik, kawałek gazy, gumkę recepturkę, trzy ziarna fasoli. Dziecko nakłada gazę na słoik i naciąga gumkę recepturkę. Delikatnie robi palcem dołek w gazie. Kładzie ziarna fasoli na gazie. Rodzic zadaje pytania: Jak wygląda fasola? Czego potrzebuje, aby rosnąć? (wody, światła) Dziecko koneweczką nalewa wodę do słoika tak, aby gaza i ziarenka były zanurzone. Rodzic pyta: Jak myślisz, jak nasze ziarenka będą się zmieniać? Codziennie będziemy obserwować naszą uprawę. Ustawiamy słoik na parapecie.

Filmik instruktażowo-edukacyjny: https://www.youtube.com/watch?v=ht2GrMC2Lmw
Dziennik hodowli fasoli: https://www.printoteka.pl/jg/materials/item/3069

• Piosenka:
I. W naszym ogródeczku
zrobimy porządki }3razy
Wygrabimy ścieżki
przekopiemy grządki,
przekopiemy grządki raz, dwa, trzy.
II. Potem w miękką ziemię
wsiejemy nasionka }3razy
Będą się wygrzewać
na wiosennym słonku,
na wiosennym słonku raz, dwa, trzy.
III. Przyjdzie ciepły deszczyk
i wszystko odmieni }3 razy
W naszym ogródeczku
grządki zazieleni,
grządki zazieleni raz, dwa, trzy.
https://www.youtube.com/watch?v=fdhmWn8bi7o

• Wydawnictwo MAC udostępniło do wydruku karty pracy dla dzieci. Zachęcamy do korzystania.
Str. Kart pracy 36 i 37 (Rodzina w ogrodzie, Wiosenne kwiaty – strony PDF 38 i 39) https://flipbooki.mac.pl/przedszkole/druk/oia-aplus-kp-cz2.pdf
Można jeszcze dodatkowo wrócić do strony kart pracy 25-27.

• Dla chętnych – wywiad z BOCIANEM https://www.youtube.com/watch?v=PMUUm7Xx-Fw

Drodzy Rodzice.

Bardzo chciałabym Was zainspirować, a właściwie trochę zarazić moją pasją do pedagogiki Marii Montessori. Wasze dzieci bardzo chętnie pracują z pomocami, które systematycznie przygotowuję dla nich. Możecie państwo w swoich domach również przygotować kilka takich pomocy i przekonacie się, że wasze pociechy chętnie z nich skorzystają.
Powodzenia i miłej pracy!

Zaczniemy od ŻYCIA CODZIENNEGO (praktycznego).
Ćwiczenia małej motoryki – to nic innego jak precyzyjne ruchy dłoni i palców, których dobre wyćwiczenie gwarantuje bezbolesną naukę pisania.
Polecam stronę Montessori duże i małe
http://tosioweigraszki.blogspot.com/2017/01/montessori-prezentacja-pomocy-i-zycie.html

- przekładanie za pomocą szczypiec
- spinacze (można je przypinać do kartonu, kubeczka, rozciągniętego sznurka…
- śruby - dziecko odkręca i nakręca nakrętki na gwinty
- nakrętki – dopasowanie, zakręcanie, odkręcanie różnych pojemników
- nawlekanie koralików na sznurówkę
- pęseta - dziecku, które wyćwiczyło się już w przerzucaniu elementów przy pomocy szczypiec, można zaproponować coś trudniejszego, czyli małe koraliczki umieszczone na odwróconej podkładce pod mydło, które trzeba przenieść do pojemniczka przy pomocy pęsety
- przesypywanie sypkiego materiału z dzbanka do dzbanka (np. kasza) - to zadanie wstępne do nauki przelewania. Takie ćwiczenia na sucho, gdzie dziecko szlifuje umiejętność trzymania dzbanka
- zaraz po tym, jak dziecko nauczy cię przesypywać, możemy mu zaproponować przelewanie płynów z dzbanka do dzbanka
- gdy dziecko opanuje już przelewanie z dzbanka do dzbanka, można mu zaproponować różne inne wariacje na temat, na przykład przelewanie przez lejek albo nalewanie do linii, bądź nalewanie przy pomocy imbryka
- cięcie nożyczkami - dobrze jest jednak zacząć od cięcia np. plasteliny, która jest dość sztywna, później przejść do pasków kartonowych i ze zwykłego papieru. Z czasem można zabawę urozmaicać, dopasowując ją do tematu przewodniego, bądź komplikując wzory do wycięcia (linia, później łuk, ząbki, spirale i coraz bardziej skomplikowane wzory);
Nasze dzieci już w większości radzą sobie z takim wycinanie po śladzie różnych wzorów, ale są też osoby które nie wiedzą jeszcze jak poprawnie trzymać nożyczki – więc bardzo zachęcam do ćwiczeń!

Można jeszcze spróbować:
 przenoszenie płynów za pomocą zakraplacza
 przenoszenie przedmiotów pałeczkami do ryżu
 oddzielanie soli od kaszy za pomocą drobnego sitka
 układanie kamyków/koralików wzdłuż narysowanej linii
 dziurkowanie wzoru na papierze za pomocą szpikulca/pinezki
 dziurkowanie dziurkaczem ozdobnym
 rysowanie wzorów za pomocą kleju z brokatem w tubce (po linii)
 przyklejanie elementów na kartkę za pomocą pędzelka i kleju w płynie
 wyżymanie mokrej ściereczki
 przenoszenie wody z miski do miski za pomocą gąbki
 wyławianie przedmiotów za pomocą drobnego sitka (kulki, koraliki)
 przekładanie z miski do miski za pomocą łyżki


Zobacz, co możesz zrobić ze swoim dzieckiem w domu: wybierz na dzisiaj jedną czynność i spróbuj mu pokazać, jak to robisz. Przemyśl, co można uprościć i jak zrobić, by dziecko mogło możliwie samo pracować, powtarzając po Tobie. Umyj jeden talerz i spytaj dziecko, czy chciałoby umyć drugi. Nie krzycz jak będzie zużywać za dużo płynu, powtórz jak nabierasz go na gąbkę: „pokażę Ci jak nabieram płynu, o tyle!” I przede wszystkim, mamo, tato – wyluzuj. Powodzenia!

PRZYGOTOWYWANIE JEDZENIA
 obieranie mandarynki
 obieranie i krojenie banana
 krojenie jabłka (krajarka do jabłek)
 obieranie i krojenie jajka (krajarka do jajek albo nóż)
 obieranie marchewki, ogórka za pomocą obieraczki do warzyw



TYDZIEŃ II
23-27.03.2020

Witajcie ponownie!
Już wiosna (przynajmniej ta kalendarzowa).

Propozycje aktywności na pierwszy wiosenny tydzień. Zapraszamy do zabawy!

1.JESTEM WIOSNA

I.Idę, idę, idę prosto do was. (Dziecko i rodzic idą w miejscu, machając prawą dłonią.)
Idę, idę, słońce niosę wam. (Idą, machając lewą dłonią.)
Wszystkie śniegi stopię, (Stają, łapią się za ręce.)
zazielenię wszystkie lasy, (Podnoszą ręce do góry, stają na palcach.)
fiołki oraz bratki, (Opuszczają ręce, przykucają.)
patrzcie, dla was mam. (Podnoszą się i stają naprzeciw siebie.)

Ref.: Wiosna, wiosna, jestem wiosna. (Dłonie na biodra i kołyszą się w rytm muzyki.)
Patrzcie, jaką piękną suknię mam. jw.
Wiosna, wiosna, jestem wiosna. jw.
Najpiękniejsza z wszystkich dam. jw. – 2X

II. Wszędzie zieleń, czerwień, złoto, błękit. (Stają twarzą do siebie.)
Oczy kwiatów w słońce patrzą już. (Patrzą w sufit i mrugają oczami.)
Cieszcie się wraz ze mną. (Obrót w prawo.)
Podziwiajcie mą pogodę. (Podnoszą ręce do góry, stają na palcach.)
Chodźcie do mnie wszyscy, (Opuszczają ręce, przykucają.)
zaśpiewajmy znów. (Podnoszą się i stają naprzeciw siebie.)
https://www.youtube.com/watch?v=EDdGL1jxCdU

2.„Ptaki” – zabawa orientacyjno-porządkowa.
Dziecko biega po pokoju, poruszając rękoma jak skrzydłami – naśladują lot ptaków. Gdy rodzic wymienia nazwę ptaka, dziecko zatrzymuje się i naśladuje odgłosy: bocian (kle, kle, kle), kukułka (kuku, kuku), dudek (tu, tu, tu).

3.„Zapraszamy do nas, ptaszki!” – rozmowa na temat powracających wiosną ptaków na podstawie doświadczeń dzieci i zagadek Dudkowe zgadywanie Anny Sójki.
Witamy ptaki powracające już z ciepłych krajów. Przylatują do nas, aby założyć gniazda, złożyć jaja i je wysiedzieć oraz uczyć swoje pisklęta latać i samodzielnie żyć.
Rodzic pokazuje zdjęcia lub ilustracje wędrujących ptaków (można razem poszukać w Internecie): czapli, jaskółki, kukułki, kosa, bociana i omawia je z dzieckiem.
Potem rodzic czyta zagadki, dziecko je odgaduje i odszukuje odpowiednie zdjęcie.

- Stoi sobie w trzcinach, wdzięcznie szyję zgina,
w wodzie się nie tapla, bo nie kaczka to, lecz… (czapla)
(Można dodatkowo zaproponować zabawę - Dziecko poruszają się jak czapla: chodzi, gwałtownie zginając nogi, głowę trzymają wysoko, ręce opuszczone wzdłuż ciała.)
- W piękny fraczek ubrana nad stawem zatacza kółka.
Lata nisko – deszcz wróży czarno-biała… (jaskółka).
(Dziecko pochylają się, ręce trzymają rozpostarte na boki i porusza się szybko po pokoju.)
- Podrzuca innym jajka ptasia mama – szachrajka,
ma szaro-czarne piórka i kuka – to… (kukułka).
(Dziecko rzuca do rodzica piłeczkę i odwrotnie – tak jak kukułka podrzuca jajka.)
- Gdy mówi „coś bym dziś zjadł”, to zwykle szuka żab,
rozpoznasz go po klekocie. Już wiesz, kto to? Tak! To… (bociek).
Dzieci, na sygnał N., stają na jednej nodze i uderzają w dłonie wyprostowanymi rękami, mówiąc kle,
kle.
- Żółty dziób, brunatne pióra, mógłby śpiewać w wielu chórach,
bo ma melodyjny głos i szybko się uczy… (kos).

4.„Tworzymy kwiaty” – malowanie na folii plastikowej.
Dziecko maluje farbami kwiaty na folii plastikowej. W czasie malowania można posłuchać utworu Piotra Czajkowskiego Walc kwiatów (z internetu) lub innego dowolnego utworu instrumentalnego (z CD).
Gdy prace wyschną, rodzic może przykleić je do szyby okiennej.

5.„Kwiaty” – opowieść ruchowa.
Dziecko, słuchając opowiadania, powoli wstaje (od leżenia do stania na palcach).
Wyobraź sobie, że jesteś bardzo malutkim nasionkiem (dziecko – skulone – leży na podłodze). Czujesz, że robi się coraz cieplej (porusza się), czujesz, jak pada na ciebie ciepły wiosenny deszczyk (dziecko – nadal zwinięte
w kłębek – kuca). Czujesz, jak wyrasta z ciebie kiełek (dziecko powoli prostuje palec wskazujący i unosi go nad głowę). Bardzo lubisz, jak grzeją cię ciepłe promienie słoneczne. Do wzrostu jest ci też potrzebna woda, dlatego cieszysz się na każdą kroplę deszczu. Jesteś już tak wysoki, że swoimi płatkami próbujesz dosięgnąć słońca (dziecko staje na palcach z wyciągniętymi do góry rękoma i porusza palcami). Ach, jaka piękna wiosna!

6. Karty pracy.



TYDZIEŃ I
16-20.03.2020

Zachęcamy do zabaw i ćwiczeń z dziećmi w domu. Przesyłamy kilka propozycji i pozdrawiamy.

Zajęcia o emocjach – zdziwienie zmianami zachodzącymi na wiosnę.

– Czy to już wiosna? – słuchanie wierszyka i rozmowa na jego temat.

Czy to już wiosna?
Dominika Niemiec

Jeszcze kilka chwil temu,
kilka dni wstecz,
było zimno i plucha.
A dziś... O! – dziwna rzecz...
Spoglądam za okno.
O! Słońce radośnie świeci.
Na taką właśnie pogodę
czekały wszystkie dzieci.
Wychodzę na spacer
i widzę zadziwiony,
że wiosna zaczyna
zielenić drzew korony.
Na grządkach pierwsze kwiatki
nieśmiało wznoszą swe główki.
O! Nawet zauważyłem
wesołe boże krówki.
Słonko swymi promieniami
łaskocze mnie ciepłem po twarzy.
A mnie nieco zdumionemu
wiosna w pełni się marzy.

Rozmawia z dziećmi na temat wiersza: Jak się czuł bohater w wierszu? Co go zaskoczyło? Czy ciebie też zaskoczyły już jakieś oznaki wiosny? Czy zdziwiłeś/aś się kiedyś w innej sytuacji? Co się wtedy wydarzyło? Kiedy jeszcze można być zdziwionym?

„Dziwne sytuacje” – zabawa pantomimiczna.
Rodzic prosi dziecko, aby pokazało zdziwioną minę za każdym razem gdy usłyszy dziwne zdanie.
Rodzic kolejno odczytuje zdania, obserwując mimikę dziecka: Dziś na śniadanie zjadłam skarpetki. Wstałam wcześnie, ale nie byłam zmęczona. Przyleciałam do pracy rakietą. Jak co dzień rano, wypiłam kawę w ulubionej filiżance. Wszystkie dzieci przyszły dziś do przedszkola przebrane za pszczółki. Po porannej, zabawie i śniadaniu rozpoczęły się zajęcia. Pani przeczytała dzieciom wiersz w języku jaskiniowców i nic z niego nie rozumiały. Wiersz, opowiadał o nadchodzącej wiośnie. Jednym z pierwszych jej zwiastunów były rosnące na drzewach wielkanocne zające z czekolady. Wiosna zapowiadała także swoje przyjście małymi kwiatkami na rabatkach. Tak jak bohater wierszyka rozmarzyłam się, że niedługo przyjdzie mroźna wiosna.

Pośpiewajmy razem „Wkrótce wiosna”.

I. Pierwszy obudził się pierwiosnek
Potem chochoły spadły z róż.
Skowronek śpiewem wołał wiosnę,
żeby na pole przyszła już!
Refren: Bo zima, bo zima
każdemu obrzydła!
Niech słońce jej da pstryczka w nos!
Niech wiosnę, niech wiosnę
przyniosą na skrzydłach
bociek, jaskółka, szpak i kos.
II. Złoto błysnęło na leszczynach
Zapach obudził senny ul.
Wiosenną orkę chcą zaczynać
głodne gawrony z pustych pól.
Refren: Bo zima, bo zima…






23 września zawitała do naszej grupy PANI JESIEŃ. W koszyku przyniosła ze sobą dary: kolorowe liście, jarzębinę, owoce jadalne i te, których nie jemy (orzechy, kasztany, żołędzie, szyszki). Dzieci świetnie radziły sobie z ich nazywaniem, segregowaniem. Opowiadały jakie zmiany zachodzą w przyrodzie, przypominały sobie jaka była pora roku, a jaka właśnie nadeszła; jak nazywa się obecny miesiąc…
Bawiły się przy tym DOSKONALE! Nawet tańczyły z JESIENIĄ i śpiewały piosenkę „Kolorowe listki"



Obserwuje, poznaje, doświadczam – przygotowanie do matematyki
wg Montessori.

Wielu ludzi traktuje matematykę jako szczególnie trudny obszar wiedzy.
M. Montessori znalazła sposób, który przezwycięża bariery natury psychologicznej, a nawet nie dopuszcza do ich powstania. Odkryła ona, że, jeśli w odpowiednim czasie i w odpowiedni sposób wesprzemy małe dziecko, to będzie ono uczyło się czytania i pisania z zachwytem, nie napotykając na żadne trudności.
Dziecko bardzo wcześnie, już nieświadomie rejestruje matematyczne zdarzenia w życiu codziennym, ponieważ człowiek jest produktem swojego środowiska. Tak, jak nasze ciało zbudowane jest z materii naszej ziemi, tak umysł nasz odzwierciedla matematyczną jakość naszego wszechświata. Społeczeństwo zmusiło nas do wymyślenia matematycznych wielkości określających masę, ciężar, obliczenia, itd. Montessoriańskie materiały matematyczne posiadają konkretną podstawę dla wielkości. Stwarzają one dziecku, które nie ukończyło jeszcze szóstego roku życia, możliwość poznawania liczb i ich wartości różnymi sposobami: najpierw są to liczby „od 1 do 10”, następnie…………….
Materiał przygotowujący dziecko do matematyki stanowi tzw. „zmaterializowaną abstrakcję”. Umożliwia on klasyfikację i analizę cech oraz prowadzi do rozwoju matematycznego.
Materiał sensoryczny odgrywa rolę pośredniego przygotowania do matematyki.
Także kolejny aspekt materiału sensorycznego jest bardzo ważny: szereg materiału składa się każdorazowo z 10 pojedynczych części, i czasami są to jednostki miary „od 1 cm do 10 cm, 1 cm2 do 10cm2 lub 1cm3 do 10 cm3”..
Poza tym materiał sensoryczny przyczynia się do doskonalenia koordynacji ruchów. Dzięki dodatkowemu wprowadzaniu mowy dochodzi do doświadczenia zmaterializowanej abstrakcji (pary, kontrasty, gradacja, lekcja trzech poziomów, zabawa na oddalanie).
Materiał sensoryczny stymuluje koncentrację przede wszystkim u trzy- i czterolatków. Jest kluczem do poznawania środowiska i środkiem do zmaterializowanej abstrakcji.
Wg. Marii Montessori materiał zmysłowy stanowi zmaterializowaną abstrakcję. Tym pojęciem podkreśla rolę materiału zmysłowego w ogólnym procesie rozwoju dziecka. Pojęcie to nie oznacza, że dziecko opracowuje abstrakcyjnie wyizolowane wyobrażenia o świecie. Intencją Montessori było ukazanie zależności pomiędzy przedmiotami i poznanie ich przez własne odkrycia dziecka. Na podstawie tego materiału dziecko poznaje słownictwo, a pojęcia to nie są puste słowa, lecz nazwy przedmiotów zawsze w połączeniu z konkretnym materiałem. Dzięki materiałowi zmysłowemu znaczenie pojęć jest dla dziecka zawsze jasne, gdyż dziecko ma możliwość doświadczania ich właściwości.
My również będziemy „bawić się” matematyką. Rozpoczęliśmy zajęcia od poznania liczb 1-3 przy pomocy klocków, z których wykonywaliśmy odpowiednie ćwiczenia. Połóż jeden klocek pod 1, dwa klocki pod 2… Postaw wieżę pod 1, zbuduj wieżę z dwóch klocków i postaw ją pod 2… Przy okazji ćwiczyliśmy pojęcia pod, nad, obok… I co ważne ćwiczyliśmy motorykę małą oraz koordynację wzrokowo-ruchową.
Nie dla wszystkich było to takie proste, ale ćwiczyliśmy te zabawy indywidualnie po południu.
Dla niektórych przedszkolaków 1, 2, 3 – to za mało! Chętne osoby mogły jeszcze poćwiczyć liczenie i dopasowanie do większych liczb.


PROMYKOWE URODZINY
Jednym z elementów przygotowania dzieci do udziału w życiu społecznym są ćwiczenia związane z troską o wspólnotę. Celem tych ćwiczeń jest przyswojenie dzieciom zasad dobrego wychowania oraz kulturalnego zachowania się w kontaktach z innymi. Mamy na myśli zasady dotyczące witania się, pozdrawiania, żegnania, zachowania się przy stole podczas posiłku oraz odpowiedniego zachowania się w miejscach publicznych, np. kinie, teatrze, cudzym domu i podczas różnych okoliczności. Wprowadzeniu dziecka w kulturę bycia służy też rytuał urodzinowy z wykorzystaniem tzw. „urodzinowego słoneczka”. To także pokazanie dzieciom sposobu celebrowania urodzin.
My również w grupie PROMYKI postanowiliśmy w ten sposób świętować urodziny. Na środku dywanu układane jest urodzinowe słoneczko, na każdym promieniu widnieją napisy z nazwami miesięcy. Dziecko wędruje dookoła słońca począwszy od miesiąca w którym się urodziło, po drodze mówimy wierszyk o mijający czasie oraz kolejno wypowiadamy miesiące, akcentując w ten sposób upływ jednego roku życia. I tak dziecko okrąża słoneczko tyle razy, ile skończyło lat. W czasie okrążania słoneczka odwołujemy się do ważniejszych wydarzeń w życiu dziecka od urodzenia np. zdjęcie ze szpitala, pierwszy ząbek, pierwsze samodzielne kroki, pierwszy wyjazd wakacyjny itp. Potem zapala się świeczki urodzinowe, dzieci śpiewają piosenkę urodzinową i składają życzenia, po czym następuje poczęstunek. Przy okazji tego rytuału dzieci dowiadują się o zmianach zachodzących w życiu człowieka.
W miesiącu wrześniu obchodziliśmy urodziny Mateusza, Oliwii oraz Wiktora.


Kim zostanę jak będę duży?

Celem projektu jest zapoznanie dzieci z różnymi zawodami.

Cele szczegółowe:
- rozwijanie samodzielności, kreatywności i innowacyjności dzieci,
- zapoznanie z atrybutami poszczególnych zawodów,
- poznanie pracy zawodowej własnych rodziców oraz rodziców innych dzieci,
- poszerzenie zasobu słownictwa o nieznane dotąd wyrażenia związane z określoną profesją,
- tworzenie warunków do różnorodnej aktywności w toku wykonywania poszczególnych zadań,
- dostarczenie dzieciom nowych przeżyć i wrażeń,
- włączenie w życie przedszkola rodziców oraz przedstawicieli środowiska lokalnego.

Termin realizacji projektu:
od września 2019 r. do 30 czerwca 2020 r.

W miesiącu wrześniu nasza grupa poznała zawód LEKARZA na podstawie wiersza „Chory kotek” Stanisława Jachowicza. Dzieci wzięły udział w warsztatach teatralnych – DZIECKO WIDZEM I AKTOREM.
Najpierw były widzami, a potem chętne osoby wcieliły się w role kotka lub lekarza. Omówiono przy okazji pojęcia: choroba, zdrowe odżywianie, widownia, scena, aktor. Poznano nowe wyrazy, m.in. STETOSKOP, INSCENIZACJA.

Zorganizowano w sali kącik związany właśnie z tym zawodem - ilustracje, atrybuty danego zawodu.

Zostanie również założona „Przedszkolna księga zawodów”, która systematycznie będzie się powiększała – księga z ilustracjami wykorzystanymi z kącika i uzupełnianie o koleje zawody.


Mam sprawne ręce i ciało”

Realizacja programu: gr PROMYKI.
Czas realizacji: rok szkolny 2019-2020.
Opracowanie: Ewa Piotrowska – nauczyciel, pedagog specjalny, terapeuta ręki.

Inspiracją do opracowania innowacji stały się dla mnie własne obserwacje oraz refleksje nauczycieli i rodziców. Zauważono tendencję do spadku sprawności motorycznej i manualnej dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Obniżyła się sprawność ruchowa rąk; objawiająca się np. poprzez późne nabywanie umiejętności związanych z samoobsługą (ubieranie się, zapinanie guzików, wiązanie sznurowadeł), trudności
w posługiwaniu się nożyczkami; niska sprawność manualna pociąga za sobą obniżony poziom graficzny pisma (obniżona sprawność grafomotoryczna), w późniejszym wieku wolne tempo pisania.
Na rozwój manualny wpływa ogólny rozwój fizyczny dziecka. Pozwólmy więc im biegać, skakać, wspinać się, czołgać. Bardzo ważnym elementem w nabieraniu płynności ruchów jest samoobsługa dziecka: wiązanie butów, zapinanie guzików, itp. Budowanie, lepienie, majsterkowanie, wycinanie to również baza do usprawniania precyzji rąk.
Zanim przystąpimy do zadań typowo pisemnych, warto zastosować ćwiczenia ruchowe, które pomogą dziecku rozładować zbyt duże napięcie mięśni i będą dobrą rozgrzewką przed zadaniami typu kartka-ołówek.
Nauka pisania poprzedzana jest ćwiczeniami w pisaniu motywów szlaczków, które zawierają
w sobie wszelkie możliwe elementy liter: koła, pętle, łuki, kreski. Przy tym ćwiczą one płynność ruchów ramienia i dłoni: w prawo, w lewo, w dół, w górę.
Dziecko z dużym napięciem mięśni palców nadmiernie przyciska ołówek, rysuje linie grube, czasem przedziera papier, co wpływa na estetykę pracy. Linie są krzywe, przedmioty duże, gdyż dziecko nie umie opanować ruchu.
Dzieci o małym napięciu mięśniowym również mają problemy z rysowaniem. Kreślą linie nikłe „drżące”, niepewne. Rysują przedmioty małe, których wielkość uniemożliwia umieszczanie szczegółów.
Głównym celem programu jest usprawnianie i wspomaganie dziecka w osiągnięciu optymalnego poziomu w zakresie samoobsługi oraz doskonalenie sprawności manualnej i grafomotoryki poprzez usprawnianie funkcji percepcyjno-motorycznych.

W miesiącu wrześniu rozwijaliśmy ogólną sprawność ruchową poprzez wykonywanie ćwiczeń lokomocyjnych, skocznych, równoważnych, zwinnościowych, rzutnych, kopnych, koncentrujących uwagę. Bawiliśmy się i ćwiczyliśmy koordynację obustronną oraz ruchy naprzemienne; wykonywaliśmy ćwiczenia i zabawy rozwijające schemat ciała i orientację przestrzenną.


Zadania do codziennej realizacji:

Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań – zachęcanie dzieci do wspólnej, kulturalnej zabawy. Wdrażanie do dzielenia się zabawkami z innymi dziećmi.
Zabawy z „Powitankami” – wytwarzanie miłej i życzliwej atmosfery w grupie.
Ćwiczenia i zabawy ruchowe o poranku.
Zabawy z rymowankami i piosenkami – doskonalenie orientacji w schemacie ciała
i rozluźnienie emocji.
Zabiegi higieniczne po zabawie i przed posiłkami – wdrażanie do dbałości o higienę, zdrowie, nabywanie sprawności w czynnościach samoobsługowych.
Wdrażanie do codziennego obcowania z książką: samodzielne przeglądanie książek, zachęcanie do opowiadania i wymyślania własnych historyjek oraz słuchanie tekstów czytanych przez nauczyciela.
Zabawy w ogrodzie przedszkolnym – bezpieczne korzystanie ze sprzętu, zachęcanie
do wspólnych zabaw tematycznych i ruchowych.
Wdrażanie do spokojnego i cichego mówienia do drugiej osoby.
Wspomaganie dzieci w zdobywaniu umiejętności kulturalnego spożywania posiłków.
Wdrażanie do nawyku prawidłowej postawy we wszystkich sytuacjach i czynnościach dnia codziennego.
Kształtowanie umiejętności wyciszania się, relaksu, odpoczynku.
Wdrażanie do dbania o porządek w sali – kształtowanie odpowiedzialności za wspólną przestrzeń.
„Krąg przyjaciół” – rozmowa o minionym dniu: zabawach w sali i ogrodzie, zajęciach, bohaterach z opowiadań, wspólnych tańcach. Dzieci powtarzają aktualnie poznawaną piosenkę. Mówią, co się im najbardziej podobało. Przypominają sobie, czy może warto komuś z grupy za coś podziękować lub kogoś przeprosić – podchodzą podają dłoń. Nauczyciel pobudza ciekawość dzieci tym, co wydarzy się następnego dnia.
Zajęcia wyrównawcze i rozwijające – zabawy ćwiczące umiejętności grafomotoryczne, manualne, słowne, matematyczne.
Zabawy dowolne w kącikach zainteresowań, kształtowanie umiejętności cichej i spokojnej zabawy.



PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC WRZESIEŃ

Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:

Przypomnienie i poznanie imion dzieci w grupie przedszkolnej.
Kształtowanie umiejętności przedstawiania się.
Zapewnienie dzieciom poczucia bezpieczeństwa w przedszkolu.
Zapoznanie z budynkiem i ogrodem przedszkolnym.
Rozwijanie umiejętności samoobsługowych.
Integracja grupy.
Zapoznanie dzieci z zasadami panującymi w przedszkolu.
Wspólne tworzenie kodeksu grupy.
Wyrabianie nawyku używania słów: dzień dobry, do widzenia, proszę, dziękuję, przepraszam.
Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
Kształtowanie umiejętności rozpoznawania zapisu swojego imienia.
Rozwijanie sprawności manualnych i inwencji twórczej.
Rozwijanie umiejętności werbalnego wyrażania uczuć, zdobywanie umiejętności odgrywania roli.
Wdrażanie do swobodnego wypowiadania się na temat wakacji.
Zapoznanie dzieci z cechami charakterystycznymi dla lata. Czytanie globalne wyrazu lato.
Kształtowanie umiejętności współpracy oraz słuchania innych i czekania na swoją kolej.
Rozwijanie umiejętności matematycznych poprzez klasyfikowanie przedmiotów według jednej cechy.
Uświadomienie dzieciom różnorodności miejsc spędzania wakacji.
Rozwijanie wrażliwości i wyobraźni muzycznej.
Oswajanie lęku związanego z rozstaniem z rodzicami.
Zapoznanie z mapą Polski, kształtowanie umiejętności rozpoznawania charakterystycznych elementów dla krajobrazów górskiego i nadmorskiego.
Wyrabianie ogólnej sprawności ruchowej dzieci.
Usprawnianie narządu artykulacyjnego poprzez wyraźne wymawianie spółgłosek.
Wdrażanie do bezpiecznego korzystania ze środków transportu.
Kształtowanie umiejętności wypowiadania się na temat domu jako miejsca swojego zamieszkania.
Zwrócenie uwagi na to, komu i w jakich sytuacjach można podawać swój adres, a komu nie.
Wspomaganie dzieci w umacnianiu poczucia własnej wartości.
Kształtowanie poczucia przynależności do rodziny.
Poznawanie podstawowych zasad poruszania się pieszego. Wdrażanie do zachowania bezpieczeństwa na drodze.
Wdrażanie do zachowania bezpieczeństwa na placu zabaw.
Kształtowanie cierpliwości, umiejętności czekania na swoją kolej.
Kształtowanie postawy odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo.
Wdrażanie zasad bezpiecznego kontaktu ze zwierzętami.
Uwrażliwienie dzieci na zachowanie ostrożności w kontaktach z nieznajomymi.
Zapoznanie dzieci z numerami alarmowymi.
Rozwijanie umiejętności klasyfikowania/grupowania przedmiotów.
Kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała.
Doskonalenie czynności samoobsługowych związanych z higieną.
Zapoznanie się dzieci ze zmysłami.
Rozpoznawanie i nazywanie przyborów toaletowych.
Klasyfikowanie przedmiotów funkcjonalnie ze sobą powiązanych.
Wyrabianie nawyku dbania o swoje ciało – wzrok, oczy.
Rozwijanie umiejętności klasyfikowania przedmiotów pod względem przeznaczenia i wielkości.
Wyrabianie nawyku częstego i dokładnego mycia rąk.
Kształtowanie świadomości ekologicznej.
Zapoznanie z pracą lekarza i pielęgniarki, przełamywanie lęku przed wizytą u lekarza i rozumienie konieczności przyjmowania leków w razie choroby.
Pobudzanie do działań artystycznych, m.in. teatralnych, muzycznych.
Kształtowanie umiejętności łączenia przyczyny ze skutkiem.




PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC PAŹDZIERNIK

Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:

Rozróżnianie i nazywanie popularnych warzyw, owoców.
Kształtowanie umiejętności łączenia elementów w pary według wybranej cechy (rodzaj).
Uświadomienie dzieciom, że grzyby dzielimy na jadalne i trujące.
Poszerzenie wiedzy przyrodniczej o nazwy grzybów.
Kształtowanie umiejętności dzielenia wyrazów na sylaby.
Kształtowanie umiejętności przeliczania elementów w zbiorze oraz określenia, w którym zbiorze jest mniej, więcej lub tyle samo.
Poszerzenie wiedzy przyrodniczej – rozpoznawanie liści i łączenie ich z odpowiednim owocem.
Zapoznanie dzieci z zasadami bezpiecznego zachowania w kuchni.
Promowanie zasad zdrowego żywienia.
Kształtowanie sprawności ruchowej oraz motoryki całego ciała.
Promowanie zasad zdrowego żywienia – uświadomienie jakie produkty warto jeść często.
Kształtowanie umiejętności współpracy w grupie.
Kształtowanie koordynacji wzrokowo-ruchowej.
Doskonalenie motoryki dużej. Wzmacnianie siły ramion, nóg i tułowia.
Uświadomienie dzieciom znaczenia ruchu w życiu człowieka.
Kształtowanie umiejętności samodzielnego ubierania się.
Wyrabianie nawyku higieny jamy ustnej.
Kształtowanie umiejętności łączenia przyczyny ze skutkiem.
Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
Rozpoznawanie i nazywanie własnych emocji – eliminowanie strachu przed stomatologiem.
Wdrażanie dzieci do rozpoznawania stanów emocjonalnych po wyrazie twarzy.
Kształtowanie umiejętności rozróżniania prawej i lewej strony ciała.
Rozbudzanie u dzieci zainteresowania zmianami zachodzącymi w przyrodzie oraz doskonalenie umiejętności dostrzegania tych zmian.
Rozwijanie umiejętności matematycznych – porównywanie wielkości drzew, posługiwanie się określeniami: wysokie, niskie.
Rozwijanie kreatywności poprzez działania plastyczne. Zapoznanie z barwami podstawowymi i pochodnymi.
Kształtowanie umiejętności interpretacji utworu muzycznego za pomocą ruchu.
Rozwijanie kreatywności dzieci w swobodnych działaniach.
Zachęcanie do aktywności ruchowej, zabaw na świeżym powietrzu oraz uprawiania sportu.
Rozwijanie zainteresowań przyrodniczych, poszanowania dla zwierząt.
Rozwijanie umiejętności uważnego słuchania, cierpliwość i koncentracji.
Rozwijanie zdolności improwizacyjnych (muzyka), kreatywności.
Kształtowanie umiejętności odpowiedniego zachowania się w miejscach publicznych.
Uwrażliwianie na sztukę. Pobudzanie do działań artystycznych.
Wspomaganie prawidłowego rozwoju narządów artykulacyjnych i oddechowych.
Wyrabianie odwagi i śmiałości.
Rozwijanie twórczego myślenia podczas rozwiązywania i wymyślania zagadek.


„Na straganie”

Jesień to taka pora roku kiedy dzieci poznają nowe owoce, warzywa lub przypominają sobie ich nazwy. W październiku właśnie dużo na ten temat mówiliśmy. Poznawaliśmy owoce i warzywa w ciekawy sposób – polisensoryczny (czyli różnymi zmysłami: wzrokiem, smakiem, dotykiem i węchem). Co prawda, nie zawsze wszystkim udało się odgadnąć jaki smakołyk dotykają, wąchają lub smakują – ale chętnych do zabawy nie brakowało.
W drugim tygodniu października dzieci ponownie uczyły się być aktorami. Na początku to nauczyciel przedstawił wiersz - „Na straganie” z użyciem naturalnych warzyw lub ilustracji. Dzięki temu przedszkolaki doskonaliły umiejętność uważnego odbioru utworu literackiego Jana Brzechwy. Potem PROMYKI wcieliły się w rolę warzyw rozwijając aktywność twórczą. Utrwaliły pojęcia związane z teatrem (teatr, widz, aktor, narrator, widownia, scena).
Rozpoznawały naturalne warzywa i dopasowały je do ilustracji. Była również praca w parach z użyciem przygotowanych puzzli (to wcale nie było takie łatwe porozumieć się z partnerem).
Oczywiście były też zabawy ruchowe związane z tematem.

Na zajęciach rozwijających i wyrównawczych można było doskonalić swoje umiejętności poprzez dopasowywanie warzyw do kart pracy, uczyć się dopasowania takich samych warzyw i podpisów (czytanie globalne). Rozwijać się matematycznie - przyporządkować cyfry do odpowiedniej liczby warzyw. Pograć w „dobble smakowite” – ćwicząc przy tym nazwy owoców lub warzyw oraz rozwijając percepcję wzrokową.
Poza tym popołudniami chętne osoby mogą uczestniczyć w ćwiczeniach motoryki małej poprzez pracę z pomocami manipulacyjnymi, sensorycznymi.



Kim zostanę jak będę duży?
W październiku poznawaliśmy kolejne zawody – stomatologa oraz fryzjera. Dzieci bardzo chętnie przygotowywały kolejne karty do naszej KSIĘGI ZAWODÓW. Znają dużo atrybutów danego zwodu.
Podczas wycieczki do Salonu Fryzjerskiego przedszkolaki mogły poszerzać zasób słownictwa o nieznane dotąd wyrażenia związane z zawodem fryzjera; przełamać nieśmiałości w stosunku do osób obcych; rozwijać umiejętność układania pytań; poznać miejsca pracy w najbliższym otoczeniu.


Na jesiennych ścieżkach – warsztaty z rodzicami.
Kap, kap, kap – krople deszczu łap… tak nasze pociechy śpiewały na jesiennych warsztatach z rodzicami. Były jeszcze tańce i wierszyki o jesieni. Potem oczywiście wspólna praca przy stolikach – JESIENNE OBRAZKI. Każdy mógł spróbować swoich sił plastyczno-manualnych. Jak widać chętnych nie brakowało. Żeby wyczarować piękne obrazki potrzebowaliśmy tylko kolorowe kartki, liście, patyki, pastele, klej i trochę inwencji twórczej.
Bardzo dziękujemy Rodzicom, Babciom i Dziadkom za zaangażowanie.



Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne – na miesiąc listopad:
• Rozwijanie umiejętności prawidłowego nazywania członków rodziny.
• Wdrażanie do umiejętności globalnego czytania wyrazów: mama, tata, brat, siostra.
• Kształtowanie umiejętności wypowiadania się na temat swojej rodziny, pogłębianie więzi rodzinnej.
• Wdrażanie dzieci do prawidłowego i bezpiecznego korzystania z urządzeń elektrycznych znajdujących się w domu i przedszkolu.
• Zapoznanie dzieci z przedmiotami codziennego użytku z dawnych czasów.
• Kształtowanie postawy szacunku wobec osób starszych.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej, ekspresji ruchowej.
• Rozwijanie u dzieci zwinności i równowagi. Wzmacnianie mięśni kręgosłupa i grzbietu.
• Kształtowanie nawyku prawidłowego oddechu.
• Doskonalenie małej motoryki oraz kształtowanie sprawności manualnej.
• Rozwijanie spostrzegawczości oraz doskonalenie technik zapamiętywania.
• Rozwijanie pamięci wzrokowej i słuchowej.
• Kształtowanie umiejętności analizy i syntezy sylabowej.
• Doskonalenie umiejętności prawidłowego posługiwania się liczebnikami głównymi i porządkowymi.
• Kształtowanie umiejętności przeliczania na konkretach w zakresie 6.
• Doskonalenie umiejętności rozumienia swoich uczuć i emocji związanych z pogodą.
• Poszerzenie słownika czynnego dzieci o pojęcia dotyczące zjawisk przyrodniczych.
• Zapoznanie z obiegiem wody w przyrodzie.
• Wyjaśnienie znaczenia deszczu dla ludzi, roślin i zwierząt.
• Rozbudzanie ciekawości świata oraz prowadzenie obserwacji i wyciągnięcie wniosków z doświadczeń.
• Dostrzeganie rytmu i następstwa dnia i nocy.
• Rozwijanie umiejętności rozróżniania pór roku i obserwowania pogody.
• Kształcenie umiejętności odkodowywania i kodowania informacji oraz rozwijanie umiejętności logicznego myślenia i klasyfikowania.
• Kształtowanie postawy szacunku do historii naszego kraju, symboli narodowych, właściwego zachowania podczas uroczystości.
• Poszerzanie wiedzy na temat własnej ojczyzny.
• Rozwijanie u dzieci wrażliwości słuchowej w zabawach związanych z rozpoznaniem głosów zwierząt.
• Rozwijanie słownika dzieci przez wprowadzenie pojęć: ssaki, ptaki, ryby – klasyfikowanie zwierząt.
• Kształtowanie odpowiedzialności za swoje zwierzę oraz umiejętności wypowiadania się na forum grupy na temat swojego ulubionego zwierzęcia.
• Poszerzenie wiedzy dzieci dotyczącej pracy weterynarza.
• Poznanie zwyczajów wybranych zwierząt zapadających w sen zimowy.
• Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania opowiadania i wypowiadania się na jego temat.
• Kształtowanie umiejętności uważnej obserwacji przyrody (dostrzeganie zmian zachodzących w przyrodzie w związku z nadejściem zimy).
• Rozpoznawanie i nazywanie kilku wybranych gatunków ptaków zimujących w Polsce.
• Wdrażanie do mądrego i odpowiedzialnego dokarmiania zwierząt w czasie zimy.
• Kształtowanie umiejętności bezpiecznego postępowania wobec zwierząt.
• Rozwijanie wrażliwości i wyobraźni plastycznej.
• Doskonalenie umiejętności współdziałania.



Teatr z łyżek.
Inscenizacja "Kłopoty łyżki" opowiada historię o mamie łyżce i jej małych córkach. Mama jest bardzo zaangażowana w dobre wychowanie swoich dzieci i dba o ich maniery. Pewnego dnia rodzina łyżek dostaje zaproszenie na imieniny od wujka Widelca.
Nie wystarczy mówić “bądź grzeczny”, “zachowuj się jak należy” - bo co to dokładnie oznacza? W trakcie inscenizacji dzieci kolejny raz przypomniały sobie, jak poprawnie zachować się przy stole.


Doświadczenia i eksperymenty z wodą.
Podczas tych zajęć rozwijano zainteresowania badawcze dzieci. Tworzono okazję do poznawania rzeczywistości przyrodniczej poprzez eksperymentowanie, obserwowanie i odkrywanie.
„Promyki” samodzielnie eksperymentowały i szukały odpowiedzi na nurtujące ich pytania badawcze. Potrafiły określić charakterystyczne cechy wody. Uczyły się samodzielnie formułować wnioski dotyczące tonięcia lub utrzymania się przedmiotu na wodzie na podstawie obserwacji.



Dawniej i dziś
Często rodzice, czy dziadkowie mówią: „za naszych czasów, dawniej to…” – a maluszki słuchają i opowiadają…
Nasze pociechy bardzo dużo wiedziały - co działo się w „starych czasach”. Bardzo chętnie wypowiadały się o czym kiedyś usłyszały od babci . Wiedziały co musiała zrobić żeby wyprać ubrania, a jakie teraz mamy wygody.Prezentowano przedmioty wyposażenia domowego oraz codziennego użytku z czasów ich babć i dziadków.
Pokazano także zabawy, które kiedyś cieszyły się popularnością. Kilka z nich funkcjonuje do dzisiaj.
My również jedną z takich zabaw zapamiętamy na długo.


Jesteśmy Polką i Polakiem
8 listopada rozpoczęliśmy pierwsze z zajęć „Polska Niepodległa”. O godzinie 1111 wspólnie z wszystkimi przedszkolakami odśpiewaliśmy „Mazurka Dąbrowskiego”. Następnie w grupach sprawdziliśmy swoje wiadomości na temat ojczyzny (nazywaliśmy i rozpoznawaliśmy symbole narodowe, recytowaliśmy część wiersza Władysława Bełzy „Katechizm polskiego dziecka”. Śpiewaliśmy także piosenkę „Jesteśmy Polką i Polakiem”. Ponadto uczestniczyliśmy w zajęciach w małych zespołach, gdzie składaliśmy puzzle przedstawiające godło lub flagę Polski. Samodzielnie wykonaliśmy także flagi różnymi technikami: z krepiny; z rolek po papierze toaletowym oraz soli zabarwianej pisakami. Były również Warszawskie Syrenki wyklejane z kulek plastelinowych.
Można było także układać domino, memo oraz dobble z symbolami narodowymi, gdzie dzieci przy okazji dobrej zabawy utrwalały poznane nazwy i ćwiczyły spostrzegawczość, koncentrację uwagi.



„Bajkowe marzenia”
Są bajki i baśnie, cudowny świat gdzie żyją krasnale i wróżki. I czy masz pięć latek, czy dużo lat, to lubisz tak śnić do poduszki. Tam możesz być, kim tylko chcesz i spełnić swoje marzenia. Biegnijmy więc tam, do bajkowych bram, powiedzmy swoje życzenia.
Gdy smutno na dworze, gdy pada deszcz, to w bajkach jest zawsze pogoda. I nawet gdy złego coś dzieje się, to zaraz ktoś uśmiech znów doda! Bajkowy świat, inny niż nasz, wszystko na dobre wciąż zmienia. Biegnijmy więc tam, do bajkowych bram, powiedzmy swoje życzenia.
Taki właśnie wierszyk przedstawiliśmy na spotkaniu społeczności przedszkolnej 20.11.2019 r. Przebraliśmy się tego dnia w różne postacie bajkowe, były też oczywiście krasnale i wróżki (jak w naszym wierszu). Koleżanka Alicja wraz z mamą przygotowała specjalnie na ten dzień pięknego KRASNALA.


„Magia i czary, czyli przedszkolne Andrzejki”

30 listopada w grupie PROMYKI zawitała Andrzejkowa Wróżka. Zaprosiła dzieci do wspólnej zabawy przy ciekawych wróżbach. Rozbudziła zainteresowanie tradycjami, obrzędowością i zwyczajami ludowymi. Wzbogaciła wiadomości na temat tradycyjnych wróżb i zabaw andrzejkowych. Integrowała dzieci poprzez wspólne tańce i pląsy. Starała się aby dzieci wytworzyły miłą i radosną atmosferę.
„Hokus-pokus, czary-mary, niech się spełnią andrzejkowe czary”.
Właśnie tak wróżyliśmy tego dnia:
„Kim będę w przyszłości” – obrazki symbolizującymi różne zawody.
„Moneta w studni” – trafienie monetą do „studni z wodą” wówczas spełnią się nasze najskrytsze marzenia.
„Wirująca butelka” – srebrne gwiazdki z rysunkami oznaczającymi co nas czeka w najbliższej przyszłości.
„Wyścig butów” – ustawianie kapci jeden przed drugim. Czyj but pierwszy przekroczył próg, tę osobę czeka wspaniała podróż w najbliższym czasie.


EKSPERYMENTUJEMY
„Co się stanie, gdy na białej tkaninie zawiążemy supły i włożymy ją do farby?”
Zadając takie pytania wspieramy ciekawość dzieci i kształtujemy umiejętność wyciągania wniosków. Dzieci były kreatywne i podawały różne hipotezy. Następnie przeprowadzono eksperyment i …
Wnioski: W miejscu gdzie tkanina była ściśnięta supłem materiał nie zafarbował się. Wyjaśnienie: Do ściśniętego miejsca np. przez gumkę, czy też zawiązanego przez supeł nie przedostała się farba.
Po przeprowadzonym eksperymencie dzieci mogły przekonać się, czy ich hipotezy były słuszne. Niektórym przedszkolakom powiodło się.



Mam sprawne ręce i ciało – innowacja pedagogiczna.

Poza zabawą i nauką doskonalimy także ogólną sprawność ruchową poprzez ćwiczenia skoczne, bieżne, lokomocyjne, równoważne, zwinnościowe, rzutne, kopne, rozmachowe. Rozwijamy naszą zręczność, usprawniamy staw nadgarstkowy oraz palce rąk i nóg. Wytwarzamy nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania - automatyzacja ruchu (linie pionowe - od góry ku dołowi, linie poziome - od lewej do prawej, rysowanie kół przeciwnie do ruchu wskazówek zegara). Bardzo często zachęcaliśmy dzieci do ćwiczeń manipulacyjnych, manualnych ze specjalnie przygotowanymi pomocami.

Czterolatki najczęściej potrafią już prawidłowo trzymać kredkę czy ołówek (palcem wskazującym, środkowym i kciukiem) i nią manipulować. Umieją pokolorować obrazek o prostych, wyraźnych konturach, nie wychodząc za linię. Zaczynają świadomie wybierać kolory, którymi chcą
rysować. Powtarzającymi się w pracach motywami są: głowonogi (głowa, do której przyrośnięte są nogi, oczy, usta, włosy), kwiatki, pojazdy, słońce, drzewa; zaczynają się pojawiać obrazki tematyczne. Często dzieci praworęczne rysują od lewej strony kartki ku prawej, a leworęczne – odwrotnie. Dlatego też często ćwiczyliśmy kontrolowanie wzrokiem wykonywanych czynności , naśladowanie ruchu, organizowania czynności od lewej do prawej, precyzji posługiwania się dominującą ręką; rozszerzanie pola widzenia; rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej (m. in. rysowanie linii wewnątrz pola ograniczonego kreskami; rysowanie linii pionowych, poziomych, kółek; rysowanie w labiryntach).
Żeby pomóc dziecku w rozwoju kreatywności, warto je zachęcać do rysowania, chwalić za podjęte próby i nie zmuszać do tego typu aktywności. Rysowanie swobodne, bez podanego przez dorosłego tematu, wpłynie pozytywnie na rozwój dziecka.


„Brzechwa i Tuwim dzieciom”
29 listopada dzieci z naszej grupy wzięły udział w konkursie recytatorskim. Celem spotkania było pokonywanie nieśmiałości dzieci podczas występów publicznych, lecz przede wszystkim rozwijanie zainteresowań poezją i odkrywanie talentów naszych pociech.
Wszyscy uczestnicy konkursu otrzymali gromkie brawa oraz dyplomy i książki. Gratulujemy!
Wcześniej w naszym przedszkolu mieliśmy już inne konkursy, w których także braliśmy udział. Bardzo dziękujemy Rodzicom za zaangażowanie i motywowanie dzieci do wspólnej aktywności.

„Jesienne drzewo” – prace były wykonane bardzo różnymi i ciekawymi technikami.

„Mój przyjaciel pies” – konkurs plastyczny objęty honorowym patronatem Prezydenta Miasta Legionowa, którego organizatorem był IN-SENS Terapeutyczny Punkt Przedszkolny. Jeden z naszych PROMYKÓW zdobył II miejsce. Gratulacje!!!


Teraz czekamy na rozstrzygnięcie kolejnego konkursu „Najciekawsza ozdoba choinkowa”. Dzieci wraz z rodzicami kolejny raz nie zawiedli i przygotowano bardzo ciekawe ozdoby. Mamy wiele kreatywnych osób w naszej społeczności. Super!!! Jeszcze raz dziękujemy Rodzicom.


„Kim zostanę jak będę duży?”
W ramach realizacji programu preorientacji zawodowej „Poznajemy zawody” w kolejnych miesiącach poznawaliśmy osoby, które wykonują ciekawe prace. „Promyki” odwiedziły naszą kuchnię i przyglądały się paniom kucharkom, które codziennie przygotowują nam pyszne dania.
W ramach pracy piekarza dzieci przygotowały bułeczki z plasteliny, a przekonując się do zawodu cukiernika – ciasteczka z masy solnej. Wszystko wygląda bardzo pysznie!
A może któreś z naszych maluszków zechce zostać malarzem? Nasi mali artyści próbowali swoich sił wykonując pracę plastyczną „Jestem malarzem”.

Przy okazji Mikołajek odwiedziliśmy pocztę, gdzie dzieci poznały zadania i funkcję Urzędu Pocztowego, utrwaliły wiedzę na temat adresata, nadawcy. Przypomniały sobie, że każda przesyłka (list, paczka) powinna być zapakowane w papier lub kopertę.
My również mieliśmy do wysłania bardzo ważny list przygotowany wcześniej w przedszkolu. Każde dziecko narysowało, co najbardziej chciałoby dostać od Św. Mikołaja. Potem włożyliśmy list do koperty, przykleiliśmy znaczek, zaadresowaliśmy i gotowe.


Bal z Mikołajem
6-go grudnia Święty Mikołaj odwiedził naszych przedszkolaków.
Przywołaliśmy naszego gościa wspólnym czarowaniem: „CZARY MARY TRUTU –TU, MIKOŁAJU PRZYBĄDŹ TU!”. Oczywiście przygotowaliśmy dla niego występ artystyczny (śpiewaliśmy piosenki, graliśmy na instrumentach, wykonaliśmy inscenizację do piosenki oraz mówiliśmy wiersze). Zaprosiliśmy również do wspólnego świętowania kolegów i koleżanki z całego przedszkola. Każda z grup zaprezentowała wiersz lub piosenkę jako prezent dla gościa z Laponii. Następnie była wspólna zabawa – BAL Z MIKOŁAJEM. Były także pamiątkowe zdjęcia, no i oczywiście PREZENTY!



PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC GRUDZIEŃ
• Wyrabianie u dzieci nawyku używania zwrotów grzecznościowych.
• Kształtowanie umiejętności mówienia o swoich pragnieniach i potrzebach.
• Rozwijanie umiejętności koncentracji uwagi podczas słuchania opowiadania.
• Organizowanie sytuacji sprzyjającej wykorzystywaniu posiadanych sprawności i umiejętności.
• Zapoznanie dzieci z zadaniami i funkcjami urzędu pocztowego. Poszerzanie słownika dzieci o pojęcie adres oraz wdrażanie do posługiwania się adresem.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej oraz szybkiej reakcji na sygnały słowne i muzyczne.
• Uświadomienie dzieciom, jak można pomagać innym.
• Wzbogacenie wiedzy dzieci na temat zwyczajów związanych z Dniem Świętego Mikołaja.
• Rozwijanie wyobraźni przestrzennej oraz sprawności manualnych.
• Uświadomienie dzieciom, że to co jemy ma wpływ na nasze samopoczucie i zdrowie.
• Rozwijanie małej motoryki, usprawnianie palców i dłoni w czasie zajęć poświęconych przygotowaniu jedzenia (wałkowanie, mieszanie, ugniatanie).
• Kształtowanie umiejętności układania i opowiadania historyjki obrazkowej.
• Rozwijanie procesów spostrzegania poprzez dostrzeganie podobieństw i różnic w wyglądzie konkretnych przedmiotów i ich odpowiedników na ilustracjach.
• Stwarzanie możliwości rozwijania zmysłu węchu.
• Kształtowanie umiejętności wyrażania własnych emocji w pracach plastycznych.
• Wspomaganie dzieci, aby dokończały rozpoczętą pracę, a także rozwijanie umiejętności planowania działań.
• Kształtowanie umiejętności i nawyku sprzątania po sobie.
• Doskonalenie umiejętności pracy zespołowej.
• Budzenie szacunku dla pracy ludzi z różnych zawodów. Wzbogacenie zasobu słownictwa dzieci o wyrazy związane z pracą kucharza, cukiernika, krawcowej.
• Kształtowanie u dzieci umiejętności grupowania obiektów według podanej cechy.
• Zapoznanie z tradycjami i zwyczajami bożonarodzeniowymi, m.in. z tradycją ozdabiania choinki.
• Kształtowanie umiejętności formułowania życzeń świątecznych.
• Doskonalenie umiejętności prawidłowego, bezpiecznego posługiwania się sztućcami.
• Rozbudzenie u dzieci zainteresowania książką, literaturą.
• Kształtowanie sprawności ruchowej oraz motoryki całego ciała, ćwiczenie równowagi oraz wzmocnienie mięśni stóp.
• Kształtowanie poczucia pewności siebie, a także umacniania poczucia własnej wartości.
• Kształtowanie umiejętności słuchania innych, nieprzerywania w trakcie czyjejś wypowiedzi.
• Rozwijanie percepcji słuchowej dzieci, poprzez powtarzanie usłyszanego rytmu.
• Kształtowanie umiejętności wspólnego śpiewania, mówienia wierszy oraz umiejętności interpretacji utworu muzycznego i scenicznego za pomocą ruchu.
• Wspieranie przy wyrabianiu odwagi i śmiałości scenicznej.
• Kształtowanie umiejętności radzenia sobie w sytuacjach stresowych.
• Kształtowanie poczucia jedności i wspólnego dążenia do wyznaczonego celu.


Ozdoba choinkowa
Został rozstrzygnięty konkurs na najciekawszą ozdobę choinkową. Komisja konkursowa stanęła przed bardzo trudnym zadaniem, ponieważ wszystkie prace były bardzo ładne, a pomysły na ozdobę choinkową zaskakujące.
Jak już wcześniej wspominaliśmy, grupa PROMYKI chętnie bierze udział w proponowanych konkursach. No i się opłacało… I i II miejsce zajęły nasze przedszkolaki, a pozostałe osoby otrzymały pamiątkowe dyplomy i książeczki.
Jesteśmy bardzo dumni i GRATULUJEMY.


Policz, pomyśl, pokaż…
Program ten opiera się na założeniu nauki poprzez zabawę , doświadczenia, eksperymenty i działanie za pomocą konkretów i praktycznych ćwiczeń. Treści programowe odwołują się do wskazań podstawy programowej wychowania przedszkolnego.
Stymulujemy rozwój aktywności dzieci poprzez stosowanie różnorodnych ćwiczeń i zabaw prowadzących do nabycia umiejętności matematycznych. Wyzwalamy pozytywne emocje na rozwinięcie zainteresowania światem matematyki. Rozbudzamy wiarę dzieci we własne możliwości. Rozwijamy również umiejętności analizowania danych, porównywania, uogólniania.
Wspomagamy i wspieramy dziecięce rozumowanie bez podawania gotowych definicji. Po prosu przybliżamy trudne zagadnienia matematyczne w zabawie.


INNOWACJA PEDAGOGICZNA
Realizując program „Mam sprawne ręce i ciało” korzystamy m. in. z elementów terapii wspomagających:
Metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne – ćwiczenia ruchowe pobudzające do lepszego poznawania ciała, nawiązywania kontaktu dotykowego i współpracy z innymi osobami;
Metoda Stymulacji Polisensorycznej – oddziaływanie na wszystkie zmysły (dotyk, węch, słuch, wzrok, smak);
Pedagogika zabawy – wykorzystywanie zabaw ruchowych, ćwiczeń integrujących grupę, wyzwalających własną aktywność i pobudzających do nawiązywania interakcji.

Bardzo często wykorzystujemy zabawy manipulacyjne, które dotyczą nie tylko samej sfery ruchowej (jak to sugeruje nazwa tych zabaw), ale obejmują też sferę poznawczą oraz emocjonalno-społeczną. Rozwijają się w nich spostrzeżenia, wyobrażenia, myślenie oraz mowa, uwaga i pamięć. Dziecko uczy się w zabawach manipulacyjnych nie tylko przystosować swe ruchy do przedmiotu, ale aktywnie oddziaływać na te przedmioty; przekształcać je, zmieniając ich pozycję, wygląd, składać i rozkładać, badać ich kształt i budowę. Dzięki temu poszerza się jego wiedza o nich, a także jego doświadczenie i pomysłowość w szukaniu dróg dojścia do celu. W okresie od 3 do 6 roku życia intensywnie rozwija się działalność manipulacyjna. Dziecko chętnie układa, przekłada, nawleka, dobiera, tworzy coś z mas plastycznych, odwzorowuje, rysuje, itp.
Ćwiczymy również grafomotorykę - oprócz samej umiejętności pisania, trenujemy i uczymy tzw. małą motorykę, szlifujemy ruch ręki (precyzję tego ruchu) oraz koordynację wzrokowo-ruchową (ręka-oko).



Okres świąteczny
Czas oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia, to był czas wypełniony radosnymi przygotowaniami. Czekając na nadejście Świąt Bożego Narodzenia wykonaliśmy różnego rodzaju dekoracje, pamiątki. Dzięki nim nasza sala zyskała wyjątkowy klimat.
Praca przy tworzeniu ozdób niosła za sobą wiele korzyści. Poza wspaniałą zabawą dostarczyła wiele okazji do rozmów na temat znaczenia Świąt Bożego Narodzenia, a czas spędzony podczas wspólnych przygotowań umocnił więzi między przedszkolakami.
Wykonaliśmy ozdoby, takie jak łańcuchy z pasków kolorowego papieru; Mikołaje z rolek po papierze toaletowym; kartki świąteczne. Wymagało to od naszych przedszkolaków dużej sprawności manualnej. Budowaliśmy również z klocków różnego rodzaju sanie Świętego Mikołaja. Przy okazji ozdabiania choinki uczyliśmy się układania rytmów z kolorowych gwiazdek oraz figur geometrycznych.


W piątek 6-go grudnia Przedszkole Miejskie nr. 3 im. Koszałka Opałka odwiedził Święty Mikołaj. Przywiózł prezenty dla wszystkich dzieci. Grupa III przygotowała dla niego występ artystyczny jak i zadania dla przedszkolaków.
Każda z grup jako prezent dla Mikołaja zaprezentowała piosenkę lub wiersz. Następnie odbyła się wspólna zabawa – Bal z Mikołajem. Każdy miał również okazję zrobić sobie z nim okolicznościowe zdjęcie. Wszystkie dzieci były bardzo szczęśliwe z powodu odwiedzin miłego gościa.



PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC STYCZEŃ

Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:
• Kształtowanie umiejętności planowania.
• Usprawnianie aparatu oddechowego.
• Doskonalenie umiejętności ustalania położenia przedmiotów w stosunku do własnej osoby.
• Rozwijanie wyobraźni dzieci.
• Wdrażanie do umiejętności globalnego czytania wyrazu zegar, zima.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej, ekspresji ruchowej.
• Utrwalenie nazw pór roku oraz ich charakterystycznych cech.
• Kształtowanie umiejętności współpracy w parach.
• Rozbudzanie zainteresowania zmianami zachodzącymi w przyrodzie.
• Doskonalenie umiejętności manualnych (m. in. cięcie papieru).
• Poszerzenie słownika dzieci o nazwy miesięcy.
• Zapoznanie z zasadami układania rytmu.
• Rozwijanie umiejętności nazywania dni tygodnia.
• Kształtowanie postaw zdrowej rywalizacji.
• Zapoznanie ze zjawiskami atmosferycznymi charakterystycznymi dla zimy: mróz, śnieg, lód.
• Wdrażanie do wypowiadania się na podany temat.
• Kształtowanie postawy dbałości o własne zdrowie.
• Kształtowanie umiejętności łączenia przyczyny ze skutkiem.
• Kształtowanie wiary we własne możliwości podczas zabaw konstrukcyjnych.
• Rozwijanie umiejętności analizy i syntezy głoskowej.
• Kształtowanie umiejętności dzielenia wyrazów na sylaby.
• Rozwijanie zachowań sprzyjających zdrowiu – hartowanie.
• Poszerzenie wiadomości na temat życia zwierząt w czasie zimy.
• Rozwijanie umiejętności klasyfikowania przedmiotów (pary funkcyjne).
• Wyzwalanie u dzieci aktywności pantomimicznej.
• Kształtowanie umiejętności okazywania uczuć i wzmacniania więzi rodzinnych.
• Kształtowanie umiejętności wypowiedzi na temat babci i dziadka oraz formułowania życzeń dla nich.
• Wdrażanie do przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas zimowych zabaw.
• Rozwijanie umiejętności rzutu do celu oraz kształtowanie motoryki w zakresie zręczności i zwinności.
• Rozwijanie kreatywności dzieci podczas wymyślania zimowego toru przeszkód.
• Wspieranie ciekawości dzieci i kształtowanie umiejętności wyciągania wniosków.
• Wzbogacenie zasobu słownictwa dzieci związanego z zimowymi dyscyplinami sportowymi.
• Kształtowanie odporności emocjonalnej.
• Kształtowanie umiejętności uważnego obserwowania otoczenia, nazywania jego elementów, porównywania ich z tym, co znajduje się bliżej i dalej.


Zajęcia manipulacyjno-konstrukcyjne
Celem tych zabaw jest rozwój zręczności oraz koordynacji ruchowej, usprawnienie procesów myślenia i koncentracji, ćwiczenie wytrwałości, cierpliwości. Przykładowe zajęcia manipulacyjno-konstrukcyjne to: budowanie konstrukcji z klocków, szeregowanie klocków, dopasowanie odpowiednich kształtów do otworów.
W przeciwieństwie do zabaw ruchowych – zabawy manipulacyjne, konstrukcyjne na ogół przebiegają w dużym skupieniu i spokoju ruchowym. Zabawy konstrukcyjne, polegające na wytwarzaniu przez dziecko różnych przedmiotów z różnego materiału, a więc na budowaniu, lepieniu, majsterkowaniu przy użyciu piasku, klocków, patyków, szyszek, kamieni, pudełek, papieru itp. – należą do ulubionych zabaw naszych przedszkolaków. Dzieci mogą znaleźć w nich ujście dla swych zapędów poznawczych oraz badawczych, naśladowczych, twórczych i estetycznych. Mogą (na podstawie cudzych wzorów, ale także i własnych pomysłów tworzyć konstrukcje, których wykonanie daje dużą satysfakcję). Częste umożliwianie tego typu zajęć oraz umiejętnie stosowana pomoc zachęca maluchy do dalszego samodzielnego wysiłku. Nie wolno nam dorosłym robić wszystkiego za dziecko. Wówczas bowiem rozleniwia się ono i zamiast czynnie uczestniczyć w działaniu – staje się tylko jej biernym świadkiem (a widząc jak szybko i zgrabnie idzie nam ta robota) zaczyna tracić zaufanie do swoich własnych możliwości i zdolności w tym, czy innym kierunku.
Często zabawy konstrukcyjne łączą się z zabawami badawczymi, a więc takimi, dzięki którym dziecko zapoznaje się konkretnie np. z materiałem z którego buduje i jego realnymi właściwościami, ale także – z zabawami tematycznymi i artystycznymi, w których na odmianę gra dużą rolę wyobraźnia. Tak więc przy okazji zabaw konstrukcyjnych dziecko wzbogaca zarówno swą spostrzegawczość, umiejętność realnej oceny sytuacji, wiedzę o konkretnych przedmiotach, orientację w przestrzeni, jak i swą wyobraźnie i fantazję.


14 stycznia nasze przedszkolaki mogły pokazać się swoim kolegom w innej odsłonie. To wszystko dzięki przebraniom, które pokazały o czym (o kim) marzą dzieci. Tego dnia mogły wcielić się w swoich bohaterów lub ulubione postaci z bajek. Było kolorowo, zabawnie i bardzo miło.
Pogodny i radosny nastrój towarzyszył nam już w grupie, kiedy poczyniliśmy drobne przygotowania do balu głównego, bawiąc się w parach z balonami, rozmawiając o przyjemności wcielania się w różne postaci.
Integrowaliśmy się z dziećmi z całego przedszkola podczas wspólnych tańców, kultywowaliśmy zwyczaj karnawałowych zabaw oraz uczyliśmy się przeróżnych figur tanecznych przy hitach disco polo.


Policz, pomyśl, pokaż – gry, zabawy, eksperymenty matematyczno-przyrodnicze.
Tym razem wykorzystaliśmy „Kodowanie na dywanie”. Celem zajęć był rozwój spostrzegawczości, kojarzenia i logicznego myślenia; dodatkowo - rozwój manualny oraz wzrokowo-ruchowy (motoryka mała).
Zadaniem dzieci było uzupełnienie figur geometrycznych w taki sposób aby nie powtarzały się w szeregach. Najpierw wykonaliśmy to ćwiczenie kilkukrotnie na dywanie żeby każdy miał możliwość działania. Następnie zadaniem dzieci było wycięcie figur i przyklejenie ich na kartkach papieru – sudoku.
Ponadto chętne osoby mogą zawsze korzystać w czasie wolnym z pomocy matematyczno-przyrodniczych przygotowanych w kącikach tematycznych.


Dzień Babci i Dziadka
Prawdziwie wielkie wydarzenie, które rozpoczyna każdy kalendarzowy rok w przedszkolu to oczywiście spotkanie z seniorami. Jest to niewątpliwie świetna okazja do tego, by naszych miłych gości trochę rozbawić, ale również sprawić, żeby na ich twarzach pojawiła się łza wzruszenia.
Tak też było w naszej grupie kiedy PROMYKI mówiły prosto z serduszek swoje wierszyki; śpiewały piosenki, tańczyły swój układ taneczny. Potem zaprosiliśmy chętnych gości do konkursów: taniec na gazecie, zwijanie wełny na czas oraz wiązanie kokardek na kucyku swoich wnuczek (ten konkurs był wyłącznie dla dziadków). Jak to zwykle bywa na imprezach – był też smaczny poczęstunek.
Oczywiście nie zapomnieliśmy o prezentach, które dzieci przygotowały własnoręcznie: kartki z brokatowymi serduszkami oraz kalendarze z własnymi odciskami stóp.

Kiedy nasze dzieci szaleją na placu zabaw, nie zawsze zdajemy sobie sprawę, ile dobrego przynosi to dla naszych milusińskich. Zupełnie nieświadomie dzieci rozwijają mnóstwo umiejętności, które w przyszłości mogą przynieść korzyści, nie tylko na etapie wczesnego dzieciństwa, ale przede wszystkim w szkole, a potem nawet w dorosłym życiu.
Plac zabaw to wspaniały sposób na wyładowanie skumulowanej energii, co pozytywnie wpływa na zachowanie dziecka. To także trenowanie sprawności ruchowej poprzez wspinanie się, huśtanie, zjeżdżanie na zjeżdżalni. Uczenie pewności siebie, pokonywanie trudności, barier i lęków, ponieważ każde dziecko na miarę swoich możliwości korzysta z poszczególnych sprzętów. Kiedy na początku podchodzi z rezerwą, po jakimś czasie może odważyć się na wspinaczkę, zjazdy na zjeżdżalni, czy inne akrobacje. Pomocna dla niego jest obserwacja rówieśników i naśladowanie tego co robią inni. Jeśli ktoś to potrafi, to być może i mnie się uda?
Dzięki różnym sprzętom dzieci mogą testować swoje ciało, czy to poprzez huśtanie, wspinanie, balansowanie, zabawę w piaskownicy. Poznają swoje ograniczenia i możliwości własnego ciała. Poprzez zabawę na zjeżdżalni, dzieci uczą się balansowania ciałem, różnicy wysokości, spostrzegawczości, natomiast wspinając się rozwijają zmysł równowagi.
Poprzez zabawę z rówieśnikami nawiązują kontakty, uczą się zachowań społecznych, zabaw w grupie.



PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC LUTY
Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:
 Kształtowanie umiejętności wypowiadania się na temat ulubionych bohaterów literackich.
Kształtowanie umiejętności odtwarzania zapamiętanych informacji.
Rozwijanie umiejętności kontrolowania tonu i głośności mówienia.
Kształtowanie postawy aktywnego i kulturalnego odbiorcy sztuki teatralnej i filmowej.
Rozbudzenie zainteresowania książką, literaturą dla dzieci.
Doskonalenie technik zapamiętywania (mnemotechniki).
Rozwijanie spostrzegawczości.
Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
Doskonalenie umiejętności koncentracji uwagi.
Rozwijanie umiejętności układania historyjek obrazkowych zgodnie z chronologią wydarzeń.
Rozbudzanie fantazji i wyobraźni.
Rozwijanie umiejętności teatralnych.
Zilustrowanie utworu literackiego za pomocą przedstawienia kukiełkowego.
Kształtowanie umiejętności współpracy w parach i w grupie.
Zapoznanie dzieci ze zwyczajami karnawałowymi.
Kształtowanie umiejętności klasyfikowania przedmiotów według podanych cech.
Kształtowanie umiejętności dobierania stroju adekwatnie do okazji.
Kształtowanie umiejętności prawidłowego posługiwania się nożyczkami.
Doskonalenie umiejętności wypowiadania się na temat własnych emocji i rozpoznawania różnych emocji u innych osób.
Usprawnianie aparatu oddechowego oraz narządów artykulacyjnych.
Kształtowanie wrażliwości muzycznej oraz umiejętności gry na instrumentach.
Kształtowanie umiejętności łączenia przyczyny ze skutkiem.
Wzbogacenie zasobu słownictwa dzieci związanego ze światem dinozaurów.
Rozbudzanie ciekawości badawczej.
Poznawanie rożnych form ekspresji artystycznej – rysowania węglem.
Kształtowanie umiejętności manualnych.
Rozwijanie pomysłowości dzieci.
Rozwijanie umiejętności utrzymywania równowagi.
Kształtowanie umiejętności przeliczania obiektów w zbiorach i określania, w którym jest mniej, więcej i tyle samo.
Doskonalenie umiejętności współdziałania.
Wzbogacenie zasobu słownictwa związanego z podróżowaniem, środkami transportu.
Kształtowanie umiejętności układania rytmów z figur geometrycznych.
Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania opowiadania i wypowiadania się na jego temat.
Kształtowanie umiejętności dzielenia wyrazów na sylaby.
Rozwijanie umiejętności społecznych poprzez zabawy parateatralne i dramowe.
Doskonalenie pamięci słuchowej.
Doskonalenie umiejętności tworzenia prac technicznych z wykorzystaniem różnych materiałów.
Rozwijanie pomysłowości i aktywności twórczej.
Wdrażanie do umiejętności zakończenia rozpoczętej pracy – przełamywanie barier typu „nie umiem”.


Magiczna zima
5 lutego został rozstrzygnięty konkurs plastyczny (technika dowolna) pt. „Magiczna zima”. Nasze PROMYKI jak zwykle chętnie brały w nim udział. Nawet dzieci, które chorowały, dostarczyły przez swoich rodziców piękne zimowe prace.
Nagrody otrzymali Alicja, Franek, Alicja, Oliwka oraz Filip - gratulujemy pomysłów i zaangażowania.


W KRAINIE FIGUR
Utrwalenie kształtów i nazw figur geometrycznych: koło, kwadrat, prostokąt, trójkąt. Dzieci klasyfikowały przedmioty wg jednej cechy; przeliczały elementy zbioru i określały jego liczbę.


Czas wolny
Podczas swobodnej zabawy dzieciaczki często wybierają aktywności poznawcze, manualne, manipulacyjne… Wystarczy odpowiednio przygotować otoczenie i … czekać na efekty.


Policz, pomyśl, pokaż – gry, zabawy, eksperymenty matematyczno-przyrodnicze.
Matematyka dla dzieci może być ciekawa, łatwa i postrzegana jako zabawa. Najważniejszy jest jednak sposób, w jaki zostanie to zrobione. Metody podające nie sprawdzają się dla dzieci w wieku przedszkolnym, na tym etapie edukacji najważniejsze jest doświadczanie. Maluch uczy się w toku działania na przedmiotach rzeczywistych, lub ich symbolicznych odpowiednikach. Ważne jest również wtopienie aktywności umysłowej dziecka, w jego aktywność fizyczną. W ten sposób rozwija się myślenie, tworzą się pojęcia i dziecko nabywa nowe umiejętności, lub doskonali i utrwala, już nabyte.
Pomogła nam w tych zadaniach mata edukacyjna i „Kodowanie na dywanie”.


Zabawy ruchowe
Zabawy ruchowe w przedszkolu to stały element codziennych zajęć. Znamy ich mnóstwo i są po prostu dobrą zabawą, dzięki której aktywizujemy nasze przedszkolaki. Czasami przydać się mogą… karty obrazkowe. Dzieci losują kartę z ćwiczeniami, które do wykonania ma cała grupa.
Biegaj szybko jak piesek, człap jak pingwin, czołgaj się jak krokodyl, fruwaj do tyłu jak koliber, kicaj jak zajączek, machaj skrzydłami jak sowa, rób długie kroki jak żyrafa, skacz jak żaba…


Podróż po krainie bajek.
Rozpoznawaliśmy bohaterów znanych bajek; dopasowywaliśmy uproszczone rysunki do odpowiedniej bajki; rozwiązywaliśmy zagadki słowne; prezentowaliśmy zdobytą wiedzę z zakresu znajomości bajek; dzieliliśmy wyrazy na sylaby; wyodrębnialiśmy głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej; doskonaliliśmy umiejętność koncentracji; doskonaliliśmy umiejętność współpracy w zespole; składaliśmy części obrazka w całość; układaliśmy obrazki zachowując ciąg przyczynowo - skutkowy; wykonaliśmy własne pacynki i robiliśmy przedstawienia.


Projekt preorientacji zawodowej „Poznajemy zawody”.
Dzieci poznały atrybuty i pracę krawcowej (nici, igły, guziki, naparstek, nożyce, metr krawiecki, ścinki materiałów). Przy okazji kształtowały umiejętność słuchania wiersza „Tańcowała igła z nitką” i wypowiadania się na jego temat. Ćwiczyły też sprawność manualną poprzez szycie (przyszywanie guzika z pomocą oraz samodzielne przeplatanie podziurkowanej tektury). Wdrażano również dzieci do dbałości o bezpieczeństwo swoje i innych.
Przygotowano także karty do naszej KSIĘGI ZAWODÓW.


14 lutego… kochajmy się
„W dniu świętego Walentego
nic nie może dziać się złego,
nikt nie może się dziś złościć,
bo dziś nadszedł dzień miłości…”
Poznawaliśmy tradycje walentynkowe; ćwiczyliśmy rozpoznawanie uczuć i dostrzeganie ich u innych oraz wyrażanie swoich uczuć; uczyliśmy się komunikacji w grupie za pomocą słów, mimiki i gestów. Zrobiliśmy kartki dla swoich bliskich oraz przystroiliśmy naszą salę.



Międzygrupowe kodowanie.
Podczas tygodni feryjnych w przedszkolu wcale nie musi być nudno. Poznaliśmy bliżej koleżanki i kolegów z grupy SKRZATÓW.
Było dużo zabaw muzyczno-ruchowych w sali, na świeżym powietrzu. Dzieci doświadczyły też zabaw metodą Ruchu Rozwijającego wg W. Sherborne. Były malowanki, kolorowanki… Dużo ćwiczeń manualnych, manipulacyjnych oraz konstrukcyjnych.
Rozwijały także spostrzegawczość, wyobraźnię, kojarzenie i logiczne myślenie. Podczas zajęć „Kodowania na dywanie” ćwiczyły rozwój wzrokowo-ruchowy, motorykę małą. Kształtowały umiejętności społeczne – współpracę w parach, w trójkach oraz w grupie.
Podczas jednych (z wielu) zajęć kodowaliśmy kubeczkami. Pierwszym zadaniem było ułożenie wieży z kubeczków wg wyznaczonego kodu – praca samodzielna. Następnie ułożenie wieży z kubeczków – współpraca w trójkach (co nie było takie łatwe) oraz „planszówka” z kostką (odczytywanie ilości oczek na kostce, układanie na planszy odpowiedniej ilości kubków, współpraca z partnerem, pilnowanie swojej kolejki).
Bawiliśmy się świetnie!


Policz, pomyśl, pokaż…
Uczyliśmy się porównywania zbiorów, używania określeń – więcej, mniej, tyle samo. Zaczęliśmy już dodawać na konkretach… i to wszystko za pomocą kolorowych kubeczków.


Mam sprawne ręce i ciało – innowacja pedagogiczna (luty).
Dzieci poprzez zabawę doskonaliły ogólną sprawność ruchową, rozwijały zręczność, płynność ruchów pisarskich oraz zwalniały napięcie stawowo- mięśniowe.
Wycinały, naklejały, rysowały wg podanego wzoru oraz kolorowały w konturach.

Ćwiczenia motoryki małej.



PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC MARZEC

Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:
Rozwijanie twórczego myślenia podczas rozwiązywania i wymyślania zagadek.
Uświadamianie dzieciom potrzeby odpoczynku.
Rozbudzanie fantazji i wyobraźni.
Kształtowanie umiejętności wypowiadania się.
Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
Kształtowanie umiejętności rozpoznawania i nazywania części garderoby.
Doskonalenie umiejętności rozróżniania prawej i lewej strony ciała.
Kształtowanie umiejętności odkodowywania i kodowania informacji.
Rozwijanie umiejętności obserwacji przyrody.
Budowanie wiedzy dzieci na temat obiegu wody w przyrodzie.
Kształcenie umiejętności wnioskowania.
Utrwalenie wiedzy dzieci na temat charakterystycznych zmian zachodzących w przyrodzie na wiosnę.
Kształtowanie nawyku sprzątania po sobie.
Zapoznanie z pierwszymi wiosennymi kwiatami. Uwrażliwienie dzieci na piękno przyrody.
Wdrażanie do umiejętności globalnego czytania wybranych nazw wiosennych kwiatów.
Zapoznanie dzieci z etapami sadzenia roślin; rozwijanie postawy proekologicznej.
Rozwijanie aparatu mowy poprzez ćwiczenia dźwiękonaśladowcze.
Kształtowanie umiejętności wyznaczania wyniku dodawania w zakresie 6 (dodawanie na konkretach).
Wzbogacenie zasobu słownictwa o określenia charakteryzujące wiosnę.
Doskonalenie umiejętności klasyfikowania przedmiotów (pary podobne, pary funkcyjne).
Rozwijanie zainteresowań przyrodniczych dotyczących ptaków.
Doskonalenie umiejętności rozpoznawania popularnych gatunków ptaków występujących w Polsce.
Rozwijanie umiejętności utrzymywania równowagi, skoku na jednej nodze i obunóż.
Rozpoznawanie za pomocą zmysłu smaku wybranych owoców i warzyw.
Doskonalenie umiejętności i poszerzanie wiedzy na temat higieny jamy ustnej - Zdrowy ząbek.
Kształtowanie prawidłowych nawyków żywieniowych.
Wdrażanie do poznawania rożnych form ekspresji artystycznej – malarstwo, rzeźba, muzyka, poezja, proza.
Kształtowanie umiejętności interpretacji utworu muzycznego za pomocą ruchu.
Wzbogacanie wiedzy na temat polskich zwyczajów ludowych – Marzanna.
Doskonalenie sprawności manualnej.
Wyrabianie nawyku częstego i dokładnego mycia rąk przed przygotowywaniem i zjadaniem posiłków.


KODOWANIE NA DYWANIE
Rozpoczęliśmy z dziećmi przygodę z Bee-Botem - robotem-pszczółką, za pomocą którego można najmłodszych uczyć programowania.
Celem zajęć jest stworzenie kod-planu, czyli ustalenie drogi, jaką ma pokonać robot, aby dojść do określonego celu. Dzięki temu kształcimy naukę logicznego myślenia, orientację przestrzenną, pamięć, pobudzamy wyobraźnię, wyzwalamy kreatywność, a przy okazji ćwiczymy liczenie i kierunkami (prawo-lewo).
Zajęcia z wykorzystaniem robota pozwalają na grupową i indywidualną pracę przedszkolaków. Dzieci programują drogę pszczółki, układając pojedyncze ruchy (strzałki), a następnie sprawdzają poprawność wykonanego zadania w praktyce, wprawiając robota w ruch. Przy okazji mogą opowiadać o „przygodach” pszczółki.


ZABAWY Z CHUSTĄ ANIMACYJNĄ
To już nie pierwszy raz kiedy używaliśmy chusty do zajęć, ale za każdym razem stanowi ona dla grupy dużą atrakcję, przede wszystkim sprawia to jej wygląd.

Tym razem wykorzystaliśmy zabawy:
- ćwiczące współdziałanie - integrujące grupę poprzez dążenie do osiągnięcia wspólnego celu, zachęcające do nawiązania kontaktów i współpracy;
- ćwiczące zwinność i zręczność - rozwijające takie cechy charakteru jak: pewność siebie, wiarę we własne siły i odwagę,
- ćwiczące refleks i spostrzegawczość - wymagające skupienia uwagi, ćwiczące szybkie reakcje na określony sygnał lub znak;
- oparte na zgadywaniu - ćwiczące percepcję wzrokową, pamięć i spostrzegawczość;
- wprowadzające odprężenie i relaks - wywołujące dobry nastrój i psychiczne odprężenie.


Innowacja pedagogiczna – „Mam sprawne ręce i ciało”.
Tym razem dzieci ilustrowały gestami i dźwiękami piosenkę marcową; reagowały na przerwę w piosence różnymi pozami; dmuchały na paski bibuły słabiej i silniej, tak aby się poruszyła; ruszały dłońmi w górę – w dół aby poruszyć bibułkę; przygotowywały farby klejowe; wykonały pracę plastyczną „Marcowa pogoda”.


Szukamy wiosny
Rozpoczęliśmy poszukiwanie WIOSNY. Przypominaliśmy sobie kto późną jesienią udał się na zimowy sen, a teraz już z pewnością się obudził. Na spacerze szukaliśmy pierwszych kwiatów, pączków na krzewach… i udało się.
A oto nasze jeże, niestety żadnego nie spotkaliśmy.


PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC KWIECIEŃ

Ogólne cele wychowawczo-dydaktyczne:
• Zapoznanie dzieci z etapami sadzenia roślin; rozwijanie postawy proekologicznej.
• Rozwijanie zainteresowań przyrodniczych dotyczących wiosennych kwiatów.
• Rozwijanie aparatu mowy poprzez ćwiczenia dźwiękonaśladowcze.
• Uwrażliwienie dzieci na piękno przyrody.
• Kształtowanie umiejętności wyznaczania wyniku dodawania w zakresie 6 (dodawanie na konkretach).
• Wzbogacenie zasobu słownictwa o określenia charakteryzujące wiosnę.
• Wzbogacanie wiedzy na temat wiosennych porządków w domu i ogrodzie.
• Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania opowiadania dotyczącego przygotowań do Wielkanocy
i wypowiadania się na jego temat.
• Wdrażanie do podtrzymywania tradycji świątecznych, wzmacnianie więzi w gronie rodzinnym.
• Zapoznanie ze zwyczajami i obrzędami świątecznymi oraz utrwalenie nazw tradycyjnych potraw świątecznych.
• Doskonalenie umiejętności manualnych.
• Rozwijanie u dzieci twórczego myślenia podczas rozwiązywania zagadek.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
• Kształcenie umiejętności analizy i syntezy sylabowej.
• Rozwijanie umiejętności tworzenia i przeliczania zbiorów.
• Kształtowanie u dzieci świadomości cykliczności w przyrodzie – pory roku.
• Wdrażanie do udziału w zabawach muzyczno-rytmicznych.
• Rozwijanie u dzieci spostrzegawczości i koncentracji uwagi.
• Rozwijanie umiejętności orientowania się w przestrzeni i w schemacie własnego ciała.
• Wzbogacenie wiedzy i słownictwa na temat Ziemi oraz rozwijanie poczucia odpowiedzialności za jej czystość.
• Kształtowanie umiejętności łączenia przyczyny ze skutkiem.
• Budowanie wiedzy dzieci na temat pracy rolnika, murarza.
• Poszerzenie wiedzy dzieci na temat zwierząt hodowanych w gospodarstwie.
• Wdrażanie do umiejętności globalnego czytania wyrazów, m. in.: kaczka, indyk, koza, pies, kot.
• Budowanie wiedzy dzieci na temat produktów spożywczych pochodzących od różnych zwierząt gospodarskich.
• Kształtowanie umiejętności układania i opowiadania historyjki obrazkowej.
• Rozwijanie poczucia więzi dzieci z „małą ojczyzną”.
• Zapoznanie dzieci z symbolami narodowymi.
• Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania i wypowiadania się na temat usłyszanej legendy.
• Kształtowanie postawy patriotycznej oraz poczucia szacunku dla symboli narodowych.
• Kształcenie umiejętności odkodowywania i kodowania informacji.


PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC MAJ

Ogólne cele:
• Budowanie wiedzy dzieci na temat powstawania książek.
• Poszerzanie wiedzy dzieci o zawodach: pisarz, grafik, redaktor, drukarz.
• Rozwijanie kreatywności przez zabawę we wspólne tworzenie opowiadania.
• Poszerzenie słownika dzieci o pojęcie księgarnia.
• Wprowadzenie do posługiwania się pieniędzmi przez zabawę w sklep.
• Zapoznanie dzieci z zasadami zachowania się w księgarni.
• Zapoznanie dzieci z zasadami działania biblioteki: wypożyczanie i oddawanie.
• Rozwijanie umiejętności porządkowania przedmiotów (książek) wg cech (np. wygląd, treść).
• Rozwijanie umiejętności orientowania się w przestrzeni.
• Kształcenie umiejętności odkodowywania i kodowania informacji.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
• Doskonalenie poprawnej emisji głosu, dykcji i oddechu przez naśladowanie dźwięków instrumentów.
• Wzbogacenie słownictwa o nazwy instrumentów oraz przymiotniki opisujące ich cechy.
• Wspólne muzykowanie – zwracanie uwagi na znaki nauczyciela – dyrygenta.
• Zachęcanie dzieci do świadomej obserwacji świata.
• Rozwijanie kreatywności dzieci podczas tworzenia własnych instrumentów muzycznych z codziennych przedmiotów.
• Kształtowanie u dzieci postaw prozdrowotnych.
• Budowanie wiedzy dzieci na temat budowy aparatu słuchowego człowieka.
• Kształtowanie umiejętności nazywania własnych emocji i uczuć.
• Doskonalenie umiejętności odczytywania sygnałów niewerbalnych.
• Kształtowanie umiejętności radzenia sobie z emocjami w sposób społecznie akceptowalny.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej i ekspresji ruchowej.
• Wdrażanie do umiejętności niwelowania strachu przed ciemnością.
• Rozwijanie umiejętności radzenia sobie ze strachem.
• Zachęcanie dzieci do zwracania się do innych po pomoc.
• Kształtowanie umiejętności wypowiadania się na temat „historii” usłyszanej podczas trwania utworu muzyki klasycznej.
• Wyzwalanie kreatywności twórczej.
• Kształtowanie poczucia więzi emocjonalnej ze swoją rodziną.
• Rozwijanie u dzieci sprawności manualnej.
• Kształtowanie umiejętności prawidłowego posługiwania się nożyczkami.
• Rozwijanie umiejętności prawidłowego nazywania członków rodziny.
• Wdrażanie do wzmacniania więzi między rodzeństwem.
• Kształtowanie umiejętności okazywania uczuć i wzmacniania więzi rodzinnych.
• Kształtowanie umiejętności wcielania się w role.
• Kształtowanie umiejętności formułowania życzeń dla mamy i taty.
• Doskonalenie orientacji w schemacie ciała i rozluźnienie emocji.
• Rozwijanie umiejętności grafomotorycznych, manualnych, słownych, matematycznych.
PLAN PRACY DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZEJ NA MIESIĄC CZERWIEC
• Poszerzenie słownika dzieci o pojęcia: prawa i obowiązki.
• Przybliżenie dzieciom zasad życia w społeczności.
• Pobudzanie do działań artystycznych (odgrywanie scenek).
• Uświadamianie dzieciom różnorodności kulturowej na świecie.
• Rozwijanie umiejętności opowiadania o szczegółach życia codziennego.
• Rozwijanie umiejętności śpiewania.
• Kształtowanie umiejętności wypowiedzi o marzeniach i uważnego słuchania tego, co mówią inni.
• Kształtowanie poczucia rytmu, wyobraźni muzycznej, ekspresji ruchowej.
• Kształtowanie koordynacji wzrokowo-ruchowej.
• Rozwijanie umiejętności słuchania i wydawania poleceń.
• Poszerzanie wiedzy o dzikich zwierzętach żyjących w Polsce.
• Rozwijanie umiejętności wskazywania cech różniących zwierzęta (większy – mniejszy) oraz cech wspólnych (wygląd, środowisko życia, pożywienie).
• Doskonalenie poprawnej emisji głosu, dykcji i oddechu przez naśladowanie dźwięków wydawanych przez zwierzęta.
• Zapoznanie z podstawowymi cechami klasyfikacji zwierząt: ssaki, ptaki, gady, płazy, owady.
• Kształtowanie umiejętności reagowania na polecenia w trakcie zabaw ruchowych.
• Zapoznanie z zasadami zachowania bezpieczeństwa w lesie w stosunku do zwierząt: nie podchodź, nie dotykaj, nie uciekaj.
• Kształtowanie umiejętności uważnego słuchania opowiadania i wypowiadania się na jego temat.
• Zapoznanie z powszechnymi gatunkami roślin w Polsce i ich roli.
• Wdrażanie do ostrożności w kontaktach z roślinami; rozwijanie wiedzy o barwach, kontrastach.
• Uświadamianie sposobów bezpiecznego zachowania w trudnych sytuacjach pogodowych.
• Rozwijanie wiedzy na temat pochodzenia, natury i skutków zjawisk pogodowych.
• Utrwalanie wiedzy dzieci na temat barw i ich łączenia.
• Kształtowanie świadomości cykliczności w przyrodzie – pory roku, pory dnia.
• Wdrażanie dzieci do systematycznej pracy.
• Zachęcanie dziecka do świadomej obserwacji otaczającego je świata.
• Doskonalenie percepcji wzrokowej.
• Rozwijanie umiejętności plastycznych i wyobraźni.
• Zapoznanie dzieci z pracą artystów: malarzem, rzeźbiarzem, poetą, muzykiem.
• Rozwijanie wyobraźni i kreatywności przez układanie pejzaży górskich z figur geometrycznych.
• Porządkowanie wiedzy dzieci na temat rzek, jezior, mórz.
• Doskonalenie umiejętności koordynacji ruchowej i orientacji.
• Zapoznanie z zasadami bezpieczeństwa – postępowania w przypadku zgubienia się.
• Rozwijanie umiejętności bezpiecznego posługiwania się danymi identyfikacyjnymi: imię, nazwisko, imiona rodziców, adres.
• Kształtowanie umiejętności rozpoznawanie zapisu imion: własnego i innych..
• Zapoznanie dzieci z funkcją pocztówek i zachęcenie do wysyłania kartek z wakacji do przedszkola.


 
Wytworzył: brak danych, data: brak danych
Wprowadził: Katarzyna Biernacka, data: 13.08.2019 r., godz. 13.20
Ostatnia aktualizacja: Katarzyna Biernacka, data: 26.06.2020 r., godz. 14.56
Liczba odwiedzin: 4437